News

POST TYPE

SATIRE

ဆောင်းရယ် တစ်သောင်းရယ် ကိုယ့်ချစ်သူရယ်
23-Dec-2018


ဆောင်းက ကောင်းကောင်းသစ်ခဲ့ပြီ။ ဆောင်းသစ်ခဲ့ပြီဆိုတာက စားပွဲပေါ်မှ ပြက္ခဒိန်ထဲမှာသာ။ ရန်ကုန်ဆောင်းကတော့...ပန်ကာတဝီဝီဖြင့်။

ပြာရီရီမြူတို့ မဝေ။ ဖြူလွှလွှနှင်းတို့ မကျဲ။

ဆောင်းသစ်ပြီဆိုသည်က မိုးကာလ ကြွေစင်သွားပြီဟူသည့် အဓိပ္ပာယ်သက်သက်ကို ဖွင့်ဆိုခြင်း သက်သက်မျှသာ။

မတိုက်ချင်တိုက်ချင် မြောက်ပြန်လေသာ အငြိမ့်သမလေးတစ်ဦး၏ ပိုးပဝါစလို... တစ်ချက်တစ်ချက် ဝဲဝဲဝေ့လာသည်။

ညဉ့်ကလည်း နက်သည်ထက် နက်လာ၏။

အလုံလမ်းမဘက်ဆီမှ ပြိုင်ကားတို့၏ ဒရစ်ဆွဲသံ သဲ့သဲ့ကြားနေရသည်။ လူရှင်းသောလမ်းမပေါ်တွင် ဒဗလျူဘောကန်နေသည့် ငါမနိုင်မသားလေးများ၏ ဆူညံသံတချို့ကိုလည်း ကြားရသည်။

အိပ်၍ကားမပျော်။

(နင့်မေကလွှား...နင့်ကိုယ်နင် ဆရာတက္ကသိုလ် ဘုန်းနိုင်များ မှတ်နေလား... အိပ်မပျော်တာလေး ရေးဖို့ကို ဂလောက်အရစ်ကြောရှည်နေတယ်...ဖင်မယားစမ်းပါနဲ့...ပုံမှန်ပဲရေးစမ်းပါ...ဪ...ဟုတ်ကဲ့ ...ဟုတ်ကဲ့...ပြောင်းရေးပါ့မယ်)

ညကြီးမင်းကြီး...အိပ်လို့မပျော် ...ငုတ်တုတ် ထထိုင်...အိပ်ရာတွေလည်း...ကြေမွတွန့်လိပ်...သိပ် စိတ်ညစ်တယ်...မထူးပါဘူး...မိန်းမကိုနှိုး...ဟိုဘက်တိုး...အဲ...အဲ။

(ဒါကျ...ဆရာမကြီး ဒေါ်ကြည်အေး...ကဗျာကို သွားဖျက်မိသလိုဖြစ်နေပြန်ပြီ...ကန်တော့... ကန်တော့... မနှိပ်သေးပါဘူး...ကဲ...ကိုယ်ရေးတတ်သလို ရေးပြီဗျာ)

ဆတ်ခနဲ နိုးလာသည်။ ပြန်ပြီး အိပ်လို့မပျော်။

အိပ်မပျော်သည်မှာ ကျွန်တော်တင် မဟုတ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးလည်း အိပ်ပျော်ဟန်မရ။ တလူးလူး တလိမ့်လိမ့်နှင့် သက်ပြင်းသံအခါခါကြားရသည်။

ဟော...မိန်းမက ထပြီ။ သက်ပြင်းချသည်။ ချွေးသီးချွေးပေါက်တွေလည်း ကျနေသည်။

“အဲ့ဒါကြီးကို ဘယ့်နှယ်လုပ်ကြမလဲ” မိန်းမအသံက သန်းခေါင်ညထဲ ချောက်ချားနေပုံ။

“မသိဘူးလေ” ဒါက ကျွန်တော့်အဖြေ။

မိန်းမက သက်ပြင်းမောကြီး တစ်ချက်ချပြီး ပြန်ခွေသွားသည်။ ကျွန်တော်လည်း အိပ်ရာပေါ်လှဲရင်း ပြန်စဉ်းစားမိ၏။

အဲ့ဒါကြီး။ အဲ့ဒါကြီး။ တော်တော်ဒုက္ခပေးတဲ့ အဲ့ဒါကြီး။

အဲ့ဒါကြီးနှစ်ခု ကျွန်တော့်လက်ထဲ ရောက်လာသည်မှာ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ့်လေးနာရီခန့်က ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်ထံမှ အဲ့ဒါကြီးနှစ်ခုထည့်ထားသည့် စာအိတ်ကို ကျွန်တော်လက်ခံမိလိုက်၏။ တက္ကစီပေါ်ဖွင့်ပြီး စာအိတ်ဖွင့်ကြည့်မှ ကျွန်တော့်မှာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

“ဒါလေး ယူသွားပေးပါလားဗျာ”

တက္ကစီသမားကို မေးကြည့်သည်။

“ဟာ...အဲ့ဒါကြီးတော့ မလုပ်ပါနဲ့...ညီလေးရာ။ ခေတ်အခါလည်း ညီလေးသိတာပဲ။ မလုပ်ပါနဲ့”

ပြဿနာတော့များပြီ။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက အဲ့ဒါကြီးကို အမြန်အပျောက်ရှင်းရန်ကြံရမည်။ ဆင်မင်း ဈေးထိပ် ထမင်းဆိုင်က အမားကြီးဆိုင်မှာ ပဲဟင်း ၅၀၀ ဖိုး ဝင်ဝယ်ရင်း အဲ့ဒါကြီးကို အသာလေးထားခဲ့ဖို့ကြံ သည်။

“ဟမ်မလေး..မောင်ဗြိ...အကြွေးယူသွားရင်သွား...အဲ့ဒါကြီးတော့...မထားခဲ့နဲ့...သွားသွား”

ရော်...မောင်းပါထုတ်လေရောလား။

ကိုလှဆောင်ကွမ်းယာဆိုင်မှာ ဆေးပေါ့လိပ် နှစ်ရာဖိုးနဲ့ အချဉ်ထုပ် သုံးရာတန် တစ်ထုပ်ဝယ်သည်။ အဲ့ဒါကြီး မြင်တော့ ကိုလှဆောင် မိန်းမက မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူး။

“ကိုဗြိက ကျွန်မတို့လင်မယားကို ရဲသတင်းတွေမှာ လက်ထိတ်ကြီးနဲ့ မြင်ချင်တာလား”

ဒုက္ခပဲ...ခက်တော့ခက်ပြီ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဲ့ဒါကြီးကို မိန်းမက မြင်သွားသည်။

“ရှင့်ကို သေချာမှာလိုက်လျက်နဲ့ ရှင်...ရှင်မို့ ထောင်နှုတ်ခမ်းမှာ စကိတ်စီးပြီး ဒါကြီးယူလာတယ်...စိတ်ညစ်ပါတယ်တော်...ရှင့်ပါလာတဲ့ဟာကြီး ကျွန်မဆီမထားနဲ့...ကိုယ့်ဟာကိုယ်ရှင်း”

ဟ...ဘာလဲဟ...။ အဲ့ဒါကြီး ပါလာတာနဲ့ မိန်းမကတောင် မကြည်ဖြူတော့ဘူး။ ညနေစောင်းတော့ အဲ့ဒါကြီးကို အသာဝှက်ပြီး မိုက်ကယ်လင်းကြီးတို့ ဆိုက်ကားဂိတ်ဆီ ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။

“မိုက်ကယ်လင်းကြီး...သွားကစ်မလား...ကျွန်တော်တိုက်မယ်”

“ကစ်ချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲလေ...ကိုမောင်ဗြိရဲ့”

ကျွန်တော်တို့ ဆင်မင်းဈေးရှေ့က ကိုးသုံးလုံးတွင် စတည်းချသည်။ ဆိုင်ထဲကထွက်တော့...စားပွဲထိုးသည့် အာလာဒင်က အမောတကောလိုက်ဆွဲသည်။

“ကိုဗြိ...အဲ့ဒါကြီးတော့...မထားခဲ့ပါနဲ့ဗျာ...အလကားသောက်ချင်သောက်သွား...”

မိုက်ကယ်လင်းကြီးကတော့...ပြေးပြီ။ ကျွန်တော့်မှာသာ ဗြဟ္မာကြီးဦးခေါင်း ကိုင်ထားရသည့်အဖြစ်။

“ဟေ့...မင်းကို ပြည်သူ့ရဲတွေ...ဝိုင်းထားပြီ”

ဝှီးရွန်၊ ဝှီးရွန်အသံတွေလည်း ညံလို့။ ရဲကားတွေက ပတ်လည်ဝိုင်း။ ဟော...ခေါင်းပေါ်မှာလည်း ဟယ်လီကော်ပတာက ဝဲနေသေး။ သွားပြီ။

“ခင်ဗျားဆီက တစ်သောင်းတန်နှစ်ရွက်မှာ တစ်ရွက်က အတုကြီးမို့...ခင်ဗျားကို ဖမ်းပါတယ်”

နင့်မေကလွှား။ တစ်သောင်းတန်တစ်ရွက်တင်ထားတဲ့ စားပွဲကြီးရှေ့...မျက်လုံးလေး ပေကလပ် ပေကလပ်နဲ့ မောင်ဗြိပုံလေးကို မြင်ယောင်လာတယ်။

ဟော...တရားရုံးရောက်သွားပြီ။ တရားသူကြီးက ခေါင်းပေါင်းစကြီး ညာချပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့လေ။

“စိတ်မပူပါနဲ့...မောင်မင်း...တစ်သောင်းတန် အတုမိတိုင်း...ထောင်မချပါဘူး။ ဒါက တရားသူကြီးရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ သက်ဆိုင်ပါတယ်...ဟဲ...ဟဲ...ဟဲ...ဟဲ”

ကျွန်တော်သိလိုက်ပြီ။ တရားသူကြီးရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားဆိုတာ အဲ့ဒီ ဟဲ...ဟဲ...ဟဲ...ဟဲကြီးပဲဆိုတာ။

ဟော...ခဏကြာတော့ ကျွန်တော့်မိန်းမက တရားသူကြီးမင်းရှေ့ မုန့်ပုံးလေးချ...ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်လို့။

“ယောကျာ်း...ထတော့...ထတော့...မိုးလင်းပြီ”

ဟူး...အိပ်မက်ဆိုးတွေ။ မနေ့က ရလိုက်တဲ့ စာမူခ သုံးသောင်းမှာ တစ်သောင်းတန် နှစ်ရွက်ပါလာရာက စတဲ့...အိပ်မက်ဆိုးတွေ။

“ရှင်...ဘာဖြစ်နေတာတုံး”

“တစ်သောင်းတန်ကိစ္စ...အိပ်မက်ဆိုးတွေ...မက်နေလို့ဟာ”

“ဪ..ဒါများ ဘာမှမပူနဲ့...ဒီမှာ သတင်းဖတ်ကြည့်...ဗဟိုဘဏ်က ဈေးကျနေတဲ့ ဒေါ်လာတွေကို ဈေးပိုပေးပြီး ဝယ်နေတာ...နှစ်ရက်အတွင်း သုံးဆယ့်လေးသန်းတောင်တဲ့တော့”

“အဲ့ဒါနဲ့...တစ်သောင်းတန်ကိစ္စ...ဘာများ ဆိုင်သတုံး...လေဒီမမရယ်”

“ရှင် တော်တော်တုံးတာပဲ...ကိုမောင်ဗြိရယ်...ဆက်စပ်တွေးစမ်းပါ...ကျုပ်တို့နိုင်ငံမှာ တစ်သောင်းတန်က အတုတွေများလို့... ဗဟိုဘဏ်က ဒေါ်လာပြောင်း ပေးသုံးခိုင်းမလို့...ဒီလောက်ဒေါ်လာတွေ ဈေးကောင်း ပေးဝယ်နေတာဖြစ်မှာပေါ့”

အိမ်း...စီးပွားရေးပညာရှင် ဗြော်ကတိ...ပြောသလို ဒေါ်လာမပြောင်းခင်တော့...လက်ထဲရှိတဲ့ တစ်သောင်းတန်လေး ရအောင်ထုတ်မှာပါပဲ။

နို့မဟုတ် တရားသူကြီးရဲ့ ဟဲ...ဟဲ...ဟဲ...ဟဲ ဆိုတဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားဆိုတာကြီးနဲ့ ညားနေမှ။ အဲ့ဒီ ဆင်ခြင်တုံတရားဆိုတာ ဘယ်ထဲမှာရှိလဲ သိကြလားဗျ။

မသိရင်မှတ်ထား။

ဘလူးလေဘယ်ပုလင်းထဲတို့၊ မုန့်ပုံးထဲတို့မှာရှိ...ရှိ...ရှိ......။

ဗြိတိသျှကိုကိုမောင်



  • VIA