News

POST TYPE

SATIRE

ၾကည္ညိဳခံခ်င္လြန္းလို႔
19-May-2019



႐ြာေတြမွာ ျပည္သူ႔စစ္ေတြ ေခတ္ထစဥ္ကေပါ့။ ႐ြာေအာ့ေၾကာလန္ ေအးစံဟာ ဘယ္က ဘယ္လို အကပ္ရတယ္မသိ။ ႐ိုင္ဖယ္တစ္လက္ရၿပီး ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ျပည္သူ႔စစ္ျဖစ္လာတယ္။ “ေက်း႐ြာ ကာကြယ္ေရး” လက္ေမာင္းပတ္ႀကီးနဲ႔ ႐ိုင္ဖယ္ႀကီးထမ္းၿပီး ညညဆို ေအးစံတို႔အဖြဲ႔ ကင္းလွည့္တယ္။

ကင္းလွည့္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ကိုယ့္အိမ္က ၾကက္ေတြ၊ ဘဲေတြ လံုေအာင္သာ သိမ္းၾက ဆည္းၾကေပေတာ့။ တတ္ႏိုင္ရင္ ျခင္ေထာင္ထဲသာ ထည့္သိပ္။ ေအးစံတို႔လား။ မခိုးပါဘူး။ ခိုးစရာလား။ ႐ိုင္ဖယ္ႀကီးတစ္လက္ လံုးရွိေနမွပဲ။

ေဟ့... ကင္းသမားေတြ ညလယ္စာစားဖို႔ အလွဴ ခံတာကြာဆို ဆြဲသြား...ဘာေျပာရမတံုး။

ေအးစံလား။

သူမသိ၊ သူမတတ္၊ သူမပါတာ ႐ြာမွာမရွိဘူး။ ႐ိုင္ဖယ္တန္ခိုးနဲ႔... အမ်ိဳးဂုဏ္ေတြ တိုးေနခ်က္ေလ။ ႐ြာဦးေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးေတြေတာင္ သူ႔ေသနတ္ဒင္ စာမိဖူးတယ္။

႐ြာလမ္းမေပၚ... ေမတၱသုတ္႐ြတ္လို႔တဲ့။

ေအးစံ အနစ္နာခံေစာင့္ေရွာက္တဲ့႐ြာမွာ ေဘးကင္းေအာင္ လမ္းေပၚထြက္... ေမတၱသုတ္႐ြတ္ၾကတယ္ဆိုတာ... ဒါ...ေအးစံကို ေစာ္ကားတာဆိုၿပီး ေကၽြးတာ။

အလိုေလး...သာသနာေရးေတာင္...ေအးစံ ပါမွေတာ့... က်န္တဲ့ စံုစီနဖာမေျပာနဲ႔ေတာ့။ ဘယ္ေနရာ ျဖစ္ျဖစ္... ေအးစံရဲ႕လူပါမွ အလုပ္ျဖစ္တာ။

ျဖစ္လိုက္တဲ့ စီးပြား။

႐ြာကလူေတြ ျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး။ ေအးစံျဖစ္ တာ။ ႐ြာကေတာ့ မြဲျပာက်လို႔။

စိမ္းစိမ္းျမင္ ေအးစံလယ္ႀကီး ျဖစ္ျဖစ္ကုန္တာ ရယ္။ ဓားမဦးခ် လယ္လုပ္တယ္ဆိုတာ ေရွးကပဲ ရွိတာ။ ေအးစံေခတ္က် ႐ိုင္ဖယ္ဦးခ်လယ္၊ ေသနတ္ ဦးခ်လယ္ေတြခ်ည္း။

ေခတ္ကလည္း ပ်က္ျပားသကိုး။

႐ြာထဲ ေျပာစမွတ္ေတာင္ရွိတယ္။ လသာသာ ညေတြမွာ မိသားစုေတြ ဝိုင္းဖြဲ႔စကားေျပာရင္ အသံက်ယ္က်ယ္ အီးေပါက္တဲ့ေကာင္ဆို တညီတညာတည္း နာမည္ဝိုင္းေပးၾကတယ္။

“ေအးစံ႐ိုင္ဖယ္”တဲ့ေလ။

အျပင္မွာေတာ့... အီးသံမက်ယ္ရဲဘဲ ကိုယ့္မိသားစုထဲပဲ အီးသံက်ယ္ရဲတယ္ဆိုတဲ့သေဘာ။

ဒီလိုေျပာသံၾကားရင္...ေအးစံ...သိပ္ေဒါသ ထြက္တာကလား။

သူကသာ မတရားသျဖင့္သာ ဗိုလ္က်ရင္တာေနမယ္...သူ႔ ေျပာတာဆိုတာေတာ့ ေအးစံ မႀကိဳက္ဘူး။

“ေအးစံကို ေျပးကန္မွ ပေထြးဆန္တယ္...မေျပာၾကနဲ႔”ဆိုၿပီး ႀကိမ္းလည္းႀကိမ္း... ႐ြာလူႀကီးလည္း တိုင္ပဲ။

႐ြာလူႀကီးခမ်ာလည္း အသက္ႀကီးလို႔သာ လူႀကီးျဖစ္ရတယ္...ေအးစံ႐ိုင္ဖယ္ေတာ့ သူလည္း ေၾကာက္သမို႔...ေအးစံ မေကာင္းေျပာတဲ့ ႐ြာသားဆို ထိတ္တံုးေလာက္ေတာ့...ခတ္ေပးရတာခ်ည္း။

ေအးစံ ျဖစ္ခ်င္တာက ရွင္းတယ္။ ႐ြာရဲ႕ ကာကြယ္ေရးေခါင္းေဆာင္။ ဒီေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲ သူဘာလုပ္လုပ္ မွန္တယ္။

ဒီေတာ့... သူ႔ကို ၾကည္ညိဳတာ ခံခ်င္တယ္။ လူေရာ စာရိတၱေရာက ဖြတ္ေက်ာကုန္း...ႏြားေခ်းလူး ထားသလို မေတာက္ေျပာင္ဘူးပဲထား။

ေက်ာမွာ လြယ္ထားတဲ့ ႐ိုင္ဖယ္တန္ခိုးနဲ႔...လူေတြ သူ႔ ရွိခိုးေစခ်င္...ၾကည္ညိဳေစခ်င္တာ။

ေအးစံ ႀကံတာပဲ။

ၾကည္ညိဳေစခ်င္လြန္းလို႔...သူႀကီးအိမ္လည္း ထိတ္တံုးငါးခုေလာက္ အသစ္ထြင္းၿပီး...သြားပို႔တာပဲ။ လူေတြကလည္း မမွတ္ဘူး။

“ေအးစံ..ေခြးႀကံႀကံသကြာ” ဆိုၿပီး ထပ္ေျပာၾကတာပဲ။

အသံၾကားတာနဲ႔ ေအးစံကလည္း ထိတ္တံုးေကၽြးတာပဲ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ႐ိုင္ဖယ္စာပါ ေကၽြးခ်င္တာ။ ေအးစံဟာ သူ႔ကို ႐ြာက ၾကည္ညိဳေစမယ့္အေရး အၿမဲေတြးတယ္။

႐ြာဘုရားပြဲေရာက္ၿပီ။ ကာလသားေတြက ဗလာဆိုင္းနဲ႔ အရပ္ျပဇာတ္ေလးသြင္းမယ္ေပါ့။ ဒါလည္း ေအးစံပါတယ္။ လူ႐ိုေသခံဖို႔ ႀကံတယ္။ ျပဇာတ္အတြက္ စည္းေဝးေနတဲ့ ႐ြာသားေတြဆီ ေအးစံက ႐ိုင္ဖယ္ႀကီးနဲ႔သြားတယ္။

“ဒီ႐ြာမွာ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ ေအးစံ မပါလို႔ မရဘူး...နားလည္လား...ဒီေတာ့...မင္းတို႔ျပဇာတ္မွာ ငါလည္း တစ္ခန္းဝင္ကမယ္...လူ႐ိုေသ ရွင္႐ိုေသ အခန္းကထည့္ေနာ္... ေဟ့ေကာင္ေတြ မဟုတ္လို႔ကေတာ့”

ျပဇာတ္ေရးတဲ့သူက ေအးစံအေၾကာင္း သိၿပီးသားပဲ။

“အေတာ္ပဲ...ကိုေအးစံ...ဘုန္းႀကီးခန္းတစ္ခန္း ...လြတ္ေနတယ္...ကိုေအးစံဥပဓိနဲ႔ဆို အေတာ္ပဲ...ကတံုးတံုးႏိုင္ပါ့မလား”

ဘုန္းႀကီးခန္းဆိုေတာ့ ေအးစံေႂကြသြားတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့...ငါ့ကိုၾကည္ညိဳၾက...ေပေတာ့လို႔ စိတ္ထဲက ဆိုမိတယ္။

အနည္းဆံုးေတာ့...စင္ေပၚတက္ သူမ်ားေတြ ကန္ေတာ့တာ ခံရတာေပါ့။ ျပဇာတ္တိုက္ၾကေတာ့ ေအးစံ မလာဘူး။ ေအးစံက ဆရာႀကီးပဲ။ အရာရာသိတယ္။ အရာရာတတ္တယ္။ အရာရာကၽြမ္းက်င္တယ္။

ျပဇာတ္ကတာလား။ ဘုန္းႀကီးခန္းလား။ ကတံုး တံုးထားၿပီေလ။ သကၤန္းအ႐ံုလည္း က်င့္ၿပီးသား။ ဘုန္းႀကီးခန္းေလ။ ဘာ...တကူးတက တိုက္ေနစရာလိုလဲ။

ျပဇာတ္ည ေရာက္ၿပီ။ ေအးစံ အခန္းေရာက္ခါနီးေတာ့... အရက္ေသာက္ၿပီး ရဲေဆးတင္ေနတယ္။ ႐ြာသားတစ္ေယာက္က ဆရာေအးစံအခန္း ေရာက္ခါနီးၿပီလို႔ေျပာေတာ့... ေအးစံက သကၤန္းအေဟာင္းႀကီးယူၿပီး ထလိုက္လာတယ္။

ၾကည္ညိဳၾကစမ္း...အဟင္း...အဟင္း။

စင္ေပၚတက္ခါနီး သကၤန္း႐ံုေနေတာ့...ဇာတ္ဆရာလုပ္တဲ့ ႐ြာသားက လာေျပာတယ္။

“ကိုေအးစံ အခ်ိန္မရဘူး...သကၤန္းကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္႐ံုမေနနဲ႔...အဲ့ေလာက္မလိုဘူး...တေစာင္းပတ္ၿပီးသာ ထြက္သြားေခ်... ၿပီးရင္ ေဟာ့ဟိုမွာေတြ႔လား စကၠဴနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ကတ္ျပားအဝိုင္းႀကီး အဲ့ဒါႀကီးကိုသာ တြန္းထည့္လိုက္”

ေအးစံလာၿပီ... ကဲ...ၾကည္ညိဳၾကေပေတာ့ေဟ့။

မီးေရာင္ေအာက္ကို...သကၤန္းႀကီး မသပ္မရပ္ ၿခံဳၿပီး ေအးစံထြက္လာတယ္။ ဇာတ္ဆရာေျပာတဲ့ စကၠဴကတ္ျပားႀကီး အဝိုင္းႀကီးကို တြန္းထည့္လိုက္တယ္။

ေအးစံတြန္းလိုက္တာနဲ႔ စကၠဴအဝိုင္းႀကီးနဲ႔ တန္းထားတဲ့ႀကိဳးကို စင္ေထာင့္က႐ြာသားက ဆြဲလိုက္တယ္။ အဝိုင္းႀကီးက...လိမ့္ၿပီး စင္အလယ္က...ျမတ္စြာဘုရား ႐ုပ္ပံုကားခ်ပ္ေရွ႕မွာ ရပ္သြားတယ္။

ေအးစံဟာ သူ႔ကိစၥၿပီးသြားလို႔ ပရိသတ္ဘက္ကို ဝမ္းေျမာက္တည္ၾကည္တဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာႀကီးလွည့္ၿပီး အၾကည္ညိဳခံလိုက္တယ္။ ပရိသတ္ဆီက ေဝါခနဲ အသံထြက္လာတယ္။

“ေဟး...ေဒဝဒတ္ႀကီးေဟ့...ေအးစံႀကီးေဟ့... ေဒဝဒတ္ေအးစံႀကီးကြ...ေဟး...ဘုရားကိုသတ္တဲ့ လူမိုက္ႀကီးကြ”

ပရိသတ္က ေအာ္ဟစ္အားေပး႐ံုနဲ႔ အားမရေတာ့ဘူး။ ေျပာင္းဖူး႐ိုးေတြနဲ႔ပါ ေဆာ္ေတာ့တာ။ ေအးစံ မ်က္ႏွာမည္းခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ၾကည္ညိဳခံခ်င္လို႔ ဘုန္းႀကီးခန္းဝင္ပါ ပါတယ္ဆိုမွ... ေဒဝဒတ္ေနရာက ျဖစ္ေနတယ္ေလ။

ေနာက္ရက္ေတာ့ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးသ႐ုပ္ ေဖာ္ျပဇာတ္တစ္ဖြဲ႔လံုး ထိတ္တံုးစာမိပါေလေရာလား။

“ေအးစံကို အၾကည္ညိဳပ်က္ေစမႈ”တဲ့ေလ။

ဒါေတာင္ ျပဇာတ္ဆရာက ထိတ္တံုးခတ္ခါနီး...ေျပာသြားေသး။ ဘာတဲ့။

“ေအာက္ကလူေတြက ေဒဝဒတ္မို႔...မၾကည္ညိဳတာပါ...ကိုေအးစံကိုဆို...ၾကည္ညိဳၾကမွာပါ”တဲ့ေလ။

ၿဗိတိသွ်ကိုကိုေမာင္