News

POST TYPE

SATIRE

တက်ခေတ် စပ်ပရိုက်
30-Sep-2018
တက်သည်။ တက်သည်။ တက်သည်။ တက်  ...  တက်နိုင်လွန်းသည်။ ရွှေဈေး၊ ဒေါ်လာဈေး၊ ဆီဈေးများ တက်ကြသည်။ မောင်ဗြိတို့ က ဒီလောက်တော့မမှု။ 

မမှုဆို ရွှေလည်း မလုပ်နိုင်၊ ဒေါ်လာလည်း မသုံးနိုင်၊ မော်တော်ကားလည်း အပိုင်မရှိသည့် လဘာဂျာပေကိုး။

သို့ပေတည့် ဆန်ဈေး၊ ဆီဈေး၊ ကြက်သွန်ဈေးတွေကပါ လိုက်တက်လာတာတော့ မောင်ဗြိ မမှုလို့ မဖြစ်တော့ပြီ။

ကိုယ်က အိမ်မှာ အဝယ်တော်။ ညနေတိုင်း လမ်းလေးလည်းလျှောက်ဖြစ်အောင် ဈေးသွားဖြစ်သည်။

“ဘဲဥတစ်လုံး ... တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ် ... ဟဲ့ ... ပလုပ်တုတ်”

“ကြက်သွန်ဖြူဈေး ... တစ်ပိဿာ နှစ်ထောင့် ခြောက်ရာလေ ... အို ... ဘယ်လို”

“နို့ ... ဒါဆို ... ကြည်သွန်နီကရော ... အတူတူပဲ ... နှစ်ထောင့်ခြောက်ရာ”

မောင်ဗြိမှာ ဈေးဝယ်ရင်း မူးခနဲ မိုက်ခနဲဖြစ်သွားသဖြင့် သမာဓိကို မနည်း ပြန်ပြန်တည်ဆောက်နေရသည်။

ကုန်ဈေးနှုန်း။

ငယ်ငယ်က မဂ္ဂဇင်းတွေထဲက တစ်ကွက် ကာတွန်းများ၏ ဇာတ်ကောင်ကြီးဖြစ်သည်။

ဘယ်မဂ္ဂဇင်းဖတ်ဖတ် ... ကာတွန်းကဏ္ဍမှာ သူ့အကြောင်းတော့ တစ်ကွက်ပါစမြဲ။

ကြီးလာလျှင်တော့ ဒီကုန်ဈေးနှုန်းဆိုတဲ့ကောင်ကြီးကို တော်လှန်ပစ်ရမယ်လို့တောင် စိတ်ကူးမိသေး၏။

နောက် ငယ်ငယ်က ဝတ္ထုတွေဖတ်တော့လည်း ရှေးစာရေးဆရာကြီးတွေက တက် ဆိုသည့်စကားကို ရေလဲသုံးတာတွေ့ရသည်။

တက်ခေတ်၊ တက်လူ၊ တက်ကျမ်း စသည်ဖြင့်။

အခုတော့ တက်ကုန်ဈေးနှုန်း၊ တက်ရွှေ၊ တက်ဆီ၊ တက်ဒေါ်လာခေတ်ဖြစ်ကုန်လေပြီ။

သေချာစဉ်းစားကြည့်တော့ ... မောင်ဗြိတို့ ပြည်သူသည် တက်သည်ဆိုသည့်စကားကို နားရည်ဝခဲ့ပေပြီ။

မြန်မာပြည်တွင် အရာရာတက်ချက်က ဩချလောက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်နှစ်က ရွှေတိဂုံဘုရားသွားဖူးရင်း ဓာတ်လှေကားမှတက်သည်။ အပြန် ဓာတ်လှေကားမှဆင်းသောအခါ ရှေ့တွင် စာတန်းချိတ်ထားသည်ကိုတွေ့ရ၏။

“ဓာတ်လှေကား အဆင်းပျက်နေပါသဖြင့် ရိုးရိုးလှေကားမှ ဆင်းပေးပါရန်”ဟု။

ကမ္ဘာတွင် အတက်သာရပြီး အဆင်းပျက်နေသည်ဆိုသော ဓာတ်လှေကားကို ထိုအခါမှ မောင်ဗြိ ကြားဖူးခြင်းပင်။

ရေမချိုးသဖြင့် ရွှေတွေမည်းသွားသည် ဆိုသလိုမျိုးပင်။

ဒါက ... ထားတော့။

မောင်ဗြိတို့ ပြည်သူတွေအတွက် ကုန်ဈေးနှုန်း တက်သည်ဆိုခြင်းက သတင်းမဟုတ်တော့တာ ကြာခဲ့ပြီ။

နှစ်ပေါင်လေးငါးဆယ်အတွင်း တစ်ခါမှ မကျခဲ့ဖူးသောကုန်ဈေးနှုန်း၊ အခုထပ်တက်သည် ဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်ရမည်နည်း။

ထိုင်းကလူတွေက တုတ်ပြီး၊ ဓားပြီး ဆေးတွေ အင်မတန် စိတ်ဝင်စားကြသည်ဆိုတာ နားထား။

ဒီက ရွှေမြန်မာတွေက ကုန်ဈေးနှုန်းပြီးနေသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။

တစ်တက်တည်း တက်နေခဲ့တော့ တက်ဆိုလျှင် အထူးအဆန်း မဟုတ်တော့။

သို့ပေတည့် ... ဒီတစ်ခါတက်တာတော့ ရှေးရှေ့က စံချိန်တွေကို ဝေါခနဲ ကျော်ဖြတ်သွားသည်။

ကြက်သွန်ဈေးက တစ်ပတ်အတွင်း ငါးရာလောက် ခုန်တက်သွား၏။ ကျန်သည့် ဆန်ဈေး၊ ဆီဈေးတွေလည်း ထိုနည်း၎င်း။

အမေရိကန်နှင့် တရုတ်ကြီးတို့ ကုန်သွယ်ရေး စစ်ပွဲကြောင့်ဟုလည်း အချို့က ပြောကြသည်။ အစိုးရ အသုံးမကျလို့ဟု ဆိုသူကဆိုသည်။ အရင်ဘဘတွေ၊ ခရိုနီကြီးတွေက ဒေါ်လာတွေ လှုပ်အောင် ကစားနေလို့ဟုလည်း ပြောကြသည်။

ရွှေနှင့် ဒေါ်လာတွေကို ဘဏ်တစ်ခုနှင့်ပေါင်းပြီး ပိဿာရာချီ၊ သန်းရာချီ သိမ်းနေတဲ့ ဈေးကစားသူတွေကြောင့်ဟုလည်း သတင်းသဲ့သဲ့ကြားရပြန်သည်။

ဘာကြောင့်ပဲ တက်တက် ... မောင်ဗြိအတွက်တော့ ဈေးဖိုးထဲက အကြံအဖန် ဘတ်စရာ ဘီယာဖိုးပင် မကျန်တော့တာ သေချာ၏။

ကိုယ် ဘီယာဖိုး မကျန်တာ ပြဿနာမဟုတ်။

ဟိုတစ်ရက်က အိမ်သူသက်ထားက လေသံပျော့ ကလေးဖြင့် ပြောလာသည့်စကားကိုတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။

“ယောက်ျားရယ် ...  ရွှေဆွဲကြိုးလေးတစ်ကုံးလောက် ဝယ်ချင်လိုက်တာ ... ရွှေဈေးတွေကလည်း တက်နေတော့လေ ... ဈေးအများကြီး မတက်ခင်က ဝယ်ထားရင် ကောင်းသားနော်”

ဪ ... ခမျာ ပူဆာခဲလေခြင်း။

မောင်ဗြိတစ်ယောက် စာမူတွေလည်း ဟိုပါဒီပါ၊ စာအုပ်တွေလည်း တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ် ထုတ်နေတော့ သူ့မိန်းမတော့ ရွှေတွေသီးနေမယ်လို့ လူတွေက ထင်နေကြတာ။

တကယ်က ရန်ကုန်မှာ လင်မယားနှစ်ယောက် နေစရိတ်၊ စားစရိတ်နဲ့တင် လတိုင်း ပတ်ချာလိုက်နေတာက များသည်။

မိန်းကလေးဆိုတော့ သူလည်း ဝတ်ချင်စားချင်ရောမည်။ ပြီးတော့ ရွှေဆိုတာကလည်း မရှိဝမ်းစာ ရှိ တန်ဆာ။ စုထားဆောင်းထားတာက ပိုကောင်းသည်။

မောင်ဗြိ စဉ်းစားသည်။

သူများတွေ လုပ်သလို မိန်းမကို စပ်ပရိုက် ဆိုတာကလည်း လုပ်ချင်သေးသည်။

သူ ရုတ်တရက် ဝမ်းသာသွားအောင်ပေါ့။

ရွှေဈေးကို ကြည့်တော့လည်း ဟိုးအာကာသပေါ်မှာ။ ကိုးသိန်းကျော်ပြီး ဆယ်သိန်းနီးပါး။

မောင်ဗြိ ကြံရ စည်ရပြီ။

နောက်ရက်ကျ မိန်းမက အလုပ်ကိစ္စဖြင့် အပြင် ထွက်သွားသည်။

ညနေ မိန်းမပြန်လာသည့်အခါ အိမ်တံခါးဖွင့် ဖွင့်ချင်း သူ့မျက်လုံးကို မှိတ်ခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆွဲကြိုးကြီးကြီးတစ်ကုံးကို ဆွဲပေးလိုက်။

သူ့မျက်နှာလေး ပြုံးလို့နေသည်။

ထို့နောက် နှာခေါင်းကို ပွစိ ပွစိလုပ်သည်။

ဆွဲကြိုးကို စမ်းကြည့်သည်။

“ယောက်ျားရယ် ... ရွှေဆွဲကြိုးကြီးက အလုံး တုတ်လှချည်လား ...  ဘယ်ကပိုက်ဆံနဲ့လုပ်ပေးတာလဲ ... ထီများပေါက်လို့လား”

သူ့မျက်လုံးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည့်အခါတွင်တော့ ... ကျွန်တော့်ကို လက်ထဲကထီးနှင့် ဆော်ပါလေရောလား။

“ဒါ ... ရှင် ... သက်သက်ရွဲ့တာ မဟုတ်လား”

“မဟုတ်ပါဘူး မိန်းမရာ ... မင်းပဲပြောတယ်လေ ... ရွှေကို ဈေးမတက်ခင်က ဝယ်စုထားရင် အကောင်းသားဆို ... အခု ကြက်သွန်ဖြူတွေလည်း ဈေးက တရိပ်ရိပ်တက်နေတာ ... မကြာခင် ရွှေဈေးကိုတောင် မီသွားမလား မပြောနိုင်ဘူး ... အဲ့ဒါကြောင့် ကြိုတင်စုဆောင်းလို့လည်းရအောင် ကြက်သွန်ဖြူတွေကို အပ်ချည်နဲ့သီပြီး ဆွဲကြိုးလုပ်ပြီး လက်ဆောင်ပေးတာပါကွာ”

ထိုအခါ မောင်ဗြိ၏ အိမ်သူသက်ထားက ကျွန်တော့်စပ်ပရိုက်ကို ဆွဲချွတ်ပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်လေတော့သည်။

“ဟေ့ ... မလုပ်နဲ့ ... မလုပ်နဲ့ ... တစ်ပိဿာ နှစ်ထောင့်ငါးရာကွ ... ဘာမှတ်တုံး”

မောင်ဗြိ၏ တက်ခေတ် စပ်ပရိုက်ကြောင့် မိန်းမက ဒေါခွီးပြီး အိမ်ကဆင်းသွားပါသည်။

ဪ ... တက်လည်း တက်နိုင်သည့်ခေတ်။

သူတို့ အတက်ကောင်းသည်နှင့် မောင်ဗြိတစ်ယောက် ညစာငတ်ချေလေပြီ။

ဗြိတိသျှကိုကိုမောင်