News

POST TYPE

PERSPECTIVE

လူ႔လက္၊ လူ႔အသက္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
21-Mar-2019

လူသားတစ္ေယာက္ စတင္ျဖစ္တည္ဖို႔အတြက္ ေရွးဦးစြာ အမိဝမ္းမွာ ကာလလေရၾကည္ ျဖစ္တည္ရပါတယ္။ ဒီလို သေႏၶတည္တယ္ဆိုတာကို သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး မိခင္ျဖစ္သူဟာ ဝမ္းတြင္းက ကေလးအသက္ရွင္ဖို႔အတြက္ စားခ်င္သလိုမစားရ၊ သြားခ်င္သလိုမသြားရ၊ ေနခ်င္သလိုမေနရနဲ႔ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ားစြာနဲ႔ မိမိကိုယ္နဲ႔စိတ္ကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရပါတယ္။ ေမြးဖြားလာတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ေျခလက္အဂၤါ စံု၊ မစံု စိတ္ပူရတဲ့အျပင္ ေမြးဖြားၿပီးခ်ိန္ကစလို႔ ဒီကေလး က်န္းမာအသက္ရွည္ေရးအတြက္ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ထပ္တူ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရျပန္ပါတယ္။

အခုေရးျပခဲ့တာဟာ လူ႔ဘဝရဖို႔ခက္ခဲသလို လူ႔ဘဝေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း အသက္ရွင္ေရးအတြက္ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲတယ္ဆိုတာကို ေပၚလြင္ေစခ်င္လို႔ပါ။ အ႐ြယ္ေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း လုပ္ကိုင္စားေသာက္ဖို႔အတြက္ရည္႐ြယ္ၿပီး ပညာသင္ေပးရျပန္ပါတယ္။ ပညာတတ္တတ္ မတတ္တတ္ လူ႔ဘဝမွာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရပ္တည္ဖို႔အတြက္ စားဝတ္ေနေရးအျပင္ သားေကၽြးမႈ၊ မယားေကၽြးမႈအတြက္ ထပ္ၿပီး႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားရျပန္တယ္။ ဒီေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ လူျဖစ္လာဖို႔ရယ္၊ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရွင္သန္ရပ္တည္ဖို႔ဆိုတာ သိပ္ကိုခက္ခဲလွပါတယ္။ ဒီလိုရပ္တည္ရွင္သန္ဖို႔ ခက္ခဲတဲ့လူ႔ေလာကကေန ဘယ္သူမွ အလြယ္တကူနဲ႔ ထြက္မသြားခ်င္ၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေရာဂါေတြျဖစ္မလာေအာင္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ၾက၊ ျဖစ္လာၿပီဆိုရင္လည္း ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ကုသၾကနဲ႔ အသက္ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႔ အသည္းအသန္ ႀကိဳးစားၾကပါတယ္။လူေတြဟာ မိမိအသက္ရွင္သန္ဖို႔ မိမိကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ ေလာကႀကီးမွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ အျခားသူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ အသက္ဆံုး႐ံႈးရဖို႔က်ေတာ့ သိပ္ကိုလြယ္ကူလြန္းလွပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ေသးသြယ္တဲ့လက္ညႇိဳးကေလးကို ေသနတ္ေမာင္းခလုတ္ေပၚတင္ၿပီး အသာအရာေကြးၫြတ္လိုက္႐ံုနဲ႔ ဆံုး႐ံႈးသြားရတဲ့အသက္ေတြ တစ္ေန႔၊ တစ္ေန႔ ေလာကႀကီးမွာ ဘယ္နည္းလိမ့္မလဲ။ ေတြးၾကည့္ရင္ ရင္ေမာစရာႀကီးပါ။ အဲဒီလိုအသက္ဆံုး႐ံႈးသြားၾကသူေတြရဲ႕ မိဘေတြ၊ သားသမီးေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြေနရာမွာ ဝင္ၿပီးခံစားၾကည့္မိသူ ဘယ္ႏွေယာက္မ်ား ရွိၾကပါသလဲ။

လူေတြေမြးဖြားလာစဥ္က ပါလာတဲ့ဗီဇစိတ္မွာ သူတစ္ပါးအသက္ကို အေၾကာင္းမဲ့သတ္ဖို႔ဆိုတာ မပါလာပါဘူး။ အသက္ရွင္သန္ရပ္တည္ေရးအတြက္ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ကာကြယ္ရန္ျဖစ္ေစ၊ လူသားရဲ႕သဘာဝစိတ္ျဖစ္တဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟစိတ္မ်ားရဲ႕ လံႈ႔ေဆာ္မႈေၾကာင့္ျဖစ္ေစ အျခားသူမ်ားရဲ႕အသက္ကို သတ္မိျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေျပာခ်င္တာက လူဟာ မိမိရဲ႕ေမြးရာပါျဖစ္တဲ့ လက္ခ်ည္းသက္သက္နဲ႔ သူတစ္ပါး အသက္ကိုသတ္ဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခဲယဥ္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရွးလူမ်ားဟာ ေတာ႐ိုင္းတိရစၧာန္ေတြရဲ႕ရန္က ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ လက္နက္ကိရိယာေတြကို ရွာေဖြတီထြင္ရပါတယ္။ လက္နက္ကိရိယာေတြဟာ သဘာဝ မိေမြးတိုင္းဖေမြးတိုင္း လက္လြတ္ ေျခလြတ္ထက္စာရင္ လူေတြကို ပိုၿပီး သတၱိရွိေစသလို ပိုၿပီးလည္း မိုက္႐ူးရဲဆန္ေစပါတယ္။

စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြငယ္စဥ္က လမ္းေပၚက ေက်ာက္ခဲ တစ္ခဲေကာက္ရရင္ အနီးအနားမွာရွိတဲ့ ေခြးတို႔၊ ၾကက္တို႔ကို ပစ္ေပါက္ခ်င္ စိတ္ေပါက္လာၿပီး အမွန္တကယ္လည္း ပစ္ေပါက္တတ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဆင့္တက္လို႔ ေလာက္ေလးခြကိုင္ႏိုင္တဲ့အ႐ြယ္ေရာက္တဲ့အခါ ေခြးတို႔၊ ၾကက္တို႔သာမက ေလထဲမွာပ်ံသန္းေနၾကတဲ့ အျပစ္မရွိတဲ့ ငွက္ကေလးေတြကို လက္တဲ့စမ္းတဲ့သေဘာနဲ႔ ပစ္ခတ္မိၾကျပန္ပါတယ္။ ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔လက္ထဲမွာ တစ္စံုတစ္ခုရွိလာၿပီ ဆိုရင္ အဲဒီလူရဲ႕မသိစိတ္ဟာ ဒီပစၥည္းကိုင္တြယ္သံုးစြဲရတဲ့အေပၚမွာ ဂုဏ္ယူတဲ့စိတ္၊ ဝင့္ႂကြားတဲ့စိတ္ကေနတစ္ဆင့္ မာန္မာနေထာင္လႊားတဲ့စိတ္ျဖစ္ေပၚၿပီး မိမိ ဒီပစၥည္းကိုအသံုးျပဳတဲ့အတြက္ ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မွာ၊ ထိခိုက္မွာ ေနာက္ဆံုး အသက္ဆံုး႐ံႈးႏိုင္တာကိုေတာင္မွ ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ မိမိစိတ္ထင္ရာစိုင္းေတာ့တဲ့သေဘာမ်ိဳးကို ေတြ႔ျမင္ရပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ လူကိုေသေစႏိုင္တဲ့၊ အသက္အႏၲရာယ္ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ လက္နက္ကိရိယာ ကိုင္တြယ္သံုးစြဲမႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက စစ္တိုက္တမ္းကစားတဲ့အခါ ကစားစရာ ေသနတ္နဲ႔ တစ္ဖက္လူကိုပစ္လိုက္လို႔မ်ား မွန္သြားရင္ သိပ္ၿပီးအရသာရွိတာပဲ။ ပါးစပ္ကေနၿပီးေတာ့ “ေဟ့ေကာင္ မင္းမွန္သြားၿပီ၊ မင္းေသၿပီ”လို႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တကယ့္စစ္ဗိုလ္ႀကီးလို႔ေတာင္ ထင္မွတ္မိပါတယ္။ အခုလက္နက္ကိုင္ၿပီး တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကသူေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႏိုင္ငံေရးအရေျပာေနပါေစ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူတို႔ကိုင္ထားတဲ့လက္နက္ေတြေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ ပိုၿပီးေတာ့စိတ္ဓာတ္ေတြႂကြလာတယ္၊ ပစ္ခ်င္ခတ္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္ဆိုတာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ေရးထိုးသူေတြ၊ လက္မွတ္မေရးထိုးရေသးသူေတြနဲ႔ တပ္မေတာ္သားေတြအားလံုးကို လက္နက္ကိုင္ေဆာင္မႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး တင္းက်ပ္တဲ့စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ သတ္မွတ္ထားရွိေစခ်င္ပါတယ္။ (တပ္မေတာ္အေနနဲ႔ကေတာ့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ကြန္ဗင္းရွင္းေတြအရ စည္းကမ္းသတ္မွတ္ခ်က္ေတြရွိၿပီးျဖစ္ပါတယ္၊ ေအာက္ေျခမွာလိုက္နာမႈ ရွိ/မရွိ ဆိုတာကိုေတာ့ ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္)။ ႏွစ္ဖက္က လက္နက္ကိုင္ေဆာင္သူေတြကို တင္းက်ပ္တဲ့စည္းကမ္းေတြ သတ္မွတ္ထားၿပီး တာဝန္ရွိသူေတြက ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲမႈေတြရွိမယ္ဆိုရင္ တစ္စံုတစ္ခုေၾကာင့္ ႏွစ္ဖက္တပ္မ်ားရင္ဆိုင္ ထိေတြ႔မႈမျဖစ္ခင္မွာ ႏွစ္ဖက္ထိေတြ႔မႈကို ေႏွာင့္ေႏွးေစႏိုင္ၿပီး ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ႏွစ္ဖက္ထိေတြ႔မႈကို ေရွာင္လႊဲႏိုင္ေစမွာျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁၈.၃.၂၀၁၉ ရက္ေန႔ ညက ရခိုင္ျပည္နယ္၊ ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕နယ္မွာ ညဘက္တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ဒီတိုက္ပြဲနဲ႔ပတ္သက္လို႔ တပ္မေတာ္ဘက္ကေျပာတာက AA က လူေနအိမ္ေတြနဲ႔ သာသနာ့ေျမေတြကိုအေျချပဳၿပီး စတင္ပစ္ခတ္တယ္လို႔ေျပာသလို AA ကလည္း တပ္မေတာ္ဘက္ကစတင္ၿပီး ပစ္ခတ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဘယ္သူကပဲ စတင္ၿပီး ပစ္ခတ္ပါေစ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ကိုယ့္တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးေတြပဲ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါအျပင္ ကမၻာ့ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ စာရင္းဝင္ဖို႔အတြက္ တင္ျပဖို႔လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာ့ေရွးေဟာင္းယဥ္ေက်းမႈနယ္ေျမတစ္ခု ထိခိုက္ပ်က္စီးမွာကိုေတာ့ ဘယ္သူမွမလိုလားၾကပါဘူး။ တစ္ခုေတာ့ရွိပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ တိုင္းရင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္း(ဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္)မညီမၫြတ္နဲ႔ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားၿပီး တိုက္ေန ခိုက္ေနၾကရင္ ဘယ္သူေတြ ဝမ္းသာေနၾကမယ္ဆိုတာ အားလံုးအသိပါ။

နိဂံုးမခ်ဳပ္မီ တင္ျပခ်င္တာကေတာ့ လူသားေတြဟာ ဘယ္သူမွ မေသခ်င္ၾကပါဘူး။ တစ္ဖက္ လက္နက္ကိုင္ေတြက မေသခ်င္ၾကသလို တျခားတစ္ဖက္က လက္နက္ကိုင္ေတြအေနနဲ႔လည္း ဘယ္သူမွမေသခ်င္ၾကပါဘူး။ ကိုယ္စီကိုယ္စီမွာလည္း မိသားစုေတြ၊ မွီခိုသူေတြ၊ တြယ္တာသူေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေသခ်င္ၾကသူေတြခ်င္း အတူတူ ကိုယ့္လက္ေၾကာင့္ (ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ညႇိဳးကေလးေၾကာင့္) တစ္ပါးသူေတြကို မေသေစသင့္ဘူးဆိုတာ အားလံုးရဲ႕အသိမွာ ရွိသြားေစခ်င္ပါတယ္။

ဒီတာဝန္ကို ဘယ္သူေတြက ယူၾကရမွာလည္းဆိုရင္ ႏွစ္ဖက္က တာဝန္ရွိသူေခါင္းေဆာင္ေတြက ယူၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဒီေန႔အေရးအႀကီးဆံုး လုပ္ငန္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းကို တိုင္းသိ ျပည္သိ ကမၻာသိ ေဆာင္႐ြက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေသနတ္သံေတြ ဆိတ္သုဥ္းၿပီး အထိအခိုက္ အက်အဆံုး ေသေက်ပ်က္စီးမႈေတြကို ဟန္႔တားထားႏိုင္မွာ ျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ လူကိုေသေစတဲ့ လူသတ္လက္နက္ေတြကို မက္ေမာတြယ္တာ အသံုးမျပဳေစခ်င္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရး ရည္မွန္းခ်က္အတြက္ဆိုရင္လည္း လက္နက္မကိုင္ဘဲ တိုင္းရင္းသား အားလံုးအတြက္ တံခါးဖြင့္ထားတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲကို အမ်ားနဲ႔အတူ တက္ေရာက္ ေဆြးေႏြးၾကျခင္းအားျဖင့္ မိမိတို႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေခတ္အေျခအေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ လိုက္ေလ်ာညီေထြမရွိတဲ့၊ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့၊ ႏိုင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေနာင္ အႏွစ္ ခုနစ္ဆယ္တိုင္တဲ့အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေသနတ္သံညံမစဲနဲ႔ တိုက္ပြဲမ်ား ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနၾကမွာျဖစ္ၿပီးေတာ့ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ေတြဟာလည္း ဆက္လက္ၿပီး ဆံုး႐ံႈးေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အေကာင္းဆံုးနဲ႔ အျဖစ္ႏိုင္ဆံုး နည္းလမ္းကေတာ့ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ပစ္ခိုက္တိုက္ခိုက္မႈရပ္စဲေရး သေဘာတူစာခ်ဳပ္ (NCA)ကို လက္မွတ္ေရးထိုးၾကၿပီး၊ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ -၂၁ ပင္လံုလမ္းေၾကာင္းကေနသာလွ်င္ တိုင္းရင္းသားအားလံုး လိုခ်င္ေတာင့္တေနတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္နဲ႔ တန္းတူရည္တူရွိမႈကို အာမခံတဲ့ ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေပၚလာမွာျဖစ္ပါေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

သိန္းထက္ေအာင္