News

POST TYPE

PERSPECTIVE

ျပည္ပအားကုိး ပုဆိန္႐ိုးေတာ့ မျဖစ္ေစလိုပါ
04-Apr-2017

မတ္လ ၂၁ ရက္ေန႔က  ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔ သမၼတႏိုင္ငံ သံအမတ္ႀကီးအား ေနျပည္ေတာ္၊ ေဇယ်ာသီရိ ဗိမာန္တြင္ လက္ခံေတြ႔ဆံုစဥ္ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး မင္းေအာင္လိႈင္က “ျမန္မာႏွင့္တ႐ုတ္တို႔သည္ မဟာဗ်ဴဟာ မိတ္ဖက္ႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္၍ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အက်ိဳးရွိေအာင္ ရပ္တည္ လုပ္ေဆာင္ၾကရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ႏွစ္ႏို္င္ငံ နယ္စပ္ေဒသ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးအတြက္ ပူးေပါင္း ေဆာင္႐ြက္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း”ဟူ၍ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံႏွင့္ နယ္နိမိ္တ္ခ်င္း ထိစပ္ေနေသာ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၄ ႏိုင္ငံအနက္ တစ္ႏိုင္ငံ အပါအဝင္ျဖစ္သည္။ နယ္နိမိတ္ခ်င္း ထိစပ္မႈမွာ ၂၁၈၅ ကီလိုမီတာ (၁၃၅၇ မိုင္) ရွည္လ်ားသည္ျဖစ္ရာ တစ္ႏိုင္ငံ၏ နယ္စပ္ေဒသ မတည္မၿငိမ္ျဖစ္မႈသည္ တစ္ႏိုင္ငံအေပၚ သက္ေရာက္မႈ ရွိမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ႏွစ္ႏိုင္ငံ ေဆြးေႏြးၾကသည့္အခါတိုင္း ႏွစ္ႏိုင္ငံ နယ္စပ္ေဒသ တည္ၿငိမ္ေရးကို အေလးေပး ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

တ႐ုတ္-ျမန္မာ ႏွစ္ႏိုင္ငံ ဆက္ဆံေရးသည္ ယခုမွ စတင္ေသာ ဆက္ဆံေရး မဟုတ္ဘဲ ႏွစ္ေပါင္း ေထာင္ခ်ီ ၾကာေညာင္းခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ ဆက္ဆံေရး ျဖစ္ပါသည္။ တ႐ုတ္-ျမန္မာ ႏွစ္ႏိုင္ငံတို႔သည္ ထိုကဲ့သို႔ ႏွစ္ပရိေစၧဒ ရွည္ၾကာလွေသာ ဆက္ဆံေရး ကာလအတြင္း ယဥ္ေက်းမႈ၊ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ စစ္ေရးစစ္ရာတို႔တြင္ ထိေတြ႔ ဆက္ဆံဖူးခဲ့ၾကပါသည္။

ပ်ဴေခတ္ တ႐ုတ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရး

ေအဒီ ၈၀၁ ခုႏွစ္တြင္ ပ်ဴမင္းသည္ သားေတာ္ သုနႏၵအျပင္ အမတ္ႀကီး နာက်ကုဥၥႏွင့္ မဟာေသနတို႔အား ေခါင္းေဆာင္ေစၿပီး အႏုပညာရွင္ ၃၅ ဦး ပါဝင္ေသာ သံအဖြဲ႔ႏွင့္ ဂီတအကအဖြဲ႔တို႔ကို ထန္မင္းဆက္ ေနျပည္ေတာ္ ခ်န္အန္သို႔ ေစလႊတ္ခဲ့သည္။ သံအဖြဲ႔သည္ သေရေခတၲရာမွ ခုနစ္လခန္႔ ခရီးအၾကာ ေအဒီ ၈၀၂ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ ခ်န္အန္ ေနျပည္ေတာ္ ဧကရာဇ္ တံက်ဳန္၏ နန္းေတာ္သို႔ ေရာက္ရွိၾကသည္။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ ထိုႏွစ္ေဆာင္းရာသီ၌ ဧကရာဇ္တံက်ဳန္၏ သံအဖြဲ႔ တစ္ဖြဲ႔သည္ လက္ေဆာင္မ်ားႏွင့္အတူ ထြက္ခြာၾကရာ ဇြန္လခန္႔တြင္ သေရေခတၲရာသို႔ ေရာက္ရွိၾကေၾကာင္း ပ်ဴသမိုင္း မွတ္တမ္းမ်ားက ဆိုပါသည္။ (အဆိုပါ မွတ္တမ္းကို တ႐ုတ္တို႔ကလည္း ဇာတ္လမ္းတြဲတစ္ခု ႐ိုက္ကူး၍ ျမန္မာ့႐ုပ္သံက ျပသခဲ့ေသးသည္)။

ပုဂံေခတ္

ပုဂံျပည္ အေနာ္ရထာမင္းသည္ သာသနာေတာ္၌ အလြန္ ယံုၾကည္ေတာ္မူသည္ျဖစ္၍ တ႐ုတ္ျပည္ရွိ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား၏ စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပင့္ေဆာင္ေတာ္မူရန္ ဆင္ျမင္းဗိုလ္ပါ အလံုးအရင္းႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္သို႔ ခ်ီေတာ္မူသည္။ အစပထမ၌ တ႐ုတ္ဘုရင္ဥတည္ဘြားသည္ ၿမိဳ႕တံခါးကို ဖြင့္မေပးဘဲ တင္းခံေနသည္။ ထိုအခါ ဘုရင္အေနာ္ရထာသည္ ေရႊဖ်ဥ္း ညီေနာင္တို႔ကိုေခၚ၍ တာဝန္ေပးသည္မွာ “ညဥ့္အခါ ဥတည္ဘြားနန္းသို႔ ဝင္၍ ၎၏ကိုယ္ကို ထံုးျဖင့္ သံုးတန္သားကာ 
- ငါသို႔ေသာမင္း ေရာက္ေတာ္မူသည္ကို မဖူးမျမင္ မထြက္မနပ္ ေနေတာ္မူသည္၊ ေနရာသေလာ၊ ယင္းကဲ့သို႔ေနလွ်င္ ဤထံုးသားရာကို ျဖတ္ပိုင္းပစ္မည္- ဟူ၍” စာေရးသားခဲ့ရန္ မွာၾကားေလ၏။ ေရႊဖ်ဥ္းညီေနာင္တို႔လည္း ခိုင္းသည့္အတိုင္း ေအာင္ျမင္စြာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေလသည္။ ဥတည္ဘြားလည္း နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္၍ မိမိခႏၶာကိုယ္၌ ထံုးသံုးတန္တားထားသည္ကို ျမင္ေတာ္မူေလလွ်င္ အလြန္ ေၾကာက္ရြံ႕သျဖင့္ အေနာ္ရထာအား “စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို ကိန္းဝပ္ေတာ္မူလိုလွ်င္ ပင့္ေတာ္မူေလာ့” ဟူ၍ ဆိုေလေတာ့သည္။

ထိုေန႔မွစ၍ ဥတည္ဘြားဘုရင္သည္ အေနာ္ရထာမင္းအား သံုးလတိုင္တိုင္ ေကာင္းစြာ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံေတာ္မူၿပီး ျပည္ေထာင္မင္းႏွစ္ပါးသည္ တစ္ေနရာတည္းတြင္ အတူတကြ ေနေတာ္မူကာ ခင္မင္ရင္းႏွီးစြာ ေျပာဆို ဆက္ဆံၾကေလေတာ့သည္။ (သို႔ေသာ္လည္း စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပင့္ေဆာင္ရန္မွာ ဘုရားရွင္၏ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ မရွိသည့္အတြက္ ပင့္ေဆာင္၍ မရဘဲ သိၾကားမင္း ဆက္ကပ္ေတာ္မူေသာ ျမဆင္းတုေတာ္ကိုသာ ပင့္ေဆာင္၍ ျပန္လာရေၾကာင္း ရာဇဝင္တို႔က ဆိုပါသည္)။ ထိုမွစ၍ အေနာ္ရထာ လက္ထက္တြင္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ အျပန္အလွန္ လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ား ဆက္ၾကသည့္ အစဥ္အလာ ရွိသည္ဟုဆိုသည္။

ထိုသို႔ အစဥ္အလာ ရွိေသာ္လည္း မဆက္သသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္၍ နရသီဟပေတ့မင္းလက္ထက္ သကၠရာဇ္ ၆၄၃ ခုႏွစ္၌ တ႐ုတ္ဘုရင္ ဥတည္ဘြားက သံအဖြဲ႔ကို ေစလႊတ္၍ လက္ေဆာင္ပဏၰာ ေတာင္းခံလာသည္။ တ႐ုတ္သံအဖြဲ႔သည္ မင္းႀကီးေရွ႕ေတာ္၌ အေနအထိုင္မတတ္ မဖြယ္မရာျပဳသျဖင့္ ၎အမတ္တစ္က်ိပ္တို႔ကို သတ္ေစဟု အမိန္႔ေတာ္ ရွိေလသည္။ ထိုအခါ အနႏၲပစၥည္းအမတ္က “တ႐ုတ္သံတို႔သည္ ရာဇဝတ္၌ မလိမၼာသျဖင့္ မေခ်မငံျပဳျခင္းျဖစ္၏၊ သည္းခံေတာ္မူ၍ ျပည္ေရး႐ြာမႈကို ေျပလည္ေအာင္ မိန္႔ေတာ္မူသင့္ပါသည္။ မင္းအဆက္ဆက္တို႔သည္ သံတမန္ကို သတ္ေသာထံုးစံမရွိ။ သည္းခံေတာ္မူမွ သင့္ေတာ္မူမည္”ဟူ၍ ေလွ်ာက္တင္ေသာ္လည္း နားမဝင္ဘဲ “သတ္ေလ”ဟု အမိန္႔ ထပ္မံေပးသျဖင့္ အမတ္တို႔လည္း မင္းႀကီးအာဏာကို ေၾကာက္၍ တစ္ေယာက္မက်န္ သတ္ေလသည္။ ထိုအျဖစ္ကို ဥတည္ဘြားၾကားေသာ္ အမ်က္ျပင္းစြာ ထြက္၍ ျမင္းသည္၊ ေျခသည္မ်ားစြာျဖင့္ စစ္အဂၤါ အစံုအလင္ျပဳ၍ စစ္ခ်ီလာေလသည္။ နရသီဟပေတ့လည္း စစ္သည္ ေလးသိန္း၊ ဆင္ ျမင္း အစံုအလင္ျဖင့္ ငေဆာင္ခ်မ္းၿမိဳ႕သို႔မေရာက္မီ ဗန္းေမာ္ျမစ္ကူးမွေန၍ ခုခံ တိုက္ခိုက္ေစသည္။

သံုးလတိုင္တိုင္ တိုက္ခိုက္ေသာ္လည္း တ႐ုတ္တို႔က တစ္သိန္းကုန္လွ်င္ ႏွစ္သိန္း၊ ႏွစ္သိန္းကုန္လွ်င္ ေလးသိန္း ထပ္ေဆာင္းလာေသာေၾကာင့္ တ႐ုတ္တို႔ ျမစ္ကိုကူးမိၿပီး ငေဆာင္ခ်မ္း ပ်က္ေလေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ နရသီဟပေတ့မင္းသည္ ပုသိမ္အထိတိုင္ စုန္ဆင္းခဲ့ေတာ့သည္။ တ႐ုတ္တို႔သည္ မင္းႀကီးကို အမီလိုက္ၾကေသာ္လည္း “တ႐ုတ္ေမာ္”အရပ္သို႔ ေရာက္သည့္အခါ မ်ားျပားလွေသာ စစ္သည္ဗိုလ္ပါအတြက္ စားနပ္ရိကၡာ ျပတ္လပ္သျဖင့္ ျပန္လည္ ဆုတ္ခြာေလေတာ့သည္။ ထိုအခါမွစ၍ နရသီဟပေတ့ မင္းကိုလည္း တ႐ုတ္ေျပးမင္းဟူ၍ ေခၚဆိုခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။

အင္းဝေခတ္

အင္းဝဘုရင္ မင္းေခါင္လက္ထက္ သကၠရာဇ္ ၇၈၄ ခုႏွစ္တြင္ သိႏၷီေစာ္ဘြားႏွင့္ သားသမက္တို႔က အင္းဝကို လုပ္ႀကံရန္ ခ်ီတက္လာသည္ကို မင္းရဲေက်ာ္စြာ ႏွိမ္နင္းရာ ေစာ္ဘြား ေသၿပီးေနာက္ သားႏွင့္သမက္တို႔က တ႐ုတ္ အကူအညီကိုရယူၿပီး ျပန္တိုက္ရာ ျမန္မာတို႔ စစ္ႏိုင္သျဖင့္ ျမင္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္၊ လူႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ သံု႔ပန္း ရလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ စိန(စိန္႔)ျပည္ဘုရင္က အင္အားႀကီးမားလွေသာ စစ္တပ္မႀကီးျဖင့္ အင္းဝသို႔ ခ်ီတက္လာၿပီးလွ်င္ အင္းဝဘုရင္ မင္းေခါင္အား ရာဇသံ ပို႔လႊတ္ေလသည္။

ထိုရာဇသံ၌ “အင္းဝမင္းသည္ ၎၏လက္ေအာက္သို႔ ဝင္ေရာက္ရန္ သို႔မဟုတ္ သူရဲေကာင္းခ်င္း စစ္ထိုးရန္၊ အကယ္၍ အင္းဝ သူရဲေကာင္း ႐ံႈးနိမ့္လွ်င္ အင္းဝကို ၎ထံအပ္ႏွံရန္ႏွင့္ ၎တို႔ဘက္က ႐ံႈးနိမ့္ပါက ျပန္လည္ ဆုတ္ခြာမည္”ဟူ၍ပါရွိပါသည္။ ထိုအခါ အင္းဝဘုရင္က ေမာင္းေၾကးနင္းခတ္၍ စိနသူရဲေကာင္း ဗိုလ္ကာမဏိႏွင့္ စီးခ်င္းထိုးဝံ့သည့္ သူရဲေကာင္းကို ရွာေဖြရာ ေထာင္တြင္း အက်ဥ္းက်ခံထားရေသာ မြန္သူရဲေကာင္း သမိန္ဗရမ္းက “စိနျပည္မွ သူရဲေကာင္း ကာမဏိကို ပသို႔ေၾကာက္ရမည္နည္း၊ သူ႔မွာ ဉာဏ္ပညာ အစြမ္းသတၲိ မည္မွ် ရွိသနည္း၊ ေကာင္းကင္ ပ်ံႏိုင္သည့္ နတ္သားကိုသာ ငါေၾကာက္သည္၊ ကာမဏိသည္ ငါတို႔လို လူတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္သည္၊ သူ႔အား ေၾကာက္စရာမရွိ၊ သူ႔ကိုႏိုင္ေအာင္ ငါတိုက္ဝံ့သည္”ဟုဆိုကာ တိုက္ေလေတာ့သည္။ ဆိုသည့္အတိုင္းပင္ ႏို္င္ေလသျဖင့္ စိနဘုရင္လည္း ေပးထားသည့္ ကတိအတိုင္း စိနျပည္သို႔ ျပန္သြားပါေလသည္။

ျပည္ပအားကိုး ပုဆိန္႐ိုးတို႔

ဆင္ျဖဴမ်ားသခင္ ဘဝရွင္မင္းတရားႀကီးဟု ေခၚဆိုသမႈျပဳၾကသည့္ ဘုရင့္ေနာင္ မင္းတရားႀကီး လက္ထက္တြင္လည္း တ႐ုတ္အားကိုးျဖင့္ မိုးမိတ္၊ မိုးနဲ၊ မိုးညႇင္း၊ ေညာင္ေရႊ၊ သိႏၷီေစာ္ဘြား စသည္တို႔ ပုန္ကန္ထႂကြၾကသည္ကို ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီး ႏွိမ္နင္းေအာင္ျမင္ၿပီးေနာက္ မိမိေျခဖဝါးေတာ္ေအာက္သို႔ ေရာက္ေစခဲ့သည္။ သကၠရာဇ္ ၁၁၂၁ ခုႏွစ္တြင္ က်ိဳင္းတံုၿမိဳ႕ ၌ တ႐ုတ္ကုန္သည္တို႔ႏွင့္ ျမန္မာတို႔ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားၾကသည္။ က်ိဳင္းတံုစစ္ကဲႀကီးက ျမန္မာတို႔ ထံုးစံအတိုင္း လက္လြန္မိသူတို႔က အသက္ဖိုးေပးရန္ စီရင္သည္ကို တ႐ုတ္တို႔က “အသက္ဖိုးေငြကို မယူလို၊ ငါတို႔လူ ေသသည့္အစား ေပးရမည္”ဟု ဆိုေလသည္။ က်ိဳင္းတံု စစ္ကဲတို႔က လူစားေပး႐ိုး ထံုးစံမရွိသျဖင့္ အသက္ဖိုး မယူလိုလွ်င္လည္း လူေသေအာင္ ျပဳမူသူကို ေသစားေသေစဟု အမိန္႔ခ်မွတ္ေပးေသာ္လည္း တ႐ုတ္တို႔က လက္မခံဘဲ ျပန္သြားၾကေလသည္။

တ႐ုတ္ျပည္သို႔ေရာက္လွ်င္ တ႐ုတ္ကုန္သည္တို႔က အေနာက္မ်က္ႏွာ စစ္သူႀကီးထံ တင္ျပတိုင္ၾကားၾကသည္။ ယခင္ကလည္း ဗန္းေမာ္ေစာ္ဘြား၊ သိႏၷီေစာ္ဘြား၊ က်ိဳင္းတံုေစာ္ဘြားတို႔က ျမန္မာျပည္သို႔ စစ္ခ်ီတက္ တိုက္ခိုက္ရန္ ေျပာဆိုခဲ့ဖူးသည္ျဖစ္ရာ အေနာက္မ်က္ႏွာ စစ္သူႀကီးက တ႐ုတ္ဥတည္ဘြားသို႔ တင္ျပသည္ႏွင့္ ဥတည္ဘြားက “က်ိဳင္းတံုၿမိဳ႕အလံုးကို အကုန္တိုက္ဖ်က္ သိမ္းယူခဲ့ရမည္”ဟု ဆိုသျဖင့္ တ႐ုတ္တို႔က က်ိဳင္းတံုၿမိဳ႕ကို စစ္အင္အားျဖင့္ ဝန္းရံေလေတာ့သည္။ ဤသတင္းကို ဘုရင့္ေနာင္ မင္းတရားႀကီး ၾကားသိသည္ႏွင့္ ဗလမင္းထင္ အပါအဝင္ တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႔၍ က်ိဳးင္းတံုၿမိဳ႕သို႔ ခ်ီတက္ တိုက္ခိုက္ေစသည္။ ထိုတိုက္ပြဲတြင္  တ႐ုတ္တပ္မွဴး အပါအဝင္ လူတစ္ေသာင္းေက်ာ္ ေသဆံုးၿပီး တ႐ုတ္တပ္မ်ား ပရမ္းပတာ အကြဲကြဲအျပားျပား ဆုတ္ေျပးၾကရသည္။ မင္းတရားႀကီးလည္း တ႐ုတ္တို႔အေရး၊ ေရွ႕ေရးကို ေမွ်ာ္ေတြး မွန္းဆလ်က္ ဗလမင္းထင္ကို လူ၊ လက္နက္၊ ရိကၡာ ျဖည့္တင္းေစလ်က္ ေကာင္းတံုၿမိဳ႕၌ အခိုင္အမာ တပ္စြဲထားေစလိုက္သည္။

သကၠရာဇ္ ၁၁၂၈ ခုႏွစ္၌ တ႐ုတ္တို႔သည္ လူအင္အား ႏွစ္သိန္း ငါးေသာင္းျဖင့္ ဗန္းေမာ္သို႔ ခ်ီတက္လာၾကသည္။ ထိုသတင္းကို ဘုရင့္ေနာင္ ၾကားသည့္အခါ “တ႐ုတ္တို႔သည္ ေရွးေဘးေလာင္းေတာ္၊ ဘိုးေလာင္းေတာ္တို႔လက္ထက္တို႔ တိုင္းျပည္ကို အလြယ္တကူ ခ်င္းနင္း ဝင္ေရာက္ႏိုင္သည္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ခ်ီလာျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ငါ့တိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ခ်င္းနင္း ဝင္ေရာက္လာသမွ် တ႐ုတ္တို႔ကို အကုန္သတ္ေစ”ဟု အမိ္န္႔ေတာ္ ရွိၿပီးလွ်င္ ဗလမင္းထင္ကို လူသူ၊ ရိကၡာ၊ ဆင္၊ ျမင္း ျဖည့္တင္းေစသလို၊ လက္ဝဲဝင္းမွဴးကိုလည္း ဗန္းေမာ္သို႔ ေရေၾကာင္းခ်ီေစလ်က္၊ ဝန္ႀကီး မဟာစည္သူကို ဧရာဝတီျမစ္ အေနာက္ဘက္ေၾကာင္းမွသည္ မိုးညႇင္း၊ မိုးေကာင္းသို႔ ခ်ီေစသည္။

ေကာင္းတံုတိုက္ပြဲတြင္ ဗလမင္းထင္၏ အစီအမံ အကြပ္အကဲ ေစ့စပ္ေသခ်ာ ေကာင္းမြန္မႈေၾကာင့္ တ႐ုတ္တို႔ တပ္ပ်က္၍ ကစဥ့္ကလ်ား ထြက္ေျပးရၿပီး အေသအေပ်ာက္မ်ားၾကသည္။ တ႐ုတ္တို႔မွာ လူ အင္အား၊ ျမင္းအင္အား မ်ားေသာ္လည္း နတ္ေယာက္်ားႏွင့္တူေသာ ျမန္မာရဲမက္ေတာ္တို႔၏ လုပ္ရည္ႀကံရည္ကို မခံႏိုင္ၾက၊ သံုးရက္ဆက္တိုက္ မေနမနား ဆက္တိုက္ တိုက္ခိုက္ၾကသည္တြင္ တ႐ုတ္တို႔ မခံႏိုင္ၾကေတာ့ဘဲ တပ္ပ်က္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုတိုက္ပြဲတြင္ တ႐ုတ္တပ္မွဴး သံုးဆယ္ေက်ာ္၊ လူတစ္ေသာင္းေက်ာ္ ေသဆံုးၾကသည္။

ဝန္ႀကီးမဟာစည္သူ၏ မိုးေကာင္းစစ္ေၾကာင္းသည္လည္း စစ္ပရိယာယ္ႂကြယ္ဝစြာ တိုက္ခိုက္ၾကရာ တ႐ုတ္တို႔ အေသအေပ်ာက္ မ်ားစြာျဖင့္ တ႐ုတ္ျပည္တိုင္ေအာင္ ဆုတ္ခြာၾကေလသည္။ လက္ဝဲဝင္းမွဴးသည္လည္း တ႐ုတ္ငါးေသာင္းေက်ာ္ကို တိုက္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ တ႐ုတ္သံုးပံု တစ္ပံုသာ တ႐ုတ္ျပည္သို႔ ျပန္လည္ ဆုတ္ခြာႏိုင္ၾကၿပီး ထိုတိုက္ပြဲမ်ားတြင္ တ႐ုတ္တို႔၏ အေျမာက္၊ စိန္ေျပာင္း၊ ေသနတ္၊ ျမင္း၊ လား၊ သံု႔ပန္းလူသူ မ်ားစြာရလိုက္သည္။

သကၠရာဇ္ ၁၁၂၉ ခုႏွစ္တြင္ ဥတည္ဘြား၏ ညီႏွင့္သမက္တို႔က လူသံုးသိန္းစီပါေသာ စစ္ေၾကာင္းမ်ားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ စစ္သူႀကီးႏွစ္ဦးက လူေျခာက္သိန္းပါ စစ္ေၾကာင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ သိန္းနီ၊ သီေပါ၊ ဗန္းေမာ္တို႔သို႔ စစ္ေၾကာင္းမ်ားခြဲ၍ ခ်ီလာၾကသည္။ သည္တစ္ႀကိမ္တြင္ တ႐ုတ္တို႔က ျမန္မာျပည္အလံုးကို အကုန္ သိမ္းယူမည္ဟု ႀကံဳးဝါး၍ စစ္သည္ဗိုလ္ပါ အလံုးအရင္းႏွင့္ ခ်ီတက္လာကာ အင္းဝ ေနျပည္ေတာ္ အနီးအပါးသို႔ပင္ ေရာက္ရွိလာသည္။ ျမန္မာတပ္မွဴး တိမ္ၾကားမင္းေခါင္ ဦးေဆာင္ေသာအဖြဲ႔က တ႐ုတ္တို႔ပို႔သမွ် ရိကၡာကို ကြမ္းလံုကူးတို႔ဆိပ္မွ ဆီးႀကိဳ၍ တိုက္ခိုက္သျဖင့္ ရိကၡာ ပို႔တပ္ပ်က္ၿပီးလွ်င္ တင္ေဆာင္သည့္ ျမင္း၊ လားမ်ားႏွင့္တကြ မ်ိဳး၊ ရိကၡာကို ျမန္မာတို႔ အကုန္ရလိုက္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရိကၡာ အလ်င္မမီေသာ တ႐ုတ္တပ္တို႔မွာ ေရွ႕မတိုးႏိုင္ျဖစ္ရသည့္အျပင္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ရိကၡာျပတ္လပ္၍ ငတ္မြတ္ေသာ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ၾကရသည္။

ဤေနရာတြင္ ဝန္ႀကီးမဟာသီဟသူရ၏ ဆိုစကားသည္လည္း မွတ္သားေလာက္သည္ျဖစ္၍ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။ ၎က “စစ္တို႔သေဘာသည္ ေနာက္တပ္မႏွင့္ မ်ိဳး၊ ရိကၡာသာ အျမစ္အရင္း ျဖစ္သည္။ စစ္ဦး၊ စစ္ဖ်ားဆိုသည္မွာ အခက္အလက္မွ်သာ ျဖစ္သည္။ အျမစ္အရင္းျဖစ္ေသာ မ်ိဳး၊ ရိကၡာ၊ ေနာက္တပ္မကို ျဖတ္ပိုင္းတူးပစ္လွ်င္ အခက္အလက္ ျဖစ္ေသာ စစ္ဖ်ား၊ စစ္ဦး ႏြမ္းနယ္ ေသြ႔ေျခာက္၍ ထင္းမီးအစာတို႔ ျဖစ္ရသကဲ့သို႔သာ ရွိလိမ့္မည္”ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။

ေျပာသည့္အတိုင္းပင္ သိန္းနီကို သိမ္းပိုက္ထားေသာ တ႐ုတ္တပ္တို႔အစာလည္း မစားရ၊ ေရလည္းအလြန္ ငတ္မြတ္ေသာေၾကာင့္ ဥတည္မင္း၏ညီ စူတာေလာရဲသည္ “သည္စစ္ကို ငါစည္းၾကပ္ကြပ္ကဲေသာ္လည္း ခံရပ္ႏိုင္မည့္အေၾကာင္း မရွိ။ ေသရေသာ္ေကာင္း၏”ဟုဆိုကာ လည္ကို ဓားႏွင့္လွီး၍ သတ္ေသေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ တ႐ုတ္ဗိုလ္မွဴး၊ စစ္ကဲတို႔လည္း မကြပ္ကဲႏိုင္ဘဲ တ႐ုတ္တပ္အားလံုး အဆီးအတားမရွိ ပ်က္ေလေတာ့သည္။ ျမန္မာတို႔က လက္နက္၊ ဆင္၊ ျမင္း၊ လား၊ ျမည္းႏွင့္ သံု႔ပန္း မ်ားစြာ ရရွိလိုက္သည္။ ေသသူမ်ားမွာလည္း မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပား လြန္းလွသည္ဟု ဆိုသည္။

သိန္းနီကိုရၿပီးေသာ္ ဝန္ႀကီး မဟာသီဟသူရတပ္တို႔ သီေပါသို႔ ဆက္လက္ခ်ီတက္ၿပီး ဝန္ႀကီး မဟာစည္သူတပ္ႏွင့္ သြားေပါင္းသည္။ ဥတည္မင္း၏သမက္ စစ္သူႀကီး ျမင္းခံုရဲလည္း စားနပ္ရိကၡာ ျပတ္လပ္၍ ေသသူမ်ားလွသျဖင့္ ျမန္မာတပ္တို႔ကို ျပန္လည္ခုခံျခင္း မျပဳႏိုင္ဘဲ ဆုတ္ခြာၾကရာ ျမန္မာတပ္တို႔လိုက္၍ တိုက္သျဖင့္ “ေတာေတာင္ အထပ္ထပ္တြင္ တ႐ုတ္တို႔ အေလာင္းခ်င္း ထပ္မွ် က်ဆံုးၾကသည္”ဟု ဆိုသည္။ တ႐ုတ္စစ္သူႀကီး ျမင္းခံုရဲလည္း မိုင္းလ်ဥ္မွသည္ တ႐ုတ္ျပည္တိုင္ေအာင္ ေျပးေလေတာ့သည္။ ျမန္မာတို႔သိမ္းဆည္းရမိေသာ ျမင္း၊ လား၊ လက္နက္၊ သံု႔ပန္းတို႔ကား မနည္းလွပါ။ ဗန္းေမာ္သို႔ ခ်ီလာသည့္ တ႐ုတ္တပ္ တစ္သိန္းေက်ာ္သည္ ၿမိဳ႕ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ ဝန္းရံ တိုက္ခိုက္ၾကေသာ္လည္း ၿမိဳ႕တြင္းကခံသည့္ ဗလမင္းထင္တပ္ကို မည္သို႔မွ် မေက်ာ္ႏိုင္ၾက။ တ႐ုတ္တပ္တို႔ မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ က်ဆံုးၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ တ႐ုတ္တပ္တို႔ အစားအစာ ငတ္မြတ္လွသည္ႏွင့္ ဆုတ္ခြာ ထြက္ေျပးၾကေတာ့သည္။ 

မဆံုးႏိုင္ေသာ တ႐ုတ္တို႔၏ က်ဴးေက်ာ္မႈမ်ား

သကၠရာဇ္ ၁၁၃၁ ခုႏွစ္တြင္ စစ္သည္အင္အား ငါးသိန္းပါေသာ တ႐ုတ္တပ္ႀကီးသည္ ဗန္းေမာ္သို႔ ခ်ီလာျပန္သည္။ ၎တို႔သည္ ဗလမင္းထင္ ရွိေနသည့္ ေကာင္းတံုၿမိဳ႕ကို ၾကည္းတပ္အင္အား လူသံုးသိန္းအျပင္ ေရေၾကာင္းကပါ အထပ္ထပ္ ဝန္းရံပိတ္ဆို႔၍ အႀကိမ္ႀကိမ္ တက္သည္။ ဗလမင္းထင္လည္း ၿမိဳ႕ထိပ္မွေန၍ အေျမာက္၊ စိန္ေျပာင္း၊ တံုးေမာင္း၊ စက္ယႏၲရား စသည္ တပ္ဆင္၍ ပစ္ခတ္၊ ႐ိုက္ခ်သည္။ ၿမိဳ႕နား၊ တပ္နားသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာသည့္ တ႐ုတ္ မွန္သမွ် မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ေသၾကသည္။ တ႐ုတ္တို႔က ၿမိဳ႕နားသို႔ မကပ္ႏိုင္သျဖင့္ အေဝးမွေန၍ အေျမာက္၊ စိန္ ေျပာင္းတို႔ျဖင့္ ေန႔ညမစဲ ပစ္ၾကကုန္သည္။ ျမန္မာဝန္ႀကီး မဟာသီဟသူရ စစ္ကူ ေရာက္လာၿပီး တ႐ုတ္ေရတပ္ကို တိုက္ခိုက္သျဖင့္ မခံႏိုင္ဘဲ တပ္ပ်က္ၿပီး အေျမာက္၊ စိန္ေျပာင္း၊ ခဲယမ္းမ်ားႏွင့္ သမၺန္မ်ားကို ရလိုက္သည္။

ထိုတိုက္ပြဲမ်ားအတြင္း တ႐ုတ္တပ္မ်ားႏွင့္ ျမန္မာတပ္မ်ားတို႔ တိုက္ပြဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျဖစ္ပြားသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ တ႐ုတ္တို႔ အေသအေပ်ာက္၊ အက်အဆံုး မ်ားၿပီး ရိကၡာလည္း မေထာက္ပံ့ႏိုင္သည္ျဖစ္၍ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကား ေျပာလာၾကသည္။ တ႐ုတ္စစ္သူႀကီးတို႔၏ ေျပာစကားမ်ားအနက္ မွတ္သား၍ သင္ခန္းစာယူစရာ ေအာက္ပါစကားကို ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။

“ယခုစစ္ျဖစ္ၾကသည္မွာလည္း သိန္းနီေစာ္ဘြား၊ ဗန္းေမာ္ေစာ္ဘြား၊ မိုးေကာင္းေစာ္ဘြား၊ က်ိဳင္း႐ံုးေစာ္ဘြားတို႔ လာေရာက္ပင့္ခ်ီ ေလွ်ာက္ထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္”ဟူေသာ ေျပာစကားပင္ျဖစ္ပါသည္။

အလားတူ ျမန္မာေသနာပတိ စစ္သူႀကီး မဟာသီဟသူရ၏ ေအာက္ပါအတိုင္း စာျဖင့္ ျပန္ၾကား ေျပာဆိုခ်က္သည္လည္း တ႐ုတ္-ျမန္မာ စစ္သမိုင္းတြင္ အေလးထား မွတ္သားထိုက္သည့္ သမိုင္းဝင္စကားပင္ ျဖစ္ပါသည္။

“ငါတို႔သခင္ ေနထြက္ဘုရင္ ဘဝရွင္မင္းတရားႀကီးသည္ မင္းတို႔ က်င့္ရာေသာ တရားအေပါင္းတို႔ကို အၿမဲက်င့္ေဆာင္ေတာ္မူသည္ျဖစ္၍ တစ္တိုင္း၊ တစ္ႏိုင္ငံ တထီးတနန္း ျဖစ္ေသာ ဥတည္မင္း၏ တိုင္းလယ္၊ ျပည္လယ္ကို မဆိုႏွင့္ဦး၊ တိုင္းစြန္ျပည္နားကိုမွ် ထိပါးမည္ကို အလိုေတာ္ မရွိ။ ဥတည္မင္းမွာမူကား ငါတို႔ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ဗန္းေမာ္ ေစာ္ဘြားငယ္၊ သိန္းနီေစာ္ဘြားငယ္၊ က်ိဳင္း႐ံုးေစာ္ဘြားငယ္၊ မိုးေကာင္းေစာ္ဘြားငယ္တို႔ ျပည္ႀကီး ႏွစ္ျပည္အၾကား ကုန္းေခ်ာသည့္စကားကို နာယူၿပီးလွ်င္ ေလးႏွစ္တိုင္တိုင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ စစ္ႀကီးဆင္၍ တိုင္းႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း ခ်င္းနင္း ေပါက္ေရာက္လာမွားေလေသာေၾကာင့္ တ႐ုတ္စစ္သူႀကီး၊ ဗိုလ္မွဴး၊ တပ္မွဴးတို႔ႏွင့္တကြ၊ စစ္သည္အေပါင္းတို႔ ဆံုးပါးပ်က္စီး၍ ဆင္းရဲႀကီးစြာ ေတြ႔ၾကေလသည္။ သံုးႏွစ္၊ ေလးႏွစ္ မဆိုထားဦး၊ ႏွစ္တရာပင္ တိုင္းႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း ခ်င္းနင္းေပါက္ေရာက္ လာေခ်သည္ ရွိေသာ္သည္ကဲ့သို႔ခ်ည္း ဆင္းရဲေတြ႔ၾကရလိမ့္မည္ မခၽြတ္ျဖစ္သည္”ဟူ၍ျဖစ္ပါသည္။ 

သကၠရာဇ္ ၁၁၃၁ ခုႏွစ္ နတ္ေတာ္လဆန္း ၁၅ ရက္ (ဗုဒၶဟူး)ေန႔တြင္ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ တ႐ုတ္ကိုယ္စားလွယ္တို႔ ေကာင္းတံုၿမိဳ႕ အေရွ႕ေတာင္အရပ္တြင္ အေျပအၿငိမ္းစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုၾကသည္။ ထိုသို႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုပြဲတြင္ တ႐ုတ္တပ္မွဴးတို႔က ဗလမင္းထင္ႏွင့္ စံလွႀကီးတို႔အား “၎တို႔ လူႏွစ္သိန္းခန္႔ ဝန္းရံ လုပ္ႀကံသည္ကို ၿမိဳ႕ငယ္ တပ္ငယ္ႏွင့္ခံ၍ ငါတို႔ကို ေအာင္ျမင္ႏိုင္ေလသည္။ ဤသူႏွစ္ေယာက္ကား လူမဟုတ္၊ နတ္ေယာက္်ားႏွင့္အတူ ျဖစ္သည္”ဟု ခ်ီးမြမ္းေျပာဆိုသကဲ့သို႔ ၎တို႔၏ ရိကၡာပို႔တပ္မ်ားကို လမ္းကေန၍ တိုက္ယူေသာ ဗိုလ္မွဴးမင္းရဲသီဟသူကိုလည္း “ဤသူကား သံကို သြန္းလုပ္သူႏွင့္အတူပင္ျဖစ္သည္။ ဤသူကား လူမဟုတ္ နတ္ဘီလူးကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္”ဟူေသာစကားကိုလည္း ေႏွာင္းလူတို႔ သိၾကေစေသာငွာ မွတ္တမ္းျပဳအပ္ပါသည္။

နိဂံုး 

ဤေဆာင္းပါးအစတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး မင္းေအာင္လိႈင္ ေျပာၾကားခဲ့သည့္အတိုင္း ျမန္မာႏွင့္တ႐ုတ္တို႔သည္ မဟာဗ်ဴဟာ မိတ္ဖက္ႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္၍ ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဖက္ အက်ိဳးရွိေအာင္ ရပ္တည္ လုပ္ေဆာင္ၾကရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ႏွစ္ႏို္င္ငံ နယ္စပ္ေဒသ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးအတြက္ ပူးေပါင္း ေဆာင္႐ြက္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း” ေျပာၾကားခဲ့သည္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ယခုေခတ္လူငယ္မ်ား အသိဗဟုသုတ ရွိၾကေစရန္အတြက္ ျမန္မာႏွင့္တ႐ုတ္တို႔ ေရွးက ျဖစ္ဖူးခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္စစ္ေရး အစဥ္အလာကို အၾကမ္းဖ်င္းမွ် တင္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးသည္မွစ၍ ဖဆပလေခတ္၊ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီေခတ္၊ မဆလေခတ္၊ နဝတေခတ္ႏွင့္ ယေန႔ေခတ္ တ႐ုတ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရး အေျခအေနမ်ားကိုမူ လက္လွမ္းမီၾကသည္ျဖစ္၍ (ေဆာင္းပါးလည္း ရွည္လွၿပီျဖစ္၍) မေဖာ္ျပေတာ့ပါ။

ယခုတင္ျပခဲ့သည္တို႔မွ ေအာက္ပါ သင္ခန္းစာမ်ားကို ထုတ္ႏုတ္ရယူႏိုင္ပါသည္။

- နယ္စပ္ေဒသ အစြန္အဖ်ားတြင္ ေနထိုင္သူတို႔သည္ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံ ႏွင့္နီးစပ္သည္ျဖစ္၍ တစ္ဘက္ႏိုင္ငံကို အထင္ႀကီး၊ ေလးစား၊ အားက်ကာ အားကိုးလိုစိတ္မ်ား ျဖစ္ပြားတတ္သည္။

- မိမိတို႔၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အလွမ္းေဝးသည္ျဖစ္၍ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံ၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဩဇာ လႊမ္းမိုးႏိုင္သည္။

- တစ္ဖက္ႏိုင္ငံမွ စစ္ေရး အကူအညီကို အခ်ိန္မေ႐ြး ရယူႏိုင္သည္။

- နယ္စပ္ အစြန္အဖ်ားေနသူတို႔က တစ္ဖက္ႏိုင္ငံ အႀကီးအကဲတို႔အား ကုန္းေခ်ာတြန္းတိုက္ မလိုစကား ဆိုၾကျခင္းျဖင့္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ နားလည္မႈ လြဲမွားကာ ခ်စ္ၾကည္ေရး ပ်က္ျပားႏိုင္သည္။

ဤေဆာင္းပါးကို ႏွစ္ဖက္ စစ္သူႀကီးတို႔၏ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ေျပာစကားမ်ားျဖင့္ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါသည္။

“စကားမဆိုမေျပမီ ရန္သူျဖစ္၍ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ တိုက္ခိုက္ၾကရသည္။ စကားဆို၍ေျပလွ်င္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေပါက္ေဖာ္ရင္းခ်ာကဲ့သို႔  ရွိၾကေလသည္” … (တ႐ုတ္ဗိုလ္မွဴး - ေကြ႔ေစြဗိုလ္)။

“ရတနာပူရ အင္းဝေရႊျပည္ေတာ္ႀကီးႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္ ႏွစ္ျပည္သည္ ေရွးေဘးေလာင္းေတာ္၊ ဘိုးေလာင္းေတာ္ အဆက္ဆက္ အစဥ္ မိတ္သဟာယျဖစ္၍ ေရႊလမ္း၊ ေငြလမ္း ေပါက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ယခု မိမိတို႔ဘက္မွ ေစာ္ဘြားငယ္မ်ား ေျပးဝင္ေလသည္ႏွင့္ ျပည္ႀကီးႏွစ္ျပည္ ခိုက္ရန္ႀကီးစြာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျဖစ္ၾကရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရွးအစဥ္အလာအတိုင္း ျပည္ႏွစ္ျပည္ ခ်မ္းသာၾကမည့္အေၾကာင္းကို ေျပၿငိမ္းေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ပါ” (ဝန္ႀကီး မဟာသီဟသူရ) ……. ၊ ……..။

သိန္းထက္ေအာင္
က်မ္းကိုး - မွန္နန္းမဟာရာဇဝင္ေတာ္ႀကီး(ျပန္ၾကားေရး)၊
ပ်ဴႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ ပ်ဴႏိုင္ငံသားမ်ား(ႏိုင္ေဇာ္)၊
သုေသာသိတ မဟာရာဇဝင္ေတာ္ႀကီး(ရာျပည့္စာအုပ္တိုက္)၊
ရာဇာဓိရာဇ္ အေရးေတာ္ပံုက်မ္း (ႏိုင္ပန္းလွ)….။

  • VIA