News

POST TAGGED AS

ႏုိင္ငံေရး

အႀကီးအက်ယ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္ လိုအပ္ေနေသာ ႏိုင္ငံပိုင္လုပ္ငန္းမ်ား

တပ္မေတာ္၏ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ရွိေနဆဲျဖစ္ေသာ ဗ်ဴ႐ိုကရက္တစ္ ႏိုင္ငံပိုင္လုပ္ငန္းႀကီးအမ်ားစုသည္ ႏိုင္ငံစီးပြားေရးတိုးတက္မႈကို မ်ားစြာေႏွာင့္ေႏွးေစသည္။

ပဲခူးတိုင္း၊ ေရတာရွည္ၿမိဳ႕နယ္၊ သာဂရၿမိဳ႕ရွိ အင္ဂ်င္စက္႐ံုသည္ ယခင္ႏွစ္ ဧၿပီလမွစ၍ စက္တစ္လံုးမွ မထုတ္လုပ္ႏိုင္ေသးပါ။ သို႔ေသာ္ အေယာက္ ၃၅၀ ခန္႔ရွိေသာ ဝန္ထမ္းမ်ားသည္ ေန႔စဥ္ အလုပ္ဝင္ေနရဆဲပင္။ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္တြင္ သာဂရစက္႐ံုကဲ့သို႔ေသာ အစိုးရပိုင္စက္႐ံုမ်ားသည္ အေမရိကန္ေဒၚလာသန္း ၂၀၀ ေက်ာ္ အ႐ံႈးျပခဲ့သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ စစ္အစိုးရလက္ထက္မွ ဒီမိုကေရစီပံုစံတစ္မ်ိဳးဆီသို႔ ကူးေျပာင္းေသာအခါ အစိုးရသစ္သည္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို ဆက္တိုက္ စတင္လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္မွစ၍ စီးပြားေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ဥပေဒ ႏွစ္ဒါဇင္ထက္မနည္းကို ျပ႒ာန္း ခဲ့သည္။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွ အမ်ားစုျဖစ္ေသာ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ားသည္ စီးပြားေရးတိုးတက္မႈႏႈန္း တစ္ႏွစ္လွ်င္ ခုနစ္ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ရွိေစရန္ အကူအညီေပးလ်က္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ေဒသတြင္းတြင္ အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္ေနဆဲပင္။ ထို႔ျပင္ စီးပြားေရးနယ္ပယ္ အမ်ားအျပားမွာလည္း မဖြံ႔ၿဖိဳး ေသးပါ။

ႏိုင္ငံပိုင္လုပ္ငန္းမ်ား (SOEs) သည္ ျပည္သူ ၁၄၅,၀၀၀ ခန္႔ကို အလုပ္ခန္႔အပ္ေပးထားသည္။ ႏိုင္ငံျခားအကူအညီမ်ား မပါေသာ အစိုးရဝင္ေငြ၏ ထက္ဝက္ခန္႔ကို ေထာက္ပံ့ေပးသည္။ ဘ႑ာေရးဝင္ေငြအားျဖင့္ ဂ်ီဒီပီ၏ ၁၂ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ရွိကာ အသံုးစရိတ္မွာလည္း ထိုပမာဏခန္႔ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ စစ္အစိုးရေခတ္က ျပ႒ာန္းခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံပိုင္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားဥပေဒသည္ အၾကမ္းဖ်င္း ေရးဆြဲထားကာ စာမ်က္ႏွာ ႏွစ္မ်က္ႏွာသာရွိၿပီး ႏိုင္ငံပိုင္လုပ္ငန္းမ်ား၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ေဖာ္ျပမထားပါ။ ဥပေဒတြင္ မည္သည့္က႑မ်ားကို အစိုးရက လက္ဝါးႀကီးအုပ္ထားမည္၊ ခ်ိဳးေဖာက္ပါက ေထာင္ဒဏ္က်ခံရမည္ဟုသာ ေဖာ္ျပထားသည္။

လက္ရွိတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ SOE ၃၁ ခုရွိသည္။ အခ်ိဳ႕မွာ သာဂရစက္႐ံုကဲ့သို႔ ယိုယြင္းပ်က္စီးေနေသာ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အျခားလုပ္ငန္းမ်ားမွာ ေလေၾကာင္းလိုင္း၊ ေက်ာက္မ်က္၊ ေရနံႏွင့္ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔၊ သတင္းအခ်က္အလက္ ဆက္သြယ္ေရး၊ ကၽြန္းသစ္ စသည့္က႑မ်ားမွ ဖြံ႔ၿဖိဳးစည္ပင္ေနသည့္လုပ္ငန္းမ်ား ျဖစ္သည္။ ၎တို႔၏ စီးပြားေရးအရ သက္ေရာက္မႈ အတိုင္းအတာမွာ ႀကီးမားပါသည္။ ၎တို႔သည္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းဆန္ဆန္ လုပ္ကိုင္ၾက႐ံု သာမကပါ။ အမ်ားစုမွာ အခြန္အခမ်ား ေကာက္ခံသလို ၎တို႔လုပ္ကိုင္သည့္ နယ္ပယ္မ်ားကိုလည္း ႀကီးၾကပ္ၾကပါသည္။

ပညာရွိသုခမိန္အဖြဲ႔ႏွစ္ခုျဖစ္ေသာ ျပည္တြင္း အေျခစိုက္ Renaissance Institute ႏွင့္ နယူးေယာက္ ၿမိဳ႕အေျခစိုက္ Natural Resources Governance Institute တို႔က မၾကာေသးမီက ထုတ္ျပန္သည့္ အစီရင္ခံစာတြင္ ႏိုင္ငံပိုင္လုပ္ငန္းမ်ားသည္ အစိုးရ၏ ႀကီးၾကပ္မႈမွ ကင္းလြတ္ေနေၾကာင္း အေသးစိတ္ေဖာ္ျပထားသည္။ SOE မ်ားတြင္ စြမ္းေဆာင္ရည္ ရည္မွန္းခ်က္မရွိၾကသလို ထိပ္တန္းအာဏာပိုင္မ်ား ခန္႔အပ္ရာတြင္လည္း တရားဝင္ အတည္ျပဳလက္ခံထားေသာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ား မရွိပါ။ SOE အမ်ားစုကို တပ္မေတာ္သားေဟာင္းမ်ားက ဦးေဆာင္ တာဝန္ယူေနၾကသည္။ ေငြစာရင္းမ်ားကိုလည္း စာအုပ္ထဲတြင္သာ လက္ျဖင့္ေရးသြင္းၾကသည္။ စာရင္းစစ္သည္ ဆိုသည္မွာလည္း ၎တို႔ေဖာ္ျပေသာ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို ဘဏ္မွတ္တမ္းမ်ားႏွင့္ တိုက္စစ္သည္ထက္ မပိုပါ။ ၎တို႔၏ စုစုေပါင္း ဘတ္ဂ်က္မ်ားကိုသာ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားသို႔ အစီရင္ခံရၿပီး အမတ္မ်ားမွာ အေသးစိတ္မသိရပါ။

ထို႔ျပင္ အလြန္အကၽြံ ေရွး႐ိုးဆန္လြန္းေသာ စာရင္းကိုင္စည္းမ်ဥ္းမ်ားအရ SOE မ်ားသည္ အက်ိဳးအျမတ္၏ ၅၅ ရာခိုင္ႏႈန္းကို ေဘးဖယ္ထားရသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ျမန္မာ့ေက်ာက္မ်က္လုပ္ငန္းသည္ ၁၇၂ ႏွစ္တိုင္တိုင္ ကိုယ္တိုင္လည္ပတ္ရန္ လံုေလာက္ေသာေငြမ်ားကို ကိုင္ေဆာင္ထားၿပီး အစိုးရပိုင္ဘဏ္တစ္ခုတြင္ အတိုးမရဘဲ အပ္ႏွံထားရသည္။ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလတြင္ SOE မ်ား၏ အပ္ႏွံေငြပမာဏမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၈ ဒသမ ၆ ဘီလီယံရွိခဲ့သည္။ ထိုေငြအမ်ားစုမွာ အက်ိဳးမရွိဘဲ အလဟႆ “အိပ္”ေနေသာ ေငြမ်ားျဖစ္သည္ဟု အာဏာပိုင္မ်ားက ဝန္ခံၾကသည္။

စီးပြားေရးကို ႀကီးႀကီးမားမား ထိန္းခ်ဳပ္ေသာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္၏ အေမြအႏွစ္ျဖစ္ရျခင္းတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ SOE မ်ားသည္ ေဒသတြင္းႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ကြဲျပားျခားနားမေနပါ။ သို႔ေသာ္ ၎တို႔သည္ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ အနည္းဆံုး၊ စီမံခန္႔ခြဲပံုအညံ့ဆံုးဟု ဆိုႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ အျခားေသာႏိုင္ငံမ်ားတြင္ SOE မ်ားသည္ ႏွစ္စဥ္အစီရင္ခံစာမ်ား ထုတ္ျပန္ရသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ဆိုလွ်င္ ႏိုင္ငံတကာစံႏႈန္းမ်ားႏွင့္အညီ အစီရင္ခံရလ်က္ရွိသည္။ ဖိလစ္ပိုင္ရွိ SOE အခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ ၅၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေအာက္ျဖစ္ေသာ ပုဂၢလိက ရွယ္ယာမ်ားပင္ ပါဝင္ၾကသည္။ မေလးရွားတြင္လည္း SOE အခ်ိဳ႕၏ မန္ေနဂ်ာမ်ားကို စြမ္းေဆာင္ရည္ အၫႊန္းကိန္းမ်ားျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္လ်က္ရွိသည္။ တ႐ုတ္တြင္ဆိုလွ်င္ လစာႏႈန္းထားကို စြမ္းေဆာင္ရည္အေပၚ မူတည္ၿပီး သတ္မွတ္သည္။ (ထိုနည္းေၾကာင့္ တ႐ုတ္ SOE အႀကီးအကဲမ်ားသည္ စာရင္းဇယားမ်ားကို လိမ္ၾကေလသည္။)

ျမန္မာ့ SOE မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈ အနည္းငယ္ ရွိပါသည္။ ျမန္မာအစိုးရသည္ SOE မ်ားကို အေကာင္းဆံုး ေစာင့္ၾကည့္ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ရန္ အာရွဖိုရမ္တစ္ခုႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္လိုက္ၿပီျဖစ္သည္။ အက်င့္ပ်က္ျခစားသည္ဟု စြပ္စြဲခံရသလို ပါရဂူ ဘြဲ႔လက္မွတ္ အတုျဖစ္ေနေၾကာင္း ၂၀၁၆ ခုႏွစ္တြင္ ဝန္ခံခဲ့ရေသာ ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီး ဦးေက်ာ္ဝင္းကိုလည္း မၾကာေသးမီက ရာထူးမွႏုတ္ထြက္ေစခဲ့သည္။ ၎၏ ေနရာအစားဝင္သည့္ ဦးစိုးဝင္းသည္ SOE မ်ားကို ပိုမိုထိန္းေက်ာင္းၾကပ္မတ္ႏိုင္ဖြယ္ရွိသည္။ ဦးစိုးဝင္းသည္ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ စာရင္းကိုင္ကုမၸဏီ Deloitte တြင္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးသလို Renaissance Institute ၏ ဘုတ္အဖြဲ႔တြင္လည္း ပါဝင္လ်က္ရွိသည္။ 

သို႔ေသာ္ ႀကီးမားေသာ အတားအဆီးမ်ား ရွိေနဆဲပင္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ SOE မ်ားသည္ သက္ဆိုင္ရာ ဝန္ႀကီးဌာနမ်ားႏွင့္သာ သက္ဆိုင္သလို ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီးဌာနသည္ SOE မ်ား၏ ေငြေၾကးသံုးစြဲပံုကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ပါ။ ျမန္မာအစိုးရ၏ တကယ့္လက္ေတြ႔ ေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သာလွ်င္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ရန္ အာဏာရွိေနသည္။ သို႔ေသာ္ စီးပြားေရးသည္ သူ၏ ဦးစားေပးလုပ္ငန္း မဟုတ္ဘဲ တပ္မေတာ္၏ အက်ိဳးစီးပြားမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ သတိႀကီးႀကီးထား လုပ္ေဆာင္လိုသည့္သေဘာလည္း ရွိပံုေပၚသည္။

ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ျပည္သူ႔ေငြစာရင္းေကာ္မတီမွ အမတ္မ်ားသည္ SOE မ်ား၏အ႐ႈပ္ထုပ္ကို ေလ့လာဆန္းစစ္ရန္ စိတ္အားထက္သန္သည္ဟု ေကာ္မတီဥကၠ႒ ဦးေအာင္မင္းက ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဘက္က မေထာက္ပံ့သလို ကိစၥ အမ်ားအျပားတြင္ ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္မ်ားလည္း မရွိၾကပါ။ ထို႔ျပင္ အျခားေသာလႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားမွာလည္း မိမိတို႔မဲဆႏၵနယ္ရွိ အ႐ံႈးေပၚေနေသာ စက္႐ံုမ်ားကို အေသးစိတ္ သံုးသပ္မည္အား ေထာက္ခံသူ မရွိသေလာက္ နည္းေပလိမ့္မည္။ သာဂရစက္႐ံုရွိ အလုပ္သမားမ်ားကေတာ့ မပူပန္ၾကပါ။ “စက္႐ံုပိတ္သိမ္းမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါ အစိုးရပိုင္ေလ”ဟု အလုပ္သမားတစ္ဦးက ေျပာသည္။

မိုးေအး (ကၽြန္းေခ်ာင္း)
(The Economist မဂၢဇင္းပါ ေဆာင္းပါးကို ဘာသာျပန္ဆိုသည္။)



FOLLOW US