News

POST TYPE

TEACHER'S VOICE

ဆရာမ်ား၏ ရင္ဖြင့္သံ (ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘာသာရပ္မ်ား တကယ္ သင္၊ မသင္)
22-Nov-2018

အေျခခံပညာေက်ာင္းမ်ားတြင္ သင္ၾကားရသည့္ ထပ္ေဆာင္း ဘာသာရပ္မ်ားျဖစ္သည့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ဘာသာရပ္မ်ား သင္ၾကားရာတြင္ စာသင္ႏွစ္အလိုက္ သတ္မွတ္ထားေသာ အခ်ိန္ဇယားအတိုင္း သင္ၾကားမႈ ရွိ၊ မရွိႏွင့္ သတ္မွတ္ခ်က္အတိုင္း သင္ၾကားရန္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ အခက္အခဲမ်ားကို ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားရင္ဖြင့္သံအျဖစ္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

“စာသင္ခ်ိန္အျဖစ္ ပဲ့ပဲ့ပါသြားတတ္တယ္”
ဦးထင္လင္းထက္ (အလယ္တန္းျပ၊ အလကခြဲ၊ ေအာင္ဆုပန္၊ ကဝၿမိဳ႕၊ ပဲခူးတိုင္း)

အေျခခံပညာေက်ာင္းေတြမွာေတာ့ ပန္းခ်ီ၊ စာရိတၱ၊ ရသတို႔၊ ကာယတို႔လို ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘာသာရပ္ေတြက အခ်ိန္ျပည့္ သင္ၾကားရတာမ်ိဳးက ေတာ္ေတာ္ နည္းတယ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေျပာရရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးသင္တဲ့အခ်ိန္ေတြ ေပ်ာက္သြားတာ အဓိကေတာ့ ဆရာေပၚမွလည္း မူတည္တယ္။ ဆရာက ဒီဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘာသာရပ္ေတြကို စာေမးပြဲမွာမပါဘူး၊ အေရးမႀကီးဘူးဆိုၿပီး အဲဒီလိုထင္ၿပီး မသင္တာ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ဒါကဆရာေတြရဲ႕ ခံယူခ်က္ေပၚမွာလည္း မူတည္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္သေလာက္ ဒီမွာရွိတဲ့ဆရာအမ်ားစုက ဒီဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ဘာသာရပ္ေတြကိုသင္တာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အားနည္းတာေတြ႔ရတယ္။ တစ္ပတ္မွာ တစ္ခ်ိန္ပါရင္တစ္ခ်ိန္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ျပည့္ သင္တဲ့ေက်ာင္းက နည္းပါတယ္။ ဆရာက စိတ္ပါဝင္စားနဲ႔ တက္တက္ႂကြႂကြရွိမယ္။ ဒီဘာသာရပ္ေတြရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးကိုနားလည္ မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သင္တာေပါ့။ မသင္ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းအရင္းေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္က ဆရာေပါ့ေလ်ာ့တာေပါ့။ က်န္တဲ့အခ်က္ေတြက ေက်ာင္းမွာ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး သီးသန္႔သင္တဲ့ ဆရာရယ္လို႔ မရွိဘူး။ အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးတစ္ေက်ာင္းမွာေတာင္ ကာယဆရာ တစ္ေယာက္ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ဒီဆရာတစ္ေယာက္တည္းက ကာယအတြက္ေတာ့ သင္ခ်င္သင္မယ္။ က်န္တဲ့ ပန္းခ်ီတို႔က်ေတာ့ ဆရာအတတ္သင္သင္တန္းမွာ သင္ေပးလိုက္တာရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ဆိုတာက ဘက္စံုႀကီးရေနတာမ်ိဳး မရွိဘူးေပါ့။ ကာယမွာရခ်င္ရမယ္။ ပန္းခ်ီမွာ ရခ်င္လည္းရမယ္။ အဲဒီလို အတတ္ပညာပိုင္းမွာ အားနည္းလို႔ မသင္ျဖစ္တာမ်ိဳးရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုရင္ ကာယရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပန္းခ်ီမွာ ကၽြန္ေတာ္မရဘူး။ အဲဒီေတာ့ ပန္းခ်ီသင္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲသြားတယ္။ ေျပာခ်င္တာက ပန္းခ်ီဆို ပန္းခ်ီ၊ ကာယဆိုကာယ သီးသီးသန္႔သန္႔ သင္ေပးမယ့္ဆရာ မရွိေသးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ထိထိေရာက္ေရာက္ သင္ၾကားႏိုင္မႈ အားနည္းသြားတယ္။ ရသမွာဆိုရင္ ပန္းခ်ီ၊ ဂီတေပါ့။ သက္ေမြးမွာဆိုရင္ ေယာက္်ားေလးဆိုရင္ စက္မႈ၊ မိန္းကေလးဆိုရင္ အိမ္တြင္းမႈေပါ့။ ဘဝတြက္တာ၊ စာရိတၱ ဒါေတြမွာ အသီးသီးရွိရမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အလယ္တန္းမွာေတာ့ ကာယက တစ္ပတ္ကို ႏွစ္ခ်ိန္ရွိတယ္။ က်န္တာေတြကေတာ့ တစ္ပတ္ကို တစ္ခ်ိန္စီရွိတယ္။ ဒီဘာသာရပ္ေတြသင္ဖို႔က အခက္အခဲေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ ေျပာလို႔ေတာင္ ကုန္မွာမဟုတ္ဘူး။ ကာယပညာသင္မယ္ဆိုလည္း ေျမေနရာ အခက္အခဲေတြ ရွိတယ္။ သင္ေထာက္ကူ အခက္အခဲရွိတယ္။ ပန္းခ်ီဆိုလည္း ပန္းခ်ီနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ပစၥည္းေတြ လိုမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းေတြမွာသင္႐ိုးသစ္က ကေလးေတြအတြက္သာ ေရာင္စံုခဲတံတို႔ဘာတို႔ ေပးတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္႐ိုးေဟာင္းဆိုရင္ ဘာမွမရွိဘူး။ ကာယသင္လို႔သာ ေျပာတယ္။ ေဘာလံုးလည္း မရွိဘူး။ ေက်ာင္းေထာက္ပံ့ေၾကးထဲကေတာ့ ဝယ္လို႔ရတာေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဝန္ထမ္းေတြမွာက ဖိအားေတြမ်ားတယ္။ မလိုလားအပ္တဲ့ စာရင္းဇယားေတြကို တစ္ခါပို႔ရမယ့္ဟာမ်ိဳးကို ဆယ္ခါေလာက္ ျပန္ျပင္ေနရတာမ်ိဳး၊ ဒီပံုစံမဟုတ္ဘူး၊ ဟိုပံုစံမဟုတ္ဘူး။ ေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳး ဒီေန႔ပို႔ဆိုဒီေန႔ အားခ်င္းလုပ္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ စာေမးပြဲမေျဖရတဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘာသာရပ္ခ်ိန္ေတြမွာ လုပ္ရတာမ်ိဳးရွိတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက တာဝန္ေတြက အလီလီျဖစ္ေနတယ္။ စာေရးလည္း ဆရာပဲ၊ ေက်ာင္းေစာင့္ဖို႔လည္း ဆရာပဲ၊ အိမ္သာေဆးတာလည္း ဆရာပဲ၊ အစစအရာရာ အကုန္လံုးဆရာ ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘာသာရပ္အေပၚ အားနည္းသြားတာမ်ိဳး ရွိတယ္။ ေက်ာင္းစဖြင့္လို႔ ဘာသာရပ္ခြဲၿပီဆိုကတည္းက ဒီဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘာသာရပ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယူရတယ္။ ယူတဲ့အခါမွာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ကိုယ့္လက္ေထာက္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ဘယ္ဘာသာရပ္ေတြေပၚမွာ စိတ္ဝင္စားလဲ၊ သူနဲ႔သင့္ေတာ္တဲ့ ဘာသာရပ္ကိုခြဲေပးတဲ့ စီမံခန္႔ခြဲမႈေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးေတြလည္း ရွိေတာ့ရွိမယ္။ ဒါေပမဲ့ အမ်ားစုက ဒီဘာသာရပ္ေတြကို ေခါင္းထဲ သိပ္မထည့္ေတာ့ဘူး။ စာေမးပြဲေျဖရမယ့္ ဘာသာရပ္ေတြကိုပဲ အဆင္ေျပသလို ခြဲေပးလိုက္တယ္။ ၿပီးတဲ့အခါမွာ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘာသာရပ္ကိုက် ေနာက္ပိုင္းက်မွ အဆင္ေျပသလို ခြဲေပးတာလည္း ရွိတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ ျဖစ္သလိုခြဲလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ငါးတန္း သခ်ၤာ၊ ရွစ္တန္း သခ်ၤာ၊ ေျခာက္တန္းက ျမန္မာ၊ ပထဝီ၊ ခုနစ္တန္းက်ေတာ့ သိပၸံ၊ ရွစ္တန္းလည္း သိပၸံ သင္ရတယ္။ ဒါကေတာ့ မိန္းဘာသာရပ္ေတြေပါ့။ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးမွာေတာ့ အလယ္တန္းက ေယာက္်ားေလးက ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ပဲ ရွိတဲ့အတြက္ ကာယသင္တယ္။ တစ္ေက်ာင္းလံုးအေနနဲ႔လည္း အလယ္တန္းအဆင့္နဲ႔ မူလတန္းအဆင့္မွာ ကာယ ယူေပးထားတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက စိုက္ပ်ိဳးေရးဆိုလည္း တစ္ေက်ာင္းလံုး တာဝန္ယူေပးထားတယ္။ က်န္တဲ့ စာရိတၱတို႔မွာက် ကၽြန္ေတာ့္အတန္းပိုင္ျဖစ္တဲ့ ရွစ္တန္းမွာ သင္ေပးျဖစ္တယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အတန္းပိုင္ဆရာေတြက ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘာသာရပ္ေတြ ယူၾကတယ္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘာသာရပ္ သင္ခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အခ်ိန္ျပည့္ မသင္ျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ကေလးေတြနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ လူကုန္ကူးမႈတို႔ လမ္းစည္းကမ္း၊ ယာဥ္စည္းကမ္းတို႔ကို ေဟာေျပာျဖစ္တယ္။ တခ်ိဳ႕အခ်ိန္ေတြက်ေတာ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ စာသင္ခ်ိန္အျဖစ္ ပဲ့ပဲ့ပါသြားတတ္တယ္။ ဒီေတာ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအခ်ိန္ေတြမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ စာသင္တာမ်ားတယ္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးခ်ိန္မွာ ထိုင္ေနတာမ်ိဳးေတာ့ မရွိဘူးေပါ့။ အဓိကေတာ့ စာေမးပြဲအတြက္ သင္တာကမ်ားတယ္။ တကယ္က ဒီဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ဘာသာရပ္ေတြလည္း အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘာသာရပ္တိုင္းမွာ သူ႔ဟာနဲ႔သူ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဥပမာ - ဂီတကိုမသင္ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေလးေတြဟာ ျမန္မာ့သီခ်င္းေတြ၊ ျမန္မာ့ဂီတေတြကို စည္း၊ ဝါး ေတာင္မွ မသိေတာ့တဲ့ဟာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဆံုး႐ံႈးမႈေပါ့။ စာရိတၱမသင္ဘူးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးေတြ မလိမၼာေတာ့ဘူး။ ေလာကနဲ႔အဆက္အသြယ္ မရွိဘူး၊ ဘဝမွာ ဘယ္လိုရွင္သန္ရမလဲ နားမလည္ေတာ့ဘူး။ ဒါေတြကလည္း စာအုပ္ထဲမွာခ်ည္း သင္လို႔မရဘူး။ လူ႔ေလာကနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ဘဝေနနည္းထိုင္နည္းေတြ ဒါေတြ သင္ေပးတာျဖစ္လို႔ အေရးႀကီးတယ္။ မသင္ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ကာတြန္းေရးၾကသလို ေဘာလံုးကန္ရင္သာ ႏိုင္ခ်င္တာ ကာယခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးကို ျမက္ႏုတ္ခိုင္းထားတယ္ဆိုသလို ဘက္စံုဖြံ႔ၿဖိဳးမႈဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ႀကီး နည္းသြားမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျမင္ပါတယ္။

“ဒီဘာသာရပ္ေတြသင္ဖို႔ ကၽြမ္းက်င္မႈလိုအပ္တယ္”
ဦးျပည့္ၿဖိဳးေမာင္ (အထက္တန္းျပ၊ အထက ၁၊ ေညာင္ေ႐ႊ၊ ရွမ္းျပည္နယ္)

ဒီဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘာသာရပ္ေတြက အစကေလာက္ပဲ သင္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ မသင္ျဖစ္တာ မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အထက္တန္းပဲ သင္တာဆိုေတာ့ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ တစ္ခါတစ္ေလ အဲဒီဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ဘာသာရပ္သင္ခ်ိန္ေတြမွာေတာင္ စာသင္ၾကားတာ မ်ားတယ္။ တစ္ခ်ိန္တေလမွာ ပ်င္းလို႔သင္ျဖစ္ေပမယ့္ စာမၿပီးတာနဲ႔ ေခတ္အေျခအေနအရ စာေမးပြဲေအာင္ ဖို႔လံုးပန္းရတာနဲ႔ ဘာသာရပ္သင္ခန္းစာေတြပဲ သင္တာမ်ားတယ္။ အထက္တန္းေတြမွာလည္း ရသ၊ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီတို႔ရွိေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီးသက္ေမြးျဖစ္တဲ့ အခ်ဳပ္အလုပ္တို႔ ဘဝတြက္တာ ကၽြမ္းက်င္စရာတို႔ ရွိပါတယ္။ အလယ္တန္းေတြမွလည္း သင္ေပမယ့္ ထိထိေရာက္ေရာက္ႀကီးေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့။ သင္သည္ဆို႐ံုမွ်ေပါ့။ ထူးျခားသြားလားဆိုေတာ့လည္း အဲဒီေလာက္ႀကီးမဟုတ္ဘူး။ ဒီဘာသာရပ္ေတြက သင္ဖို႔မလိုတာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အခုျဖစ္ေနတာက ဘယ္သူေတြ ဘာလုပ္လုပ္ ေနာက္ဆံုး ဆယ္တန္းေအာင္ဖို႔ပဲ အဓိကဆိုေတာ့ ဒီဘာသာရပ္ေတြက မလိုအပ္တဲ့ပံုစံျဖစ္သြားတာ။ တကယ္တမ္းကေတာ့ လိုအပ္တာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ဒီဘာသာရပ္ေတြသင္ဖို႔ ကၽြမ္းက်င္မႈလိုအပ္တယ္။ ဥပမာ- ပန္းခ်ီသင္မယ္ဆိုရင္ သင္တဲ့ဆရာက မကၽြမ္းက်င္ေတာ့ အမွတ္မွားယြင္းေအာင္ သင္ေပးလိုက္သလိုျဖစ္သြားမွာ။ ဟိုတစ္ေန႔ကေတာ့ ရသခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကလည္း ပန္းခ်ီမဆြဲတတ္ေတာ့ စာလံုးေရးနည္းပဲ သင္လိုက္တာ။ ဒီေလာက္ပဲ ကိုယ္သိတာေလာက္ပဲ သင္ႏိုင္တယ္။ ကိုယ္ကလည္း ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္မဟုတ္ဘူး။ ဂီတသင္ရေအာင္လည္း ေက်ာင္းဆင္းဆရာေတြ ခန္႔ေပးထားတာမဟုတ္ဘူး။ အလယ္တန္းေတြကေတာ့ ပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲေတြ ၿပိဳင္တာရွိတယ္။ ၿပိဳင္တယ္ဆိုေပမယ့္ ေကာက္ေၾကာင္းေတြဘာေတြ သိလို႔ဆြဲတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္မ်က္လံုးထဲ လွသလိုဆြဲလိုက္တယ္။ ဒီဘာသာရပ္ေတြကေတာ့ တတ္တတ္၊ မတတ္တတ္ ဆရာတစ္ဦးကို ဘာသာရပ္တစ္ခုစီကေတာ့ ခြဲယူရတာ။ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းေလာက္ ဆိုဖူးတဲ့သူက ဂီတက်တာဆိုေတာ့ မသင္ျဖစ္တာမ်ိဳးရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုးဒီအခ်ိန္ေတြမွာ စာေတြပဲျပန္လုပ္ျပန္ေႏြးေပါ့။ တစ္ခါတေလလည္း ဂိမ္းေတြေဆာ့ လိုက္တာေပါ့။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ဒီဘာသာရပ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သင္ေစခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သင္ေပးမယ့္ဆရာ၊ ဆရာမရဲ႕ အေျခခံ ကၽြမ္းက်င္မႈလိုတယ္။ ဆရာဝန္ထမ္းအင္အားကလည္း မလံုေလာက္ဘူး။ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ဆရာမေတြခန္႔ ထား ေပးရင္လည္း အဆင္ေျပတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီဘာသာရပ္အတြက္ သင္တန္းေတြေပးရင္လည္း အဆင္ေျပပါတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ဆရာေတြလည္း ဒီဘာသာရပ္ေတြသင္ဖို႔ စိတ္လံုၿခံဳမႈရွိတာေပါ့။ အခုက အခ်ိန္သာ ခြဲလို႔ယူထားရတယ္။ ကိုယ္ကလည္း မတတ္ဆိုေတာ့ ကေလးေတြျပန္သင္ဖို႔ အဆင္မေျပဘူး။

“ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔က မကၽြမ္းေတာ့ သင္လို႔မရဘူး”
ေဒၚထြန္းထြန္း (အလယ္တန္းျပ၊ အမက၊ ေျပာင္းျပာ၊ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕နယ္)

ကၽြန္မကေတာ့ အလယ္တန္းျပဆိုေပမယ့္ မူလတန္းမွာ သင္႐ိုးသစ္တန္းျဖစ္တဲ့ ပထမတန္းမွာ သင္ရတယ္။ သင္႐ိုးသစ္မွာကေတာ့ ဒီဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ဘာသာရပ္ေတြက သင္႐ိုးထဲမွာေပးထားတဲ့အတိုင္း တစ္လကိုအႀကိမ္ ဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး သင္ခန္းစာ ခြဲထားတဲ့အတိုင္း သင္ေတာ့သင္တယ္။ ကၽြန္မသိသေလာက္ အတန္းႀကီးေတြေရာ အတန္းေလးေတြေရာ သူတို႔ခ်မွတ္ထားတဲ့အတိုင္း ဥပမာ - ကၽြန္မကေတာ့ ပန္းခ်ီစိတ္ဝင္စားေတာ့ ပန္းခ်ီေလာက္ကလိုက္လို႔ရတယ္။ က်န္တဲ့လူမႈေရးတို႔ စာရိတၱတို႔ဆိုလည္း လိုက္လို႔ရတယ္။ ဂီတက်ေတာ့ စည္း၊ ဝါးဆိုရင္ ေခါင္း၊ ခါး၊ ေျခ၊ လက္ေလာက္ေတာ့ သူတို႔ေပးထားတဲ့အတိုင္း အဆင္ေျပတယ္။ ပေလြမႈတ္တာက် သိပ္အဆင္မေျပဘူး။ ကၽြန္မတို႔သင္တန္းတက္ခဲ့တာကလည္း တိတိက်က်၊ က်က်နန သင္ခဲ့ရတာ မဟုတ္ေတာ့ ဒို၊ ေရ၊ မီ၊ ဖာ ေလာက္ပဲရတယ္။ ဂီတသင္ရတာ သိပ္အဆင္မေျပဘူး။ တခ်ိဳ႕က်လည္း ပန္းခ်ီသိပ္မကၽြမ္းက်င္ရင္ ပန္းခ်ီသင္ရခက္မယ္ထင္တယ္။ ကာယကေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ လုပ္ရမယ့္ကစားနည္းေလးေတြကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ကေလးေတြနဲ႔ ျပန္ေလ့က်င့္လို႔ရတယ္။ အဆင္မေျပရင္ ပန္းခ်ီနဲ႔ဂီတေပါ့။ က်န္တာေတြက ပံုျပင္တို႔ ကဗ်ာတို႔ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ ဂီတကိုလည္း ကၽြန္မတို႔က ထဲထဲဝင္ဝင္ သင္ေပးခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔က မကၽြမ္းေတာ့ သင္လို႔မရဘူး။ သင္ေထာက္ကူအေနနဲ႔ကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းမွာ တီဗီရွိတယ္။ ေအာက္စက္ရွိတယ္။ ေနာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး လွဴေပးထားတဲ့ ေဘာက္စ္ႏွစ္လံုးရွိတယ္။ အဲဒီအတြက္ကေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ ပေလြေလးေတြက် ဝယ္ရတာမွာ အစစ္ေတြက်ေတာ့လည္း ေဈးမ်ားလို႔ ဝယ္မေပးႏိုင္ဘူး။ ပလတ္စတစ္ပေလြေတြနဲ႔ ကေလးေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ သိပ္ၿပီးအဆင္မေျပဘူး။ ရန္ပံုေငြကလည္း ေကာက္လို႔မရဘူး။

သူတို႔ခ်ေပးထားတဲ့ေငြကလည္း ကၽြန္မတို႔က ေက်ာင္းအုပ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ သူတို႔ခ်ေပးတဲ့ အခ်ိန္ဇယားအတိုင္းသင္ရင္ အဆင္ေျပတယ္။ အခ်ိန္ဇယားအတိုင္း အတိအက်လုပ္ရင္ တကယ္ေကာင္းတယ္။ တစ္ခုလိုတာက သင္ေထာက္ကူ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေပးဖို႔ေပါ့။ ပန္းခ်ီဆိုရင္လည္း ပစၥည္းအျပည့္အစံုေပးၿပီး စည္း၊ ဝါး ဆိုလည္း စည္း၊ ဝါး၊ ဂီတဆိုလည္း ဂီတ ကၽြန္မတို႔ကို အေျခခံေကာင္းေအာင္ ေတာ္ေတာ္ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ တစ္ခါတည္း သင္ေပးလိုက္ရင္ ပိုေကာင္းတယ္။ စနစ္က ေကာင္းတယ္။ လိုအပ္တာက ေဘးပံ့ပိုးပစၥည္းေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားဦးေရ နည္းေတာ့ သိပ္မဆိုးေပမယ့္ ေက်ာင္းသားမ်ားတဲ့ ေက်ာင္းဆို သိပ္အဆင္မေျပဘူးလို႔ ေျပာသံၾကားတယ္။ တခ်ိဳ႕က် ေက်ာင္းသားဦးေရ ၈၀ ေလာက္မွာလည္း ဆရာတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ သင္ရတာမွာ သင္လိုက္စစ္လိုက္ဆိုေတာ့ အဆင္မေျပတာေပါ့။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ သင္႐ိုးေကာင္းေပမယ့္ ဆရာအင္အား လံုလံုေလာက္ေလာက္နဲ႔ ပံ့ပိုးတဲ့ပစၥည္း လံုေလာက္ေအာင္ေပးရင္ေတာ့ အားလံုးအဆင္ေျပၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

ျမဇာျခည္သင္း