News

POST TYPE

PERSPECTIVE

ညာေနတာေတြကို ျပင္လုိက္မွ ပညာေရး တုိးတက္လာမယ္
09-Oct-2017 tagged as ပညာေရး

ဪ ... ဒါနဲ႔စကားမစပ္။ ျမန္မာျပကၡဒိန္အရ သီတင္းကၽြတ္ လဆန္းထဲကို ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ အေရွ႕ဘက္က ဝင္လာတဲ့ မုန္တိုင္း အရွိန္ေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ရန္ကုန္မွာ မိုးက လႊတ္ေကာင္းေနေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ပဲ ၾကည့္လိုက္ ၾကည့္လိုက္ ေကာင္းကင္မွာ မိုးသားေတြက အုပ္အုပ္ခဲခဲနဲ႔ မိႈင္းမိႈင္းညိဳ႕ညိဳ႕။

စေနတစ္ရက္သားမေတာ့ ညေန ၄ နာရီေလာက္မွာ မိုးခိုရင္း အင္းစိန္ လမ္းမေပၚက ဆံုေနက် “အိုင္တီ” လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ရဲ႕ဝင္ေပါက္ ဘယ္ဘက္ေထာင့္စားပြဲမွာ အသက္ ၆၀ စြန္းစြန္းအ႐ြယ္ အၿငိမ္းစားေက်ာင္းဆရာ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ ထိုင္ျဖစ္ၾကတယ္။ 

အၿငိမ္းစား ေက်ာင္းဆရာႀကီး ဦးေသာင္းက လူတစ္မ်ိဳး။ ပညာေရး ဝန္ထမ္း ေက်ာင္းဆရာဘဝကို ေအာက္ေျခ မူလတန္းျပ ဆရာကစလို႔ အထက္ပညာေရး အရာထမ္း ျဖစ္တဲ့အထိ အႏွစ္ ၄၀ ေလာက္ လုပ္လာတဲ့ သူဆိုေတာ့ အေျခခံပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကိစၥေတြမွာဆိုရင္ အခုထိ နင့္နင့္သီးသီး ႐ူးသြပ္ေနတုန္းပဲ။ က်န္တဲ့သံုးေယာက္ကလည္း ဘာထူးလို႔လဲ။ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ဘယ္လို အေၾကာင္းမ်ိဳး ေျပာရမလဲ။ ႀကိဳက္တာ လာထားဆိုတဲ့ လက္ေတြ႔သမားေတြ...။ 

လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ၾကရင္း လက္ရွိ ျပဳျပင္ေနတဲ့ ပညာေရး ေျပာင္းလဲမႈ အခင္းအက်င္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ “အေျခခံပညာေရးစနစ္ ေျပာင္းလဲေရး”ဆိုတဲ့ က႑အေပၚ သူ႔အျမင္ ကိုယ့္အျမင္နဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ စကားေတြ ဖလွယ္ျဖစ္ၾကတယ္။ 

ေဆးလိပ္ ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ဦးသန္းႏိုင္က ႐ူဘီစီးကရက္ တစ္လိပ္ကို ေကာက္ယူၿပီး သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမွာ ေတ့လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂက္စ္မီးျခစ္ကိုယူၿပီး “ေဖ်ာက္” ခနဲ ျခစ္လိုက္ကာ မီးညႇိၿပီး တ႐ိႈက္မက္မက္ ဖြာလိုက္တာကိုၾကည့္ရင္း ဦးခင္ေမာင္ေဌးက -

“အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ တစ္ခုဟာ မေကာင္းမွန္း သိေနရက္သားနဲ႔ ျဖတ္ဖို႔ခက္သလို အ႐ိုးစြဲေနတဲ့ အေျခခံပညာက႑ ေျပာင္းလဲဖို႔ ဆိုတာကလည္း ခက္ခဲေနေတာ့မွာပဲ”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ 

“ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို စတင္ ေျပာင္းလဲလာကတည္းက ပညာေရးစနစ္ ေျပာင္းလဲဖို႔ စီမံေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာင္းလဲျခင္းကို စတင္တဲ့ေျခလွမ္းဟာ စနစ္ေဟာင္းထဲကေန တစ္စတစ္စ ကင္းေဝးေစတာပဲ၊ အခုပဲၾကည့္ေလ မူလတန္းေအာက္ဆင့္ျဖစ္တဲ့ သူငယ္တန္းနဲ႔ ပထမတန္းကို တစ္ႏွစ္ခ်င္း တစ္ႏွစ္ခ်င္း အခ်ိန္ယူလို႔ သင္႐ိုးေတြ၊ သင္နည္းေတြကအစ ေျပာင္းလဲေနတာကို ေတြ႔ေနရတယ္”လို႔ ဦးျမဟန္က ေထာက္ျပတယ္။

ဒီအခါမွာေတာ့ ဦးေသာင္းက “အခု ေျပာင္းမယ္ဆိုတဲ့ CAPs (Con- tinuous Assessment Programmes) စနစ္ (ေက်ာင္းသား တစ္ဦးခ်င္း စဥ္ဆက္မျပတ္ အကဲျဖတ္ အတန္းတင္ေပးေရးစနစ္) ဟာ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ေလာက္ကစလို႔ လုပ္ခဲ့တာပဲ။ ဘယ္မွာလာၿပီး မိမိရရ အေကာင္အထည္ ေပၚလာလို႔လဲ။ ဟုတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေရပြက္သလို စြပ္ခနဲ ေပ်ာက္သြားတာပဲေလ။ အခုေခတ္ ဆရာ၊ ဆရာမ အငယ္ေလးေတြ ၾကားဖူးမယ္ေတာင္ မထင္ဘူးဗ်ာ”လို႔ ဝင္ေျပာေတာ့ CAPs ဆိုတာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပညာေရးစနစ္နဲ႔ ကိုက္ညီလား၊ မကိုက္ညီဘူးလား၊ သံုးသင့္လား၊ မသံုးသင့္ဘူးလား၊ အက်ိဳးရွိလား၊ မရွိဘူးလား ဆိုတာကို ေဆြးေႏြးပြဲလို ျဖစ္သြားၿပီး စကားဝိုင္းက ပိုလို႔ အသက္ဝင္လာပါေလေရာလား။ 

“CAPs စနစ္ကို သံုးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ CPR ( Comprehensive Personal Record) လို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ အရည္းအခ်င္း မွတ္တမ္းခ်ဳပ္ကို ပီျပင္ေအာင္ လုပ္ရလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းသား တစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ အရည္အခ်င္း မွတ္တမ္းခ်ဳပ္ မွန္မွန္ကန္ကန္ ျဖစ္ဖို႔ကေတာ့ သင္ၾကားေနတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ ဘက္မလိုက္တဲ့ အကဲျဖတ္မႈအေပၚမွာ မူတည္ေနတယ္”လို႔ အၿငိမ္းစား ေက်ာင္းဆရာ ဦးသန္းႏိုင္က ဆိုျပန္တာေပါ့။

“ဒါေပါ့ဗ်ာ သင္ၾကားေနတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမ ကိုယ္တိုင္က ကိုယ္သင္ၾကားေနတဲ့ ဘာသာရပ္အေပၚမွာ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ဝင္စားမႈ၊ နားလည္တတ္ကၽြမ္းမႈ၊ ေတြးေခၚႏိုင္မႈေတြကို အကဲျဖတ္တဲ့ေနရာမွာ ယိမ္းယိုင္သြားလို႔ကေတာ့ မျဖစ္ဘူး၊ အကဲျဖတ္တာ မွားသြားရင္ ကေလးအတြက္ နစ္နာစရာေတြ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္”လို႔ ဦးခင္ေမာင္ေဌးက ဆက္ေျပာတယ္။

အျပန္အလွန္ ေျပာေနရင္းက CPR ကေန CCA အေၾကာင္း ေရာက္သြားျပန္ေလေရာ။ 

ဦးသန္းႏိုင္က “ခင္ဗ်ားတို႔ CPR မလုပ္ခင္ CCA (Child Centre Approach) (ကေလးဗဟိုျပဳ ခ်ဥ္းကပ္သင္ၾကားနည္း) ကို အရင္ပီျပင္ေအာင္ အေကာင္းအထည္ေဖာ္ရမွာ မဟုတ္လား၊ CCA  လုပ္တယ္လို႔သာ ေျပာေနၾကတာ၊ ခိုင္ခိုင္မာမာ အေကာင္အထည္ေပၚရဲ႕လား ဆိုတာလည္း စဥ္းစားၾကည့္ၾကဦး၊ တစ္ခါလာလည္း CCA ၊ ေျပာမယ့္သာေျပာရတာ ဒီ CCA က မူလတန္းအဆင့္ကေနကို မတက္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ တကယ္ျဖစ္ေနတာက TCA (Teacher Centre Approach) (ဆရာဗဟိုျပဳ ခ်ဥ္းကပ္သင္ၾကားနည္း)ထဲက ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ေသးပါဘူးဗ်ာ”လို႔ ေျပာလာျပန္ေတာ့ ဒီေနရာမွာ CCA လည္း ေယာင္ဝါးဝါးနဲ႔ ညာေနတာပဲလို႔ ဆိုရေပဦးေတာ့မေပါ့။ 

ဒီစကားကိုလည္း အားလံုးက ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ ေထာက္ခံၾကျပန္တယ္။ 

“CCA ကို တကယ္လက္ေတြ႕သံုးၾကည့္မွ အေျခခံပညာေရးစနစ္ က ေျပာင္းလဲျခင္းဘက္ကို အေလးသာတယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလ၊ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ေတြးေခၚမႈ (Critical Thinking)၊ ကိုယ္တိုင္ျပႆနာ ေျဖရွင္းႏိုင္မႈ (Problem Solving) နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏိုင္မႈ (Decision Making) စတဲ့ အေလ့အက်င့္ေကာင္းေတြ ရမွာ မဟုတ္လား၊ ဒီလိုမွ မလုပ္ႏိုင္ရင္ အရင္လိုပဲ ဒါသင္၊ ဒါက်က္၊ ဒါေျဖဆိုတဲ့ ပံုစံခြက္ထဲက မထြက္ႏိုင္ဘဲ ေနေတာ့မွာေပါ့”လို႔ ဦးျမဟန္က ေျပာျပန္တယ္။ 

“ဟုတ္တယ္ ခင္ဗ်ား ေျပာတာ မွန္တယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ၊ CCA ရဲ႕ တန္ဖိုးရွိပံုကို ေျပာရဦးမယ္၊ CCA နဲ႔သင္မွ ကေလးေတြက ေျပာရဲ၊ ဆိုရဲ၊ ေမးရဲ၊ လက္ေတြ႔ လုပ္ကိုင္ရဲ၊ တီထြင္ဖန္တီးႏိုင္စြမ္း ရွိလာမွာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ”လို႔ ဦးခင္ေမာင္ေဌးက ေထာက္ခံတယ္။ 

“CCA ကို အပ္က်မပ္က် သံုးေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြလည္း ဆရာအတတ္ပညာကို တတ္ကၽြမ္းဖို႔လိုသလို ကိုယ္သင္ေနတဲ့ ဘာသာရပ္ကိုလည္း ပိုင္ႏိုင္ထားဖို႔ လိုတယ္၊ ဒါမွ ကေလးေတြ ေမးလာမယ့္ ေမးခြန္းေတြ၊ ျပႆနာေတြကို ေျဖႏိုင္မွာ မဟုတ္လား၊ မေျဖႏိုင္ရင္ေတာင္ အဲဒီအေျဖဟာ ဘယ္စာအုပ္ထဲမွာ ရွိႏိုင္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ညႊန္ျပႏိုင္ရလိမ့္မယ္”လို႔ ဦးသန္းႏိုင္က ေျပာျပန္တယ္။ 

“ဒါဆိုရင္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ကိုယ္တိုင္ စာမ်ားမ်ား ဖတ္ဖို႔လိုလာသလို ကေလးေတြ စာဖတ္ႏိုင္ေအာင္လည္း ေက်ာင္းေတြမွာ စာၾကည့္တိုက္ေတြကို အသံုးခ်ႏိုင္ဖို႔ အခ်ိန္ျပည့္ ဖြင့္ေပးထားရမယ္၊ စာၾကည့္တိုက္ေတြကို ဟန္ေဆာင္ ပန္ေဆာင္ျပထားၿပီး ညာေနလို႔ မရေတာ့ဘူး၊ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးေတြက အေလးအနက္ထား ႀကီးၾကပ္ရေတာ့မယ္”လို႔ ဦးေသာင္းက ျဖည့္စြက္လိုက္တယ္။ 

“ဒါတင္ ဘယ္ကပါ့မလဲ၊ သင္ေထာက္ကူ ပစၥည္းေတြ (Teaching Aids)၊ ဓာတ္ခြဲခန္းေတြကိုလည္း လက္ေတြ႔က်က် အသံုးျပဳခြင့္ ေပးရလိမ့္မယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဓာတုေဗဒ ဘာသာရပ္ကို သင္ၾကားေပးခဲ့ေပမယ့္ ဓာတ္ခြဲခန္းထဲမွာ လက္ေတြ႔လုပ္ၿပီး သင္ၾကားေပးခဲ့တာ မရွိသေလာက္ဘဲ၊ ေက်ာင္းေတြမွာ ဓာတ္ခြဲခန္းေတြကို ခတ္ထားတဲ့ ေသာ့ေတြေတာင္ သံေခ်းတက္ေနၿပီး ဖြင့္လို႔မရေအာင္ကို ျဖစ္ေနတယ္”လို႔ ဦးသန္းႏိုင္က ဝင္ေျပာလိုက္တယ္။ 

“စစ္အစိုးရေခတ္က ေငြကုန္ေၾကးက်ခံၿပီး ေဖာ္႐ိႈး (for show)ဖြင့္ခဲ့တဲ့ မာလ္တီမီဒီယာ စာသင္ခန္းေတြလည္း ဘာထူးလို႔လဲ၊ လွ်ပ္စစ္မီး မလာတာရယ္၊ မီးစက္ေမာင္းဖို႔ ဆီဖိုး မရွိတာရယ္ေၾကာင့္ ကေလးေတြ ကိုယ္တိုင္ ကြန္ပ်ဴတာ ကိုင္ခြင့္မရဘဲ ေသာ့ပိတ္ထားခဲ့တာပဲ၊ အဲဒီက ကြန္ပ်ဴတာေတြက ႐ံုးစာ႐ိုက္ဖို႔ေလာက္နဲ႔ တီဗီေတြက ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ၾကည့္ဖို႔ေလာက္ပဲ ျဖစ္ေနတာမဟုတ္လား”ဟု ဦးျမဟန္က ဝင္ေျပာတယ္။

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါ႔ထက္ အေရးႀကီးတာက CPR မွာပါတဲ့ ျဖစ္စဥ္ ၆ ရပ္တို႔၊ ျဖစ္စဥ္ ၉ ရပ္တို႔ကို အဆင့္ သတ္မွတ္ေပးတဲ့အခါ တကယ့္အမွန္အတိုင္း မဟုတ္ဘဲ ရမ္းသန္းၿပီး ထည့္ေနၾကတာ ႐ုပ္အပ်က္ဆံုးပဲ၊ သူတို႔ ေျပာတဲ့ရသတို႔၊ ပန္းခ်ီတို႔၊ ဂီတို႔ဆိုတဲ့ ရမွတ္ေတြက အညာအၿဖီးေတြပဲေလ၊ ဘယ္ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ပန္းခ်ီတို႔၊ ဂီတတို႔၊ အကတို႔ကို ထိထိေရာက္ေရာက္ သင္ေပးေနလို႔တံုး”လို႔ ဦးခင္ေမာင္ေဌးက ဆက္ေျပာျပန္တယ္။

ဦးေသာင္းက သူ႔အျမင္ကို ဝင္ၿပီးေျပာတာက “ေက်ာင္းေတြမွာ ခန္႔ထားတဲ့ ကာယဆရာ၊ ဆရာမေတြကေရာ၊ ကေလးေတြ ကိုယ္ကာယ က်န္းမာလာေအာင္၊ ဦးေႏွာက္ေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာေအာင္ ကာယပညာရပ္ကို ဘယ္အတိုင္းအတာထိ သင္ေပးေနသလဲ ဆိုတာကိုလည္း သံုးသပ္ရမယ္၊ အဲဒီကာယဆရာေတြ ကိုယ္တိုင္ကေရာ အားကစားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္ေလာက္တတ္ကၽြမ္းသလဲ ဆိုတာကိုေရာေပါ့၊ ကိုယ္ကာယ ေလ့က်င့္ခန္း အတြဲ(၁)၊ အတြဲ(၂) သင္ေပး႐ံုေလာက္နဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ မလံုေလာက္ဘူးလို႔ ယူဆမိတာပဲ”

“ဟုတ္တယ္ဗ်၊ အဲဒီ ကာယဆရာ၊ ဆရာမေတြက သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ကေလးေတြကို ထဲထဲဝင္ဝင္ စာသင္ေပးဖူးၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အထက္တန္းျပ ကာယဆရာကေန ရာထူးတိုးလို႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းအုပ္တို႔၊ အထက္တန္းေက်ာင္းအုပ္တို႔ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းေတြမွာ သင္ၾကားေရးတို႔၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတို႔ကို ဦးေဆာင္စီမံေနၾကတာေတာ့ သဟဇာတ မျဖစ္ဘူး ထင္တာပဲ”လို႔ ဦးျမဟန္က ေထာက္ျပတယ္။ 

“အထက္တန္း ေက်ာင္းအုပ္ေလာက္ဆို ေတာ္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ၊ အဲဒီကာယဆရာေတြက ဦးစီးဌာနေတြမွာ ညႊန္ၾကားေရးမွဴးအဆင့္ေလာက္ ျဖစ္ၿပီး ပညာေရးက႑ေတြမွာ ဦးေဆာင္ဦး႐ြက္ လုပ္ေနတာေတာင္ ရွိေနေသးတာဆိုေတာ့ ေပးခ်င္တဲ့တာဝန္ေပး ျမန္မာ့ပညာေရး ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့”လို႔ ဦးသန္းႏိုင္က ျဖည့္ၿပီးေျပာလိုက္တယ္။ 

“ကာယဆရာက ပညာေရးဌာနမွာ အစကတည္းက ခန္႔ထားတဲ့ ဆရာျဖစ္ေနလို႔ ေတာ္ပါေသးတယ္ဗ်ာ၊ ပညာေရးဌာနကလည္း မဟုတ္ဘဲ စာလည္း တစ္လံုးမွမသင္ဖူးဘဲ ပညာေရးဌာနမွာလာၿပီး အထက္ပိုင္းက ရာထူးေတြကို အရွင္ေမြး၊ ေန႔ခ်င္းႀကီးသူေတြက ယူထားတာ ရွိေနျပန္ေသးတာဆိုေတာ့ ...၊ ဒီၾကားထဲ ပညာေရးစနစ္ႀကီး တိုးတက္ေအာင္ သူတို႔က စီမံကိန္းေတြေရးဆြဲ၊ စာတမ္းေတြတင္၊ ဟိုလိုလုပ္ပါလား၊ ဒီလိုလုပ္ပါလား၊ အႀကံဉာဏ္ေတြေပး၊ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ ခန္႔ထား၊ ေျပာင္းေရႊ႕၊ ရာထူးတို႔ စတာေတြကို သူတို႔ေျခ၊ သူတို႔လက္ လုပ္ေနၾကမွေတာ့ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ပညာေရးစနစ္ႀကီး ဘယ္အတိုင္းအတာထိ ေအာင္ျမင္မလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာေပါ့”လို႔ ဦးေသာင္းက ေဝဖန္လိုက္တယ္။

ကလိုနဲ႔ အေျခခံ ပညာေရးစနစ္ ေျပာင္းလဲျခင္းဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ဆက္ႏႊယ္ေနတဲ့ ေျပာင္းလဲရမယ့္ အစီအမံ အခင္းအက်င္းေတြကို တစ္ဦးခ်င္း၊ တစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ အေတြ႔အႀကံဳ၊ အေတြးအျမင္ေတြနဲ႔ ႐ႈေထာင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကေန ဖလွယ္ၾကရင္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္မွန္းမသိ ကုန္သြားတယ္။ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ “အေျခခံပညာေရးစနစ္ ေျပာင္းလဲျခင္း”ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ က်မ္းတစ္ေစာင္ ေပတစ္ထုပ္ ျဖစ္လာတာ မဟုတ္ေပမယ့္ အျဖစ္ႏိုင္ဆံုးအေျဖ တစ္ခု ရႏိုင္လိမ့္မယ္ဆိုတာ သံုးသပ္လို႔ရတယ္။  အခ်ိန္ကလည္း ေနေစာင္းသြားၿပီျဖစ္လို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ ေမွာင္သလိုလို ျဖစ္လာတယ္။

ဦးေသာင္းက သူ႔လက္မွာပတ္ထားတဲ့ စီတီဇင္နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၆ နာရီခြဲေတာင္ ရွိေနၿပီဆိုေတာ့ကာ ျပန္ၾကဖို႔ သတိေပးရင္း ထိုင္ရာကေန ထလိုက္ၾကတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ အလင္းေရာင္ရဖို႔ လွ်ပ္စစ္မီးထြန္းမယ့္ ခလုတ္ေတြကို စာပြဲထိုးေလးက တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔ ဖြင့္လိုက္တယ္၊ ဒီအခါမေတာ့ တစ္ဆိုင္လံုးမွာရွိတဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးေခ်ာင္းေတြ “ဖ်တ္”ခနဲ လင္းလက္သြားၿပီး အေမွာင္ေတြ ေပ်ာက္သြားတယ္။

ေလးေယာက္သား လင္းလင္းထင္းထင္း ရွိတဲ့ မီးေရာင္ေအာက္မွာ ေလွ်ာက္ၾကရင္း ဆိုင္အျပင္ဘက္ကို ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ အျပင္ဘက္ကို ေရာက္လာေတာ့ ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ႐ူးသြပ္ေနရတာေတြကို ေျပာလိုက္ရလို႔ သူတို႔ ေလးေယာက္စလံုးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ အရင္ကထက္စာရင္ မြန္းက်ပ္ေနတာေတြ ေျပေလ်ာ့ကာ ပိုၿပီး ေပါ့ပါးလြတ္လပ္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ အျပင္ဘက္မွာေတာ့ မိုးစက္ကေလးေတြက တဖြဲဖြဲ က်ေနေပမယ့္ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး ေအးၿငိမ္းသလိုေတာ့ ျဖစ္ေနသား...။ 

ဤသို႔ျဖင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဖြင့္ဟလို႔ မေျပာေပမယ့္ သူတို႔ ေလးေယာက္စလံုးရဲ႕ ရင္တြင္းမွာ တူညီတဲ့အေတြးတစ္ခုက လင္းကနဲ လက္ကနဲ ဝင္ေရာက္ ပူးကပ္လို႔ ေနပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္ေသာ္ရွိ၊ မဟုတ္ေသာ္ရွိ။ အဲဒီအေတြးက “ပညာေရးဌာနမွာ အထက္က ညႊန္ၾကားေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြေရာ၊ ေအာက္ေျခက သင္ၾကားေနတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြေရာ ညာေနတာေတြကို ျပင္လိုက္မွ ပညာေရး တိုးတက္လာမယ္”ဆိုတာပါပဲ။ 

ကိုင္း ... ေျပာေနၾကာတယ္။ အခုပဲ ဝိုင္းဝန္းၿပီး ျပင္လိုက္ၾကပါစို႔ လား။ ေနာက္မက်ေသးပါဘူး ...။

ကိုေသာင္း (ပညာေရး)