News

POST TYPE

POPULAR POST

ထိုင္းႏိုင္ငံမွ မာယာေထာင္ေခ်ာက္မ်ား
05-May-2018



ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ ဘန္ေကာက္ရွိ အထင္ကရ ေလဆိပ္ႀကီးတစ္ခုျဖစ္သည့္ သုဝဏၰဘူမိတြင္ျဖစ္သည္။ ေလဆိပ္ထဲရွိ တီဗီျမင္ကြင္းမ်ားေပၚတြင္ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္က ပင္လယ္ကမ္းေျခ႐ႈခင္းကို ျပလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ မီးေရာင္စံုေအာက္က ည႐ႈခင္းကိုျပသည္။ ၿပီးေတာ့မွ သတင္းေၾကညာခ်က္တစ္ခု ေပၚထြက္လာသည္။

“လူကုန္ကူးမႈႏွင့္ လူကၽြန္ျပဳမႈမ်ားအား ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ဥပေဒႏွင့္ ဆန္႔က်င္သည့္ အလုပ္မ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္ရွင္။ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူေတြကို ျပင္းထန္စြာအေရးယူ အျပစ္ေပးေနပါတယ္” ဆိုသည့္ အမ်ိဳးသမီး အသံေပၚလာသည္။ တီဗီဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ လူကုန္ကူးမႈႏွင့္ လူကၽြန္ျပဳေနမႈမ်ားကို ေတြ႔ရွိလွ်င္ အေၾကာင္းၾကားရမည့္ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကိုလည္း ေဖာ္ျပေပးေနသည္။ 

ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ေလဆိပ္တြင္သာမက၊ ကုန္စံုဆိုင္ႀကီးမ်ားအျပင္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးေနရာအႏွံ႔ လူကုန္ကူးမႈႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး လႈပ္ရွားမႈေတြကို ယခုႏွစ္အတြင္း ပိုၿပီးလုပ္လာၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ေတြကို ပစ္မွတ္ထားၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံ၌ လူကုန္ကူးမႈမ်ားကို တိုက္ဖ်က္ေနေၾကာင္း သိေစရန္ လုပ္ေဆာင္ေနျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားသည္။ ထိုင္းက လူကုန္ကူးမႈမ်ားအနည္းဆံုးႏိုင္ငံအျဖစ္ အဆင့္တက္ခ်င္ေနသည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံသည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ကမၻာလွည့္ခရီးသြား အမ်ားဆံုးလာလည္ပတ္သည့္ ေနရာတစ္ေနရာအျဖစ္ စံခ်ိန္တင္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းႏိုင္ခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ အစိုးရထုတ္ျပန္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအရ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္တြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ လာေရာက္လည္ပတ္သည့္ ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ေပါင္း ၃၅ သန္းရွိသည္။ ယခုႏွစ္ (၂၀၁၈) တြင္ ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ ၃၇ ဒသမ ၆ သန္းခန္႔ လာေရာက္လည္ပတ္ၾကလိမ့္မည္ဟု ခန္႔မွန္းထားသည္။ 

သို႔ေသာ္ ထိုင္းႏိုင္ငံက သတင္းေတြကလည္း ေမႊးသည္။ လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔ေတြက ထိုင္းႏိုင္ငံသည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွတြင္ လူကုန္ကူးမႈႏွင့္ ကၽြန္ျပဳမႈ အမ်ားဆံုးႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း ေအာ္ေနၾကသည္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ ခိုင္းေစရန္ ေရာင္းစားေနမႈမ်ားအျပင္၊ ေခတ္သစ္ကၽြန္ျပဳနည္း တစ္ခုျဖစ္သည့္ ငါးဖမ္းေလွမ်ားသို႔ ေရာင္းစားျခင္း ခံေနရသူမ်ားကလည္း ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ 

၂၀၁၆ ခုႏွစ္ Global Slavery Index ကို Walk Free ေဖာင္ေဒးရွင္းက ထုတ္ျပန္ရာ၌ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ကၽြန္ျပဳျခင္းခံေနရသူေပါင္း ၄၂၅၅၀၀ ခန္႔ရွိသည္ဟုဆိုသည္။ ျမန္မာ၊ ကေမၻာဒီးယားႏွင့္ လာအိုႏိုင္ငံတို႔မွ အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုသည္ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေပးရသည့္ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အဓမၼအခိုင္းခံေနၾကရသူမ်ားလည္း ျဖစ္ေနသည္။ 

အေရွ႕ေတာင္အာရွတြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံသည္ လူကုန္ကူးလိုသူမ်ားအတြက္ အခြင့္အလမ္းေကာင္းသည့္ နယ္ေျမတစ္ခုျဖစ္ေနသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ားႏွင့္ စည္ကားသည့္ေနရာမ်ားတြင္ လူကုန္ကူးမႈလုပ္ငန္းသည္ ေဒၚလာ ၁၂ ဘီလီယံခန္႔ တန္ေၾကးျဖင့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံထားသည့္ လုပ္ငန္းႀကီးလည္း ျဖစ္ေနသည္။ ႏိုင္ငံတကာအလုပ္သမားအဖြဲ႔ (ILO) အစီရင္ခံစာတြင္ လူကုန္ကူးမႈလုပ္ငန္းသည္ မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားသည့္ လုပ္ငန္းထက္ ေငြေၾကးပိုၿပီး အက်ိဳးအျမတ္ရွိေသာ လုပ္ငန္းႀကီးတစ္ခုျဖစ္လာၿပီဟု ဆိုထားသည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ လူကုန္ကူးမႈႏွင့္ လူကၽြန္ျပဳမႈ လုပ္ငန္းမ်ားသည္ ထြန္းကားလာသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံသား တစ္ဦး၏ ပ်မ္းမွ်ဝင္ေငြမွာ ေဒၚလာ ၆၉၀၀ ခန္႔အထိ တက္လာသည္။ ထိုင္းႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္ေသာ ကေမၻာဒီးယား၊ လာအိုႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမ်ားမွ ႏိုင္ငံသားတစ္ဦး၏ ပ်မ္းမွ်ဝင္ေငြမွာ ေဒၚလာ ၁၅၀၀ မွ ၁၇၀၀ အတြင္းသာရွိၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားမွ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အေရးမ်ားအတြက္ ထိုင္းႏိုင္ငံထဲသို႔ စီးဝင္လာၾကသည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးစနစ္ႏွင့္ ဗီဇာစနစ္ ေလွ်ာ့ေပါ့ေပးထားမႈမ်ားေၾကာင့္လည္း ထိုင္းႏိုင္ငံသည္ လူကုန္ကူးလိုသူတို႔ လာေရာက္ၿပီး ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားႏိုင္သည့္ အခ်က္အခ်ာေနရာေဒသႀကီး တစ္ခုလိုျဖစ္ေနသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ မာဖီးယားဂိုဏ္းကဲ့သို႔ စိုးမိုးေနသည့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကလည္း ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ ထိုအဖြဲ႔အစည္းမ်ားက တ႐ုတ္၊ ႐ုရွား၊ ဂ်ပန္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတို႔မွ အဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းၿပီး ရာဇဝတ္မႈမ်ားကို က်ဴးလြန္ေနၾကေၾကာင္း လူ႔အခြင့္အေရးေစာင့္ၾကည့္အဖြဲ႔မ်ားက ထုတ္ျပန္ထားသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွ ယာကူဇာဂိုဏ္းဝင္မ်ားကလည္း ထိန္းခ်ဳပ္လႊမ္းမိုးမႈမ်ား ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ 

လူကုန္ကူးသူမ်ားသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံ၏ ၾကမ္းတမ္းေသာ နယ္ေျမတစ္ခုျဖစ္သည့္ ေျမာက္ပိုင္းေဒသကို ပစ္မွတ္ထားၿပီး ေ႐ြးခ်ယ္ကာ လုပ္ကိုင္ၾကသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ ေျမာက္ပိုင္းေဒသသည္ အၿမဲလိုလို ကေသာင္းကနင္းျဖစ္ေနသည့္ ေဒသျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ထိုေဒသတြင္ မေကာင္းမႈဒုစ႐ိုက္သမားေတြ မင္းမူေနၾကသည္။ ထိုေဒသအတြင္း ေနထိုင္ၾကသူမ်ားကလည္းမ်ားေသာ အားျဖင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံကမဟုတ္သည့္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားက လာေနသူေတြမ်ားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ေဒသအတြင္း လူကုန္ကူးရန္အတြက္ လူသစ္မ်ား ဝင္ထြက္သြားလာရန္ အေကာင္းဆံုးေနရာတစ္ေနရာျဖစ္ေနသည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္းေဒသတစ္ခုျဖစ္သည့္ မယ္ဆိုင္တြင္ မိသားစုေပါင္း ၈၀၀ ခန္႔ေနထိုင္ၾကၿပီး၊ ယင္းမိသားစုမ်ားအနက္ ၇၀ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔မွာ မိမိတို႔ သမီးမ်ားကို ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ ေရာင္းစားေနေၾကာင္း ၂၀၀၁ ခုႏွစ္တြင္ က်င္းပသည့္ World Congress against Commercial Sexual Exploitation of Children ညီလာခံတြင္ ထုတ္ေဖာ္ထားခ်က္ကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ အ႐ြယ္မတိုင္မီ ကေလးမ်ားမွသည္ အသက္ ၃၀ ဝန္းက်င္ ကေလးမ်ားကို ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ ေရာင္းစားေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အ႐ြယ္ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ကေလးမ်ားကို “ေကာ္႐ွဴ” တတ္ေစရန္ သင္ၾကားေပးၿပီး ထားရာေန၊ ေစရာသြား၊ ခိုင္းသည့္အတိုင္း လုပ္ေဆာင္ေပးရန္ ေလ့က်င့္ထားျခင္းခံေနရသူမ်ားျဖစ္ေနေၾကာင္းလည္း ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာ ေတြ႔ေနရသည္။ 

ျမန္မာ၊ လာအို၊ ကေမၻာဒီးယား၊ ဗီယက္နမ္ႏွင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမ်ားမွ မိန္းမႏွင့္ ကေလးမ်ားကို သြင္းလာၿပီး လူကုန္ကူးေနျခင္းကပင္လွ်င္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ အမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ားကို ထိုေဘးက ကင္းေဝးေစရန္ လုပ္ေဆာင္ေနသလိုျဖစ္ေနေၾကာင္း ဘန္ေကာက္ပို႔စ္လို သတင္းစာႀကီးတြင္ ေရးထားသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ စီးပြားျဖစ္ျပည့္တန္ဆာ လုပ္ကိုင္ေနသူ အမ်ိဳးသမီးေပါင္း ၂ သိန္းေက်ာ္ရွိသည္။ ထိုျပည့္တန္ဆာ၏ ေလးပံုတစ္ပံုသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ မိန္းကေလးမ်ားျဖစ္သည္ဟုလည္း ဘန္ေကာက္ပို႔စ္သတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။ 

ဤမွ် မ်ားျပားေနေသာ လိင္ကၽြန္မ်ားႏွင့္ ငါးဖမ္းလုပ္ငန္းခြင္မ်ားကို ေရာက္လာၾကသည့္ အလုပ္ ကၽြန္ေတြက သူတို႔သေဘာႏွင့္သူတို႔ ျဖစ္လာၾကသည္ဟု ေျပာရန္ပင္ခက္ခဲလွသည္။ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္သည့္ ျမန္မာ၊ ကေမၻာဒီးယားႏွင့္ လာအိုႏိုင္ငံတို႔တြင္ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းမ်ားက နည္းပါးလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အလုပ္အကိုင္အခြင့္ရွိႏိုင္သည့္ ထိုင္းႏိုင္ငံဘက္ကို ကူးေျပာင္းဝင္ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံဘက္သို႔ တရားမဝင္ ေရာက္လာၾက သူမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္း သူတို႔ႏွင့္ ပါလာသည့္ မိသားစုမ်ား စားဝတ္ေနေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အားလံုးကို ပူပန္ေနရၿပီး ရရာအလုပ္ကို ဝင္လုပ္ၾကရရွာသည္။ 

ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ထြက္ေျပးလာသူအမ်ားစုသည္ လူမ်ိဳးစုခ်င္း အႏိုင္က်င့္မႈ၊ မုဒိမ္းက်င့္မႈမ်ားကို ခံေနရျခင္းထက္ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းတစ္ခုခု ရွိႏိုင္မည့္ေနရာသို႔ေျပာင္းကာ ေသသည္ကမွ ေကာင္းဦးမည္ဟု ယူဆေနၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ စစ္ေျပးစစ္ေရွာင္၊ လုပ္စားကိုင္စားခြင့္မ်ား ဆံုး႐ံႈးေနသူတို႔တြင္ ေငြေၾကးမ်ားႏွင့္ စားစရာေတြ အခက္အခဲျဖစ္ေနၾကသည္။ သူတို႔အားလံုး၏ဘဝမွာ လူျဖစ္ေနေသာ္လည္း ေထာင္ေခ်ာက္ထဲက်ေနသလို ခံစားေနၾကရသည္ဟုဆိုသည္။ 

ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ လူစည္ကားရာေနရာတိုင္း လိုလိုတြင္ အမ်ိဳးသမီးေတြ တန္းစီေနၾကသည္ကို ေတြ႔ႏိုင္ၾကသည္။ ျဖတ္သြားသူမ်ားကို တီးတိုးေျပာဆိုကာ ဆြယ္ၾကသည္။ ေနာက္ၾကေျပာင္ၾကသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံက်န္းမာေရးဝန္ႀကီးဌာနႏွင့္ NGO အဖြဲ႔မ်ား၏ အဆိုအရ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္း ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ေနသူေပါင္း ၁၂၀၀၀၀ ေက်ာ္ရွိသည္ဟုဆိုသည္။ 

ျပည့္တန္ဆာအမ်ားစုကို ေလ့လာၾကည့္သည့္ အခါတြင္လည္း သူတို႔တြင္ အျခားေ႐ြးခ်ယ္စရာ မရွိေတာ့ေသာေၾကာင့္ ဤေလာကသို႔ ေရာက္လာၾကသူမ်ားျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဤဘဝကို တြန္းပို႔ျခင္း၊ ေရာင္းစားျခင္းခံၿပီးေရာက္ လာရာမွ မထူးဇာတ္ခင္းကာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ ေနၾကရျခင္းျဖစ္သည္။

၂၀၁၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ေန႔က ဘန္ေကာက္တရား႐ံုးက လူကုန္ကူးမႈျဖင့္ တရားခံ ၆၂ ဦးကို ေထာင္ဒဏ္ အျပစ္ဒဏ္မ်ား ခ်မွတ္လိုက္သည္။ ယင္းတို႔အထဲတြင္ စစ္ဘက္မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတစ္ဦးပါဝင္ ပတ္သက္ေနေၾကာင္းေတြ႔ရသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ စစ္အစိုးရ အာဏာသိမ္းအုပ္ခ်ဳပ္ေနသည့္ေခတ္တြင္ လူကုန္ကူးမႈ၌ စစ္ဘက္အရာရွိမ်ား ပါဝင္ပတ္သက္ေနေၾကာင္းကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲသိရွိခဲ့ၾကရျခင္းျဖစ္သည္။ 

လူကုန္ကူးမႈတားဆီးေရး Nightlight International အဖြဲ႔ကို ထူေထာင္ထားသူ CEO အန္နီ ဒီဆဲလ္ဘတ္ကလည္း မိမိတို႔အဖြဲ႔အစည္းအေနႏွင့္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ကတည္းက လူကုန္ကူးမႈတားဆီး ေရးအတြက္ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ လာေရာက္လႈပ္ရွားေနျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း အာဏာပိုင္မ်ားကိုယ္တိုင္က ပူးေပါင္းပါဝင္ပတ္သက္ေနေသာေၾကာင့္ လုပ္ေဆာင္ရခက္ခဲေနရေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္။

“စစ္တပ္က လူကုန္ကူးသူေတြကို ႏွိမ္နင္းရမယ့္ တာဝန္အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ လူကုန္ကူးမႈေတြကို အလုပ္သမားလိုအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာလည္း လုပ္ေနၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ပင္လယ္စာ ထုတ္လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြမွာ ကၽြန္ကုန္ကူးေနတာေတြအမ်ားႀကီး လုပ္ေနတာပဲ” ဟု ေျပာၾကားသည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ လူကုန္ကူးမႈကို တိုက္ဖ်က္သည္ဆိုေသာ္လည္း လိင္လုပ္ငန္းအတြက္ ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ ခိုင္းေစျခင္းကို တိုက္ဖ်က္ေနျခင္းသာျဖစ္ၿပီး အလုပ္ကၽြန္မ်ားအျဖစ္ လူသားမ်ားကို လႊဲေျပာင္းကုန္ကူးေနသည့္ ေဘးအား မတားဆီးႏိုင္ေသးေပ။ လက္ရွိအေနအထားတြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ေရာက္လားသည့္ အမ်ိဳးသမီး ငါးဦးလွ်င္တစ္ဦးသည္ ျပည့္တန္ဆာျဖစ္သြားၿပီး ေလးဦးမွာ ကၽြန္ဇာတ္သြင္းျခင္းခံေနရသည့္ဘက္ကို ေရာက္သြားျခင္းကလည္း စိုးရိမ္စရာ ေကာင္းလာသည္။ 

နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ ေရာက္လာၾကသည့္ ႏိုင္ငံျခားမွ လုပ္သားမ်ားျပႆနာကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းသည္ ဆိုေသာ္လည္း ထိေရာက္စြာကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းႏိုင္သည့္ အေနအထားမ်ားတြင္ မရွိေသးပါ။ လူဆိုးဂိုဏ္းမ်ားကိုသာမက အာဏာပိုင္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကိုပါေၾကာက္ေနရေသာေၾကာင့္ တိတ္တိတ္ပုန္းေႂကြလြင့္ေနရသူေတြ မ်ားစြာရွိေနပါသည္။ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို လူကုန္ကူး သူမ်ားလက္က ကယ္တင္ၿပီး လႊတ္ေပးလိုက္လွ်င္လည္း သူတို႔အတြက္ အျခားခိုနားစရာ ေနရာမရွိေပ။

ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ စစ္အစိုးရတက္လာၿပီးေနာက္ ဥေရာပသမဂၢသည္ ငါးတင္ပို႔မႈအား ပိတ္ပင္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုင္းႏိုင္ငံ၏ ငါးႏွင့္ ပင္လယ္စာလုပ္ငန္းက က်ဆင္းမသြားေပ။ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားမွ ကၽြန္လုပ္သားမ်ားကို နည္းမ်ိဳးစံုႏွင့္ စုေဆာင္းၿပီး ရက္စက္စြာခိုင္းေစျခင္းမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။ 

ထိုင္းႏိုင္ငံပင္လယ္စာလုပ္ငန္းသည္ ကမၻာ့တတိယအႀကီးဆံုးျဖစ္လာသည္။ ႏိုင္ငံျခားပို႔ကုန္အျဖစ္လည္း အေျမာက္အျမားတင္ပို႔ေနရေသာေၾကာင့္ ျပည္တြင္းထုတ္လုပ္အားကို တိုးၿမႇင့္ရန္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားက ကၽြန္လုပ္သားေတြကို နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ စုေဆာင္းေနသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ ေရလုပ္ငန္းႏွင့္ စည္သြပ္စက္႐ံုမ်ားတြင္ လာေရာက္လုပ္ကိုင္ေနေသာ အလုပ္ၾကမ္းသမားေပါင္း သံုးသိန္းေက်ာ္ရွိသည္ဟု လူ႔အခြင့္အေရး ေစာင့္ၾကည့္အဖြဲ႔က ထုတ္ျပန္ထားသည္။

(Ref: Business & Human Rights Resource Center, The Bangkok Post, G-Captain, Reuters, PBS.org)