News

POST TYPE

PERSPECTIVE

အစုိးရေကာင္းေၾကာင္းေတြခ်ည္း အၿမဲေျပာေနလွ်င္ မီဒီယာဟု မေခၚထုိက္
22-Mar-2017

(၁)

စတုတၳမ႑ိဳင္ဟု တင္စားေခၚေဝၚေသာ သတင္းမီဒီယာ အလုပ္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ တရားစီရင္ေရးတို႔၏ အားနည္းခ်က္၊ အားသာခ်က္၊ ေပ်ာ့ကြက္၊ ဟာကြက္၊ အေကာင္းအဆိုးတို႔ကို အျပဳသေဘာႏွင့္ ေဝဖန္ေထာက္ျပရသည့္ တာဝန္ျဖစ္သည္။ အစိုးရအဖြဲ႔မွာ အားနည္းခ်က္ရွိလွ်င္ အစိုးရကို ေဝဖန္မည္။ လႊတ္ေတာ္မွာ အားနည္းခ်က္ရွိလွ်င္ လႊတ္ေတာ္ကို ေဝဖန္မည္။ တရားစီရင္ေရးစနစ္ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေနလွ်င္ တရားစီရင္ေရးစနစ္ကို ေဝဖန္မည္။ ဒါက မီဒီယာေကာင္းတို႔၏အလုပ္ ျဖစ္သည္။ အစိုးရအဖြဲ႔၊ လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ တရားစီရင္ေရးစနစ္မွာ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး အၿမဲတမ္း ေကာင္းပါသည္ဟု ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔ေတြခ်ည္း ေဖာ္ျပေနမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုမီဒီယာသည္ ဆိုဗီယက္ေခတ္၊ နာဇီဟစ္တလာေခတ္ ဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရး မီဒီယာသာ ျဖစ္ေတာ့မည္။

ထို႔ေၾကာင့္လည္း မီဒီယာေခတ္ဦးအစ ျမန္မာျပည္မွာ သတင္းစာေတြ စတင္ေပၚလာေတာ့ မင္းတုန္းမင္းႀကီးကိုယ္တိုင္ “ငါမေကာင္း ... ငါ့ကိုေရး။ ငါ့မိဖုရားမေကာင္း ... မိဖုရားကိုေရး ...” အစခ်ီၿပီး နန္းတြင္းေရးမ်ားကအစ သတင္းေထာက္မ်ားကို လြတ္လပ္စြာ ဝင္ထြက္ သတင္းယူခြင့္ေပးခဲ့သည့္ သာဓကမ်ား သမိုင္းမွာရွိသည္။ ျမန္မာျပည္ သတင္းစာ လြတ္လပ္ခြင့္က ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္း ကာလကတည္းက စတင္ခဲ့ေသာ္လည္း ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ နီးပါး ၿမံဳသြားခဲ့ၿပီး ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ေလာက္က်မွ နဂိုအေနအထားကို ျပန္ေရာက္လာသည္။ ဒါေတာင္ ေက်နပ္အားရဖြယ္ အေနအထား မေရာက္ေသး။ ထားပါေတာ့။

ယခု မီဒီယာေတြ ထိုက္သင့္သေလာက္ လြတ္လပ္လာေတာ့ အစိုးရကို ေဝဖန္သည္။ လႊတ္ေတာ္ကို ေဝဖန္သည္။ တရားစီရင္ေရးစနစ္ကို ေဝဖန္သည္။ မီဒီယာ ပံုသဏၭာန္ေတြကလည္း အေထြေထြ အျပားျပား ရွိလာသည္။ အထူးသျဖင့္ အလြန္ ျမန္ဆန္ေသာ အြန္လိုင္းမီဒီယာ၊ Social Networks ေတြ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ လူထုၾကားထဲ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ လူထုကိုယ္တိုင္ သတင္းျဖန္႔ခ်ိသူ၊ လူထုကိုယ္တိုင္ သတင္းစားသံုးသူ ျဖစ္လာသည္။ လူထုကိုယ္တိုင္ လူထုအဖြဲ႔အစည္းကို လႈပ္ခါႏိုင္စြမ္းရွိသူေတြ ျဖစ္လာၾကသည္။ ယခု ၂၁ ရာစုမွာ ေပၚလာေသာ မီဒီယာသစ္ New Media ၏ လႊမ္းမိုးမႈက သမား႐ိုးက်မီဒီယာ Traditional Media ေတြကိုပင္ စိန္ေခၚျဖတ္ေက်ာ္ေနၿပီ။

ဤေနရာတြင္ လူထုႏွင့္ အုပ္စိုးသူတို႔အၾကား ပဋိပကၡေတြ ရွိလာသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အစိုးရတို႔သည္ အထိန္းအခ်ဳပ္ အတားအဆီးမဲ့ လြတ္လပ္လာေသာ ဆိုရွယ္ မီဒီယာေတြကို မႏွစ္ၿမိဳ႕ႏိုင္ေတာ့။ တစ္ဖက္က မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္ကို အာမခံထားေသာ္လည္း တစ္ဖက္က တစ္နည္းနည္းျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ ႀကံဆလာၾကသည္။ ဤျဖစ္ရပ္သည္ မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္ကို အာမခံထားေသာ ႏိုင္ငံတိုင္း၌ မေတြ႔ျမင္ရေသာ္လည္း ဒီမိုကေရစီ အေတြ႔အႀကံဳ နည္းသည့္ႏိုင္ငံေတြမွာ ေတြ႔ရသည္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္သည္။ ဤအေၾကာင္းကို ဆက္လက္ မေဆြးေႏြးမီ လက္ရွိ ျမန္မာအစိုးရသည္ စတုတၳမ႑ိဳင္ဟု ၎တို႔ကိုယ္တိုင္ မၾကာခဏ ရည္ညႊန္း ေျပာဆိုေနသည့္ မီဒီယာတို႔၏ ေဝဖန္ေထာက္ျပမႈကို ဘယ္ေလာက္ အတိုင္းအတာထိ လက္ခံၿပီး ဘယ္ေလာက္ အတိုင္းအတာအထိ ဂ႐ုတစိုက္ရွိသလဲ ဆိုတာကို ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ လိုလာသည္။

(၂)

တံတားကိစၥ လႊတ္ေတာ္မွာ ေဆြးေႏြး အတည္ျပဳၿပီးေတာ့ လူထုၾကား ဂယက္ အေတာ္ထသြားသည္။ လူထုဂယက္ထေတာ့ လူထုအသံက မီဒီယာ အသံလည္း ျဖစ္သည္မို႔ မီဒီယာေတြထဲမွာ လႊတ္ေတာ္ အဆံုးအျဖတ္အေပၚ ဘဝင္မက်သည့္ ေဝဖန္ေရးသားမႈေတြ အမ်ားအျပား ေပၚလာသည္။ ဒါကို လူထုကိုယ္စားျပဳ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ား မသိမဟုတ္။ သိၾကမည္။ မီဒီယာမ်ားထံမွ ထြက္ေပၚလာသည့္ အသံသည္ လူထု၏အသံ ျဖစ္သည္။ “ဒါေတာ့ မျဖစ္သင့္ေပဘူး”ဆိုေသာအသံကို သူတို႔ ၾကားၾကေပလိမ့္မည္။ ထိုကိစၥႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ အံ့အားသင့္ဖြယ္ စကားတစ္ခြန္းကို လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ အစိုးရအဖြဲ႔ကို ေနာက္ကြယ္က ကြပ္ကဲေနသည့္ ပါတီေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးထံမွ ၾကားလိုက္ရသည္။

“ေဆးခါးႀကီး ေသာက္လိုက္ရတယ္လို႔ပဲ မွတ္လိုက္ပါ”တဲ့။ သူဆိုလိုသည့္ အဓိပၸာယ္က တံတားအမည္ကိစၥကေတာ့ လႊတ္ေတာ္မွာ ေဆြးေႏြးၿပီးျဖစ္တယ္၊ မဲခြဲဆံုးျဖတ္ အတည္ျပဳၿပီးလည္း ျဖစ္တယ္၊ ျပင္လို႔မရေတာ့တဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ားတို႔ မႀကိဳက္လည္း ေဆးခါးႀကီးမ်ိဳသလို ေအာင့္အည္းၿပီး လက္သာခံလိုက္ၾကပါေတာ့ ဆိုသည့္အဓိပၸာယ္ ျဖစ္သည္။ မီဒီယာႏွင့္ လူထု၏အသံကို မ်က္ကြယ္ျပဳကာ လႊတ္ေတာ္က ဆံုးျဖတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ ေမးစရာ ရွိသည္မွာ ျပည္သူ႔အသံ လႊတ္ေတာ္အသံ၊ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားသည္ ျပည္သူလူထုအသံကို ကိုယ္စားျပဳထားသူမ်ား မဟုတ္ေပဘူးလား ဆိုေသာေမးခြန္းျဖစ္သည္။

တံတားကိစၥကိုပင္ နမူနာယူ၍ ေျပာၾကည့္ပါမည္။ မြန္ျပည္နယ္ ေပါင္ၿမိဳ႕နယ္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္အမတ္ မိကြန္ခ်မ္းက တင္သြင္းေသာအဆို ျဖစ္ေသာ္လည္း သေဘာမတူ ကန္႔ကြက္သူက ဖခင္ တိုင္းရင္းသားေရးရာ ဝန္ႀကီး ႏိုင္သက္လြင္ျဖစ္ေနသည္။ ထားေတာ့။ ဒီမိုကေရစီ သေဘာအရ မိသားစုခ်င္း သေဘာထားကြဲခြင့္ ရွိသည္။ ဖခင္ သေဘာမတူလည္း သမီးက သေဘာတူခြင့္ ရွိသည္။ မြန္ျပည္နယ္ ကိုယ္စားျပဳ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္အမတ္ တစ္ဦးက ထိုအမည္နာမ သတ္မွတ္မႈေၾကာင့္ ေပၚထြက္လာသည့္ ေဒသခံတို႔၏အသံကို နားမေထာင္သင့္ေပဘူးလား။ အဆိုကို လႊတ္ေတာ္ထဲ ေထာက္ခံ ေဆြးေႏြးၾကသည့္အခါ လူထုေက်နပ္ေလာက္ဖြယ္ ဖြင့္ဆိုရွင္းျပႏိုင္မႈ မရွိခဲ့။ အလြန္ ေယဘုယ်ဆန္ေသာ ေဆြးေႏြးမႈေတြကိုသာ ၾကားခဲ့ရၿပီး မဲခြဲေထာက္ခံ အတည္ျပဳလိုက္ၾကသည္။ ေထာက္ခံသူ အမတ္မ်ား အားလံုး ေက်ေက်နပ္နပ္မွ ရွိပါေလစ။

ေျပာရလွ်င္ လႊတ္ေတာ္က လူထုအသံကို တကယ္ထင္ဟပ္ပါရဲ႕ လားဆိုေသာ ေမးခြန္းကိုသာ ေမးရပါေတာ့မည္။ ဟိုတစ္ေလာက အမ်ိဳးသား လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္တစ္ဦး ရင္ဖြင့္သြားတာကိုလည္း ၾကားလိုက္ရသည္။ နာမည္ဆိုးျဖင့္ ေက်ာ္ၾကားေနေသာ ပုဒ္မ ၆၆ (ဃ) ျပင္ဆင္ေရးအတြက္ လႊတ္ေတာ္သို႔ အဆိုတင္ရန္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း လႊတ္ေတာ္ အဆိုစိစစ္ေရးအဖြဲ႔က လက္မခံဘဲ ပယ္ခ်ခဲ့သည့္အတြက္ တင္သြင္းခြင့္ မရခဲ့ပါဟုဆိုသည္။

တကယ္ဆိုလွ်င္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မွာ တိုင္းျပည္အတြက္ အမွန္တကယ္ အေရးတႀကီး ေဆြးေႏြးရမည့္ ကိစၥမ်ားစြာ ရွိေနသည္။ ဆက္သြယ္ေရး ဥပေဒပုဒ္မ ၆၆(ဃ)သည္ ယေန႔ ျမန္မာ့မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္ကိုေရာ အစိုးရ၏ ဒီမိုကေရစီ ပံုရိပ္ကိုေရာ ၿခိမ္းေျခာက္ေနသည့္ ဥပေဒပုဒ္မ တစ္ခုျဖစ္သည္။ လူ႔အခြင့္အေရးကို ၿခိမ္းေျခာက္ေသာ ျပင္းထန္ေသာ ဥပေဒပုဒ္မ ျဖစ္သည္။ ဥပေဒမွာ အားနည္းခ်က္ေတြရွိမွန္း ဥပေဒသမားတိုင္းက လက္ခံၾကသည္။ မျဖစ္သင့္ေသာ၊ မရွိသင့္ေသာ ဥပေဒပုဒ္မျဖစ္ ည္။ မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္ ရွိပါသည္ဆိုေသာ အစိုးရ၏ပံုရိပ္ကို ဤဥပေဒက အႀကီးအက်ယ္ အမည္းစက္ ျဖစ္ေစသည္။ ဤဥပေဒက ျပင္ကိုျပင္ရမည့္ ဥပေဒလည္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ျပည္သူလူထုကို ကိုယ္စားျပဳပါသည္ဆိုေသာ လႊတ္ေတာ္က ထိုကိစၥကို မသိက်ိဳးကၽြန္ျပဳေနသည္။ လူထုၾကားခ်င္သည္မွာ လူထုမလိုလားေသာ၊ လူထုကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနေသာ ဥပေဒမ်ား ျပင္ဆင္ေရး ျဖစ္သည္။ အႀကီးမားဆံုး ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒကို မျပင္ဆင္ႏိုင္ေသးသည့္တိုင္ ယခုလိုဥပေဒေတြကိုေတာ့ လႊတ္ေတာ္က ျပင္ဆင္သင့္သည္။ ဒါမွ ျပည္သူ႔အသံ လႊတ္ေတာ္အသံ၊ ျပည္သူ႔ဆႏၵ လႊတ္ေတာ္ဆႏၵ တစ္ထပ္တည္း က်မည္။

(၃)

အာဏာရွင္ အစိုးရမ်ားအေနႏွင့္ လူထုအသံကို ဂ႐ုစိုက္စရာ မလိုေသာ္လည္း ဒီမိုကေရစီ အစိုးရမ်ားက လူထုအသံကို ဂ႐ုစိုက္ၾကရသည္။ လူထု ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ။ လူထု ဘာေတာင္းဆိုသလဲ နားေထာင္ရမည္။ လူထု ျဖစ္ေစခ်င္သလို ဥံဳဖြ မန္းမႈတ္ၿပီး တစ္ခဏခ်င္း အရာအားလံုး မျဖစ္ႏိုင္သည္ကိုလည္း လူထုက နားလည္သည္။ လူထုအသံသည္ မီဒီယာမ်ား၏ အသံလည္းျဖစ္သည္။ အစိုးရမွာ အားနည္းခ်က္ရွိလွ်င္၊ လႊတ္ေတာ္မွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိလွ်င္ လူထုကိုယ္စား စတုတၳမ႑ိဳင္ မီဒီယာက ေဝဖန္ေထာက္ျပသည္။ ေကာင္းေစခ်င္၍ ေထာက္ျပတာ ျဖစ္သည္။ ကမၻာေပၚမွာ ဘယ္အစိုးရ ဘယ္အဖြဲ႔အစည္း ဘယ္ပုဂၢိဳလ္ တစ္စံုတစ္ဦးမွ် ေျခာက္ျပစ္ကင္း သဲလဲစင္ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ အစိုးရျဖစ္လာလွ်င္၊ အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္လာလွ်င္ ေကာင္းသည္လည္း အေျပာခံရမည္။ ဆိုးသည္လည္း အေဝဖန္ခံရမည္။ အစိုးရဆိုသည္မွာ ေဝဖန္မႈကို ခံႏိုင္ရည္ရွိရမည္။ အစိုးရကို မေဝဖန္ဝံ့ေအာင္ ဥပေဒပုဒ္မ တစ္ခုခုႏွင့္ တားျမစ္ၿခိမ္းေျခာက္ထားၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုအစိုးရသည္ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရဟု မေခၚထိုက္ေတာ့။

မီဒီယာမ်ားသည္ အစိုးရေကာင္းေၾကာင္းကိုခ်ည္း အၿမဲေျပာေနမည့္သူမ်ားဟု မမွတ္ယူသင့္ေၾကာင္းပါ။

ခ်စ္ဝင္းေမာင္

  • VIA