News

POST TYPE

SATIRE

စာအုပ္ေတြကို စြန္႔ခြာၾက
03-Jul-2019



အခုေခတ္ႀကီးမွာ ဘယ္စာအုပ္မွ ဖတ္စရာမလိုေတာ့ဘူး။ စာအုပ္ ဖတ္ပါ ဖတ္ပါလို႔ ေျပာေနသူေတြကို ၾကည့္လိုက္။ ဘယ္သူေတြလဲ။ စာေရးဆရာေတြနဲ႔ စာေရးဆရာအမ်ိဳးေတြ။ ၿပီးေတာ့ ထုတ္ေဝသူေတြ။

ဒီေခတ္မွာ အင္တာနက္ အလြယ္တကူရၿပီ။ သံုးေသာင္းေက်ာ္ေလာက္ရွိရင္ ပြတ္တဲ့ဖုန္းေလးေတြ ရၿပီ။ အဲ့ဒါဆို ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ဆိုတာ သံုးလို႔ရၿပီ။ ဗီဒီယိုေတြ၊ ဓာတ္ပံုေတြ ၾကည့္လို႔ရၿပီ။ စာေတြ ဖတ္လို႔ရၿပီ။ အပ္ဒိတ္ ျဖစ္တဲ့စာေတြ။ စာအုပ္ထဲက စာအေဟာင္းေတြမဟုတ္။ အဲ့ေတာ့ ဘာလို႔ စာအုပ္ေတြ ဝယ္ၿပီး ဖတ္ေနဦးမလဲ။

ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာ ႏိုင္ငံေရးသံုးသပ္ခ်က္ေတြ ဖတ္ခ်င္လား။ ေရးေနသူေတြ အမ်ားႀကီးရယ္။ စီးပြားေရး သံုးသပ္ခ်က္ေတြ၊ ပညာေရး သံုးသပ္ခ်က္၊ လူမႈေရးသံုးသပ္ခ်က္ေတြ။ အဲ့လို မဖတ္ခ်င္လို႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးေတြ ဖတ္ခ်င္လား။ ဟာသေရးတဲ့လူေတြရွိတယ္။ စာႏုေရးတဲ့လူေတြရွိတယ္။ 

စာဖတ္ရတာ ပ်င္းတယ္။ ကာတြန္းပဲၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုလည္း ကာတြန္းဆရာေတြ အမ်ားႀကီး။ အဲ့လိုမဟုတ္ပဲ တစ္ခါတေလ ပ်င္းလို႔ ဝတၳဳတိုေတြ ဖတ္ခ်င္ေသးလား။ ရေသးတယ္။ စာေရးဆရာႀကီးေရးခဲ့တဲ့ ဝတၳဳတိုေလးေတြကို ျပန္တင္ေပးေနတဲ့လူေတြရွိတယ္။ ေအးေအးေဆးေဆးသြားဖတ္။ သတင္းေတြ သိခ်င္သလား။ 

သတင္းဌာနအစံုက သတင္းေတြကို တစ္ေယာက္တည္း ဒိုင္ခံတင္ေနတဲ့လူေတြလည္းရွိတယ္။ သူ႔ဆီမွာသာ ဖတ္လို႔ကေတာ့ တစ္ကမၻာလံုး အပ္က်တာကအစ သိရမယ္။ ႏိုင္ငံေရးသံုးသပ္ခ်က္ေတြ ဖတ္ခ်င္သလား။ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါမွန္းမသိေပမယ့္ သူ႔စာေတြဖတ္ရင္ တစ္ခါတည္း ႏိုင္ငံေရးေသြးေတြႂကြၿပီး ေ႐ြးေကာက္ပြဲေတာင္ ဝင္ၿပိဳင္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားလိမ့္မယ္။ စီးပြားေရးသံုးသပ္ခ်က္ေတြ ဖတ္ၿပီးရင္လည္း တစ္ခါတည္း စီးပြားေရးဝန္ႀကီးပါ လုပ္လို႔ရႏိုင္တယ္။

ဘာသာေရးလိုက္စားသူလား။ ဘုန္းႀကီးေတြကို အက္မထားနဲ႔။ သူတို႔က နည္းနည္း စန္းစန္းတင့္ျဖစ္တယ္။ ဘာသာေရးေပ့ခ်္ေတြကိုပဲ လိုက္ခ္လုပ္ထား။ အခုေခတ္မွာ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚကေန တိုက္႐ိုက္ သီလယူလို႔ရတယ္။ တရားနာလို႔ရတယ္။ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားစရာမလိုေတာ့။ ပါရမီအခံရွိရင္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာ ေသာတာပန္ ျဖစ္သြားႏိုင္တဲ့အမ်ိဳး။

ေဗဒင္ဝါသနာပါသလား။ ေဗဒင္အေၾကာင္းေတြ စံုလို႔။ ဘယ္ေန႔သားက ဘာျဖစ္၊ ညာျဖစ္။ ဘယ္လို တြက္ရင္ ဘာရ။ နည္းနည္းေလာက္ အားထည့္ၿပီး ႀကိဳးစားလိုက္ရင္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေဗဒင္ဆရာျဖစ္လာမယ္။

အဲ...။ မ႐ိုေသ့စကားေပါ့။ 

ကိုယ္က ႏွာဘူးလား။ ကိစၥမရွိဘူး။ ေပါက္ကရေပ့ေတြ၊ ေပါက္ကရစာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ရွာဖတ္။ ဗီဒီယိုေတြ၊ ဓာတ္ပံုေတြ လိုက္ၾကည့္။ မိန္းမယူခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပါက္ကုန္မယ္။ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚက စာေတြဖတ္ၿပီး ေသြးႂကြလာလို႔ စာေရးခ်င္သလား။ ေရးသာေရး။ ဖတ္ခ်င္သူဖတ္မယ္။ မဖတ္ခ်င္သူ မဖတ္ဘူး။ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာ အားလံုးက စာေရးသူေတြခ်ည္းပဲ။ ေရးမယ့္စာက သတ္မွတ္ခ်က္ေတာ့ရွိတယ္။ 

အခု ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမယ္ ဘာေဟာ့ေနသလဲ။ အဲ့ဒါကိုသာေရး။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေဟာ့ေနတဲ့ ကန္စြန္း႐ြက္ေဈးႀကီးတာ မေရးနဲ႔ စိတ္မဝင္စားဘူး။ အႀကီးႀကီးေတြသာေရး၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရးက ဘယ္လို၊ လႊတ္ေတာ္က ဘယ္ဝါ၊ အုပ္ခ်ဳပ္မႈဆိုတာ ဘာညာ စသျဖင့္ေပါ့။ ကိုယ္ေရးတဲ့စာက ေပါက္သြားရင္ ကိုယ့္မွာ ဖရန္႔ေတြမ်ားလာမယ္။ ေဖာ္လိုဝါေတြ မ်ားလာမယ္။ 

အဲ့ဒါကို ကိုယ္လည္း တန္းဝင္တဲ့ စာေရးသူျဖစ္လာႏိုင္တာေပါ့။ အဲ့လို တန္းဝင္ၿပီး စာေရးဆရာျဖစ္လာရင္ ဘာေတြရမလဲဆိုေတာ့

“မွန္လိုက္တာ ဆရာရယ္၊ အဲ့လို ေျပာခ်င္တာ ဆရာလို မေျပာတတ္လို႔ရယ္။ ဆရာေရးတာနဲ႔ ကၽြန္မေျပာခ်င္တာ ကြက္တိပဲ။ ေလးစားၿပီဆရာရယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆရာ့ပရိသတ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးပါ။ Add ေပးပါဦးဆရာ။ မွန္လိုက္တဲ့သံုးသပ္ခ်က္ပါပဲ။အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဆရာ့ကိုေလးစားေနတာ။ အမွန္အတိုင္း ေရးရဲတယ္။ သတၱိကို ေလးစားတယ္” အဲ့လို အဲ့လို ကြန္မန္႔ေတြရမယ္။ 

ေပ်ာ္စရာႀကီး။ စာေရးသူေတြ ေႂကြေစတဲ့မန္႔ေတြပဲ။

အဲ့ေတာ့ စာအုပ္ေတြ ဝယ္ဖတ္ေနရင္ အပ္ဒိတ္မျဖစ္ဘူး။ ေခတ္ေနာက္က်မယ္။ ပိုက္ဆံကုန္မယ္။ စာအုပ္ေတြ မဖတ္နဲ႔ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ပဲသံုး။ 

ဗဟုသုတအစံုရတယ္။ ကံေကာင္းလို႔ ကိုယ္ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ေပါက္သြားရင္ စီးပြားလည္းရွာလို႔ရတယ္။ အခုဆို အြန္လိုင္းေပၚမွာ နာမည္ႀကီးလို႔ စီးပြားေရးအဆင္ေျပသြားသူေတြ တပံုတပင္။ ေဈးေရာင္းမလား။ ကားေရာင္းမလား။ အစံုရတယ္။ 

အခုဆို အစိုးရကလည္း ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာ နာမည္ႀကီးတဲ့ကိစၥကိုပဲ အေရးတယူရွိေတာ့တယ္။ ရဲတပ္ဖြဲ႔ကလည္း ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွာပါမွ အမႈကို ေရဆံုးေျမဆံုးလိုက္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း အစိုးရက ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ဝန္ႀကီးဌာနေတာင္ ေထာင္ခ်င္ေထာင္ေတာ့မွာ။ 

အဲ့ေတာ့ သင္ဟာ ကံေကာင္းရင္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ဝန္ႀကီးေတြ ဘာေတြေတာင္ ျဖစ္ႏိုင္ေသးတယ္။

စိုေျပ