News

POST TYPE

SATIRE

ရန်ကုန်မြို့၏ ဘုံကထိန်
04-Nov-2018


ရန်ကုန်သားတွေချည်းပဲသာဆို ဘာသာရေးပွဲတွေ ပျောက်တာကြာပြီ။ တောသားတွေရှိနေလို့သာ ရန်ကုန်မှာ စည်ကားနေတာ...။ အခုဆိုပဲ ကြည့် ... ကထိန်၊ တန်ဆောင်တိုင်၊ သီတင်းကျွတ်ပွဲတွေကို ဘယ်သူတွေ ဦးဆောင်ပြီးလုပ်နေသလဲ...။ အကုန်လုံးတောသား တွေချည်းပဲလုပ်နေရတာ...။ စိုပြေကတော့ တောသားမို့အခုလိုတောသားတွေ အလုပ်အကျွေးပြုနေတာကို ဂုဏ်ယူတယ်။

တောသားတွေသာမရှိတော့ရင် ရန်ကုန်မြို့ကြီးဟာ ခြောက်ကပ်ကပ်နဲ့ ပျင်းစရာကောင်းနေမှာ။ ဘုန်းဘုန်းတွေတောင် ဆွမ်းငတ်ကုန်မလားမသိဘူး။ ဘုန်းဘုန်းတို့ ဆွမ်းကွမ်းကိစ္စကအစ၊ ကထိန်၊ ဝါဆို အကုန်တောသားတွေပဲ ဦးဆောင်လုပ်နေရတာ...။

ဒီလိုအချိန်မှာ မြို့သားတွေ ဘာလုပ်သလဲ။ အလှူခံတွေ နားငြီးတယ်ဆိုပြီးပြောမယ်။ အေးအေး မနေရဘူးဆိုပြီး ပွမ်မယ်။ ပြီးတော့ အခန်းအောင်းပြီး ဂိမ်းဆော့မယ်။ ညနေဘီယာဆိုင်သွားမယ်။ အလှူခံလာရင် လက်ကာပြပြီး သွားတော့လို့ မောင်းထုတ်မယ်။ ဘယ်လောက်ရိုင်းသလဲ...။

အခုလိုမြို့သားတွေ ဇိမ်ခံနေချိန်မှာ တောသားတွေကတော့ တစ်လမ်းဝင်တစ်လမ်းထွက်နဲ့ အလှူတွေ လိုက်ခံနေရတယ်။ အနုပညာလက်ရာမမြောက်ပေမယ့် စေတနာနဲ့အဖြစ်လုပ်ထားတဲ့ ကျွဲရုပ်ထဲမှာဝင်က နေရတယ်။ ဘာအတွက်လဲ။ သူတို့စားဖို့လား၊ မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျာ။ သာသနာတော်ကြီးအတွက်ပါ...။ ကထိန်ခင်းဖို့အတွက် လိုက်လံအလှူခံနေရတာပါ။ အဲ့ဒါကို မြို့သားတွေက ကြည့်နေရက်တယ်။ သူတို့နဲ့ မဆိုင်သလိုပဲ...။ 

အမေနံကရိုင်းကိုလည်း ခြင်းကျားကိုပိတ်မည်း အုပ်ထားတာ ကြည့်ရဆိုးလိုက်တာဆိုပြီး ဝေဖန်တယ်။ နားငြီးတယ်ဆိုပြီး မသွားသေးဘူးလားဆိုတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်တယ်။ မြို့သားတွေ ဘီယာသောက်နေချိန်မှာတောင် တောသားတွေဟာ မနားရဘူး။ အလှူခံနေရတုန်းပဲ။ နေနိုင်ရက်သူကြီးတွေရေ...။

စိုပြေတို့ တောမှာဆိုတာ ဘာလုပ်လုပ်ပွဲလေး သွင်းရမှ...။ ဒီရန်ကုန်မှာဆိုတော့ တစ်နယ်တစ်ကျေးဖြစ်ပြီး ပွဲမသွင်းနိုင်ဘူး...။ ရတာကို ပဒေသာပင်မှာသီ...။ ပြီးရင် ဘုန်းကြီးကျောင်းပို့...။ အဲ့လိုမပို့ခင် စပ်ကြားတော့ ရပ်ထဲရွာထဲလှည့်ရသေးတယ်။ မလှည့်ခင်လည်း အလှူခံရသေးတယ်။ အလှူခံပါတယ်ဆိုမှ တိတ်တိတ်လေးအလှူလိုက်ခံရမလား...။ အဲ့လိုတိတ် တိတ်လေးအလှူခံတော့ ဘယ်သူကသိမလဲ၊ ဘယ်သူက ထည့်မလဲ...။ သီချင်းလေးနဲ့ ဖျော်ဖြေမှုလေးနဲ့ မြူးမြူးကြွကြွလေးမှ ကောင်းမပေါ့...။ အဲ့တော့ လူတွေကလည်း ဪသာ် ... အလှူခံပါလားဆိုပြီး သိမပေါ့...။

ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ စိုပြေတို့တောမှာလို အိုးစည်ဒိုးပတ်တွေနဲ့လှည့်ချင်တာ။ ဒီထက်တတ်နိုင်ရင် ဆိုင်းဝိုင်းနဲ့ကိုလှည့်ပြီး အလှူခံချင်တာ...။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တစ်နယ်တစ်ကျေးက လာရသူတွေချို့တဲ့ပါတယ်...။ မြို့သားတွေက စေတနာကလည်းမွဲတော့ အလှူငွေက သိပ်မရ...။ ဒီတော့ လော်စပီကာနဲ့ ဓာတ်စက်ပဲငှားရတာ။ အဲ့စက်လေးနဲ့ပဲ ကိုအောင်နိုင်လေးဖွင့်...။ ဒစ်စကိုလေးဖွင့်...။ ဗိုလ်အောင်ဒင်လေးဖွင့်ပြီး အလှူခံရတာ...။

ဒါကိုလည်း ဒီသီချင်းပဲဖွင့်တယ်ဆိုပြီး ကဲ့ရဲ့သူတွေကရှိသေးရဲ့...။ မြန်မာသံလေးဖွင့်တော့လည်း တောသားတွေဆိုပြီးနှိမ်။ ဒစ်စကိုလေးဖွင့်ပြန်တော့လည်း အလှူခံနဲ့ မအပ်မစပ်ဆိုပြီး အပြစ်ကပြောသေး...။ အဲ့တော့ ဒစ်စကိုမြန်မာသံပဲ ဖွင့်ရရှာတယ်။

စိုပြေတို့က တောသားဆိုတော့ မြို့သီချင်းတွေလည်းမကြိုက်ပါဘူး။ ဘာတွေဆိုနေမှန်းမှမသိတာ...။ အဲ့တော့ မြန်မာသံလေးတွေနားထောင်ချင်လို့ အလှူခံတွေမျှော်နေရတာအမောပဲ...။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိုပြေကတော့ ကံကောင်းပါတယ်....။ အခုလိုရာသီဆိုရင် လမ်းထဲမှာ အလှူခံကိုမပြတ်ဘူး...။ တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့လာကြတာ...။

အဲ့တော့ စိုပြေကြိုက်တဲ့ မြန်မာသံဒစ်စကိုလေးတွေကို မိုးလင်းကတည်းက မိုးချုပ်တဲ့အထိ နားထောင်ရတာပဲ...။ အိမ်မှာ စကားပြောချိန်တောင်မရှိဘူး...။ မနက်ခင်းဆို ရေနွေးကြမ်းလေးတည် လက်ဖက်လေးသုပ်ပြီး ဝရန်တာထွက်လို့ အလှူခံသီချင်းတွေ နားထောင်တော့တာပဲ...။

ဪသာ် ... မြို့သားတွေခမျာ နားငြီးလေမပေါ့လေ...။ အကုသိုလ်တွေ...။ သူတို့မှာ ခံစားတတ်တဲ့ နှလုံးသားမရှိ...။ နားမရှိ...။ အီးဒီအမ်ဆိုတဲ့ ဒုန်းဒုန်းဒိုင်းဒိုင်းကျတော့ ဆော်တွေ ကုပ်ပေါ်တင်ပြီးသွားကြတာ...။ အခုလို အိမ်တိုင်ရာရောက် လိုက်လံဖျော်ဖြေနေသူတွေကိုတော့ တန်ဖိုးထားရမှန်းမသိ...။ သနားစရားကောင်းလိုက်ပါဘိ....။ အချိန်တန်တော့လည်း မြန်မာဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှူဆုံးနိုင်ငံစာရင်းဝင်မှာပဲ။ အမေရိကန်နဲ့အပြိုင်ပေါ့...။ 

အဲ့အခါကျရင်တော့ မြို့သားတွေက တွေ့လား...။ မြန်မာပြည်ကွ...။ စေတနာအရှိဆုံးနိုင်ငံ...။ ဘာညာဆိုပြီး ဂုဏ်ယူဦးမယ်...။ အဲ့လိုမြို့သားတွေဂုဏ်ယူနိုင်ဖို့ တောသားတွေကတော့ နေပူစပ်ခါးမရှောင် နားတွေအူနေအောင် အလှူလိုက်ခံရတယ်...။ တော်တော်လည်တဲ့မြို့သားတွေ...။ တွေ့ကြသေးတာပေါ့....။ ဒီကောင်တွေ နားငြီးတဲ့ မြန်မာသံဒစ်စကိုကို အသံကုန်ဖွင့်ဖို့ လမ်းထိပ်ကအလှူခံကို သွားပြောထားဦးမယ်...။

စိုပြေ