News

POST TYPE

OPINION

၈၈၈၈ ႏွစ္ (၃၀)ျပည့္ အခမ္းအနားႏွင့္ ခ်ဥ္းကပ္သင္ယူရမယ့္ အရာမ်ားစြာ
08-Aug-2018 tagged as ရွစ္ေလးလံုး

ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔ဆိုရင္ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု ႏွစ္ (၃၀) ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ပါၿပီ။ အဲ့ဒီအတြက္ပဲ အခုရက္ပိုင္းမွာ အထိမ္းအမွတ္ အခမ္းအနားေတြကို ႏိုင္ငံအတြင္းက ေနရာအခ်ိဳ႕မွာ က်င္းပလာၾကတာ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံု ႏွစ္ (၃၀) ကာလအတြက္ ျပန္လည္ သံုးသပ္ျခင္း ေဆြးေႏြးပြဲေတြလုပ္တာနဲ႔ အေရးအခင္းကာလက မွတ္တမ္းဓာတ္ပံုမ်ား ခင္းက်င္းျပသမႈ ျပဳလုပ္တာေတြကို ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသလို ဒီအခမ္းအနားေတြကိုလည္း ရန္ကုန္တိုင္း အစိုးရအဖြဲ႔ဝင္ဝန္ႀကီးတခ်ိဳ႕ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕သူေတြကေတာ့ ၈၈၈၈ အေရးအခင္း ကာလမွာ က်ဆံုးခဲ့တဲ့သူရဲေကာင္းမ်ားအတြက္ ကုသိုလ္ျပဳ အမွ်ေပးၾကသလို၊ ထိုေန႔အတြက္ အမွတ္တရ စာေပေဟာေျပာပြဲမ်ား၊ ဂုဏ္ျပဳပြဲမ်ား က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီအတြက္ ဒီ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုလို႔ပဲေခၚေခၚ ရွစ္ေလးလံုး အေရးအခင္းလို႔ပဲဆိုဆို အဲ့ဒီေခတ္ အဲ့ဒီကာလက ဒီကိစၥႀကီးျဖစ္ ေပၚလာတဲ့ အေျခခံသမိုင္းအေၾကာင္းကို ယေန႔ေခတ္လူငယ္ေတြ အၾကမ္းဖ်င္းသိၾကေစဖို႔နဲ႔ ဒါကိုသင္ခန္းစာယူၿပီး ေနာင္ဒီလိုမျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူႀကီးလူ႐ြယ္လူငယ္ေတြ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရေတြ၊ လူထုေတြအေနနဲ႔ ဘယ္လိုသင္ခန္းစာယူ ထိန္းသိမ္းႀကိဳးစားသြားၾကမလဲဆိုတာကို ဒီေဆာင္းပါးေလးအထဲမွာ ေဆြးေႏြးသြားၾကရေအာင္ပါ။

အမွန္ေတာ့ ဒီ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုဟာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာသာ ျဖစ္ပြားခဲ့ရတယ္ဆိုေပမယ့္ အစတည္လာခဲ့တာကေတာ့ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္ေက်ာ္ ကာလေလာက္ကတည္းလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒီအေရးအခင္း ျဖစ္ပြားလာခဲ့ရတာဟာ အဲ့ဒီကာလႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ကိုက်င့္သံုးၿပီး ျပင္ပကမၻာနဲ႔အဆက္ျဖတ္လို႔ တံခါးပိတ္ဝါဒ က်င့္သံုးမႈေတြအၾကားမွာ ျပည္တြင္းက လူထုေတြအေနနဲ႔ ေငြတန္ဖိုးေျပာင္းလဲမႈ၊ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈ၊ အလုပ္အကိုင္ရွားပါးၾကမႈ၊ အရည္အေသြးနိမ့္က်တဲ့ ျပည္တြင္းထုတ္ကုန္ေတြကိုပဲ သံုးစြဲေနခဲ့ၾကရမႈ၊ ေနာက္အစိုးရဌာနဆိုင္ရာ ေတြအထဲမွာလည္း အက်င့္ပ်က္လာဘ္စားမႈေတြ အရွိန္ရေနမႈအၾကားမွာ အေထြေထြ က်ပ္တည္းမႈေတြ ႀကံဳေတြ႔ေနခဲ့ၾကရတယ္။ ဒီအေပၚ တစ္ဖက္ကလည္း ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈေတြအေနနဲ႔ ထိုအေျခအေနေတြကို ေျပာင္းလဲဖို႔ ဦးေအာင္ႀကီးရဲ႕ ႏိုင္ငံ့အေရး အိတ္ဖြင့္ေပးစာပါ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ အဲ့ဒီတုန္းက မဆလအစိုးရကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ဖို႔၊ အျခားအိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေတြနဲ႔အလားတူ စီးပြားေရး တိုးတက္ေအာင္လုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းခ်က္ေတြနဲ႔ အႏုပညာရွင္လူရႊင္ေတာ္အဖြဲ႔ ကိုဇာဂနာ၊ ကိုေမတၱာတို႔အဖြဲ႔ေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ဟာသျပက္လံုးေတြအၾကားမွာ ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔လည္း တစ္စတစ္စ ႏိုင္ငံ့အေရးကို စိတ္ဝင္စားလာၾကမႈေတြ ရွိလာခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီကာလကဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၁၀ တန္းေက်ာင္းသားဘဝမို႔ ဒီအျဖစ္ေတြကို မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။

အဲ့ဒီတုန္းက လူရႊင္ေတာ္ဇာဂနာတို႔ ျပက္လံုးထုတ္ခဲ့တဲ့ ယူနစ္မေကာင္းရင္ ျဖဳတ္ခ်လဲလွယ္ပစ္ပါဆိုတာတို႔၊ ဦးေႏွာက္မရွိဘဲ လူႀကီးလုပ္ေနတာတို႔၊ လႊတ္ေတာ္ ... လိမ္တယ္ ... ဆိုတာတို႔ ဆိုတဲ့ တစ္ခန္းရပ္ဇာတ္လမ္းတို ဟာသျပက္လံုးေတြနဲ႔ ထိုေခတ္က အစိုးရရဲ႕အေျခအေနေတြကို သူတို႔ မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့ၾကတာကို ေရွးမီေနာက္မီ လူႀကီးလူ႐ြယ္မ်ားအားလံုး သိခဲ့ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္စဥ္ေတြအၾကားမွာ ယခင္ ၁၉၅၈ ေလာက္ကစၿပီး ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ နီးပါးေဝးကြာခဲ့ရ၊ တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွာပဲ ရွင္သန္လုပ္ကိုင္ေနခဲ့ရတဲ့လူထုဟာ ႏိုင္ငံေရးအသိနဲ႔အတူ ေရွးယခင္ ႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရး ရၿပီးခါစကေန ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ က်င့္သံုးေဖာ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ဆီကို ျပန္ေတာင့္တ၊ ျပန္သြားခ်င္ေနခဲ့ၾကတဲ့ အခံဓာတ္က ရင့္သန္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ဒီစနစ္ကို ျပည္သူေတြကပါ ပါဝင္ေျပာင္းလဲဖို႔ အခြင့္မရခဲ့ၾကသလို ကနဦး အစေဖာ္ ေကာက္ေၾကာင္းေပး လံႈ႔ေဆာ္ေထာက္ျပသူေတြကိုေတာင္ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ၿပီး အေၾကာက္တရားနဲ ႔ဖိႏွိပ္ထားခဲ့တာ သိခဲ့ၾကမွာပါပဲ။ ၁၉၈၆ ခုႏွစ္ေလာက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုပါ ၁၀၀ တန္ ေငြစကၠဴေတြကို ေငြမည္းေၾကညာၿပီး အစိုးရက ျပန္သိမ္းခဲ့တာ၊ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ၇၅ က်ပ္တန္၊ ၃၅ က်ပ္တန္ေတြရယ္ကို ေငြမည္းေၾကညာခဲ့တာေတြဟာ ေက်းလက္ေန ျပည္သူကအစ တစ္ႏိုင္ငံလံုးကို အထိနာေစခဲ့ၿပီး အဲ့ဒီအခ်ိန္က ႏိုင္ငံကိုအုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ေနတဲ့ အစိုးရအေပၚ ခံစားခ်က္ေတြျပင္းထန္လို႔ အၾကည္ညိဳပ်က္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ျပည္သူကိုအဆင္ေျပေအာင္၊ ဝမ္းဝခါးလွေအာင္ထားေပး၊ ကားလမ္း၊ ရထားလမ္းေတြ ေကာင္းမြန္ေအာင္ခင္းၿပီး အလုပ္အကိုင္ေတြ ဖန္တီးေပး၊ တစ္ေနတာဝင္ေငြေတြ တိုးတက္ရရွိေအာင္ လုပ္ေပး၊ ျပည္ပ၊ ျပည္တြင္းက ထုတ္ကုန္ေတြအေပၚ အဖိုးအခနည္းနည္းနဲ႔ ရယူဝယ္ယူေနႏိုင္ေအာင္လုပ္ေပး၊ ျပည္သူကို တိုက္တစ္လံုး၊ ကားတစ္စီးဆိုတဲ့ ျပည္ေတာ္သာစီမံကိန္းကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ေဖာ္ေဆာင္ေပး၊ အရည္အေသြး ျမႇင့္မယ့္ထုတ္ကုန္ေတြထုတ္မယ့္ စက္႐ံုေတြမ်ားမ်ားတည္ေဆာက္၊ အလုပ္႐ံုေတြေပါေပါထားၿပီး ျပည္သူကိုအလုပ္ေပးၾကရမယ့္အစား ျပည္သူေတြ အက်ပ္အတည္းျဖစ္ေစမယ့္ ကိစၥမ်ိဳးေတြခ်ည္းပဲ ဦးတည္ခဲ့တာဟာ ဒီလို ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးျဖစ္လာဖို႔ လမ္းစတစ္ခုျဖစ္ေစခဲ့တာပါပဲ။

ဒါေပမဲ့ ဒီလိုတစ္ႏိုင္ငံလံုး အုန္းအုန္းကၽြက္ကၽြက္ျဖစ္ၿပီး အေရးေတာ္ပံုျဖစ္သြားတဲ့အထိေတာ့ ျပည္သူေတြကရည္႐ြယ္ၿပီး အစပ်ိဳးခဲ့မႈမ်ိဳးလည္း လုပ္ေလာက္တဲ့အထိ ဖိႏွိပ္မႈေတြအၾကားမွာ သတၱိမရွိခဲ့ၾကျပန္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီျဖစ္စဥ္ရဲ႕အစကေတာ့ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားတစ္ဖြဲ႔ ေက်ာင္းေရွ႕ရပ္ကြက္ထဲက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ သီခ်င္းဖြင့္နားေထာင္ရာကစၿပီး ျဖစ္ခဲ့တဲ့ရန္ပြဲကစခဲ့တာလို႔ ေျပာလို႔ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္ကေနတစ္ဆင့္ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ လံုးဝ စိတ္မဝင္စားခဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြထဲအထိ တစ္စတစ္စ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ရာကေန ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးအထိ တစ္ႏိုင္ငံလံုးက ရဟန္းရွင္လူ၊ ဝန္ထမ္းေတြကအစ ေတာေရာၿမိဳ႕ပါမက်န္ အားလံုးပါဝင္ခ်ီတက္လို႔ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ကိုေျပာင္းလဲဖို႔၊ စီးပြားေရးတိုးတက္ေအာင္၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးတို႔အတြက္ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ခဲ့ၾကတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။

၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီး ဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္ခဲ့ရတာလဲ ဆိုတဲ့အခ်က္ကို အေျခခံက်က် ျပန္ေကာက္ၾကည့္ရရင္ အေပၚက ေျပာခဲ့တာေတြကိုပဲ ေတြ႔ၾကရမယ္ဆိုတာ ယေန႔ အသက္ ၄၅၊ ၅၀ ဝန္းက်င္နဲ႔အထက္သူေတြ အားလံုး လက္ခံၾကရမယ့္အခ်က္ပါ။ သာမန္ေက်ာင္းသားေလးရန္ပြဲက စခဲ့တာတို႔၊ ျပည္တြင္းျပည္ပ ေျမေပၚေျမေအာက္က အစိုးရကိုဆန္႔က်င္သူေတြက လံႈ႔ေဆာ္ခဲ့တာတို႔ဆိုတဲ့ မိမိတို႔အစိုးရေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကိုဖံုးကြယ္တဲ့ အေျပာမ်ိဳးေတြကလည္း ဒီေန႔ဒီအခါမွာ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ အမွန္တကယ္လည္း ျပည္သူေတြရဲ႕ခံစားခ်က္၊ ေျပာင္းလဲေစခ်င္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္၊ စီးပြားေရးမူဝါဒေတြအတြက္ကိုပဲ ဦးတည္လို႔ လူထုကိုယ္တိုင္ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတာမို႔လည္း ဒီေန႔ ဒီအေျခအေနကို ေရာက္ခဲ့ၾကတာကိုလည္း အမွန္အတိုင္းပဲ လက္ခံၾကရမွာပါပဲ။

အမွန္တကယ္သာ အဲ့ဒီတုန္းက အစိုးရတစ္ရပ္အေနနဲ႔ ျပည္သူေတြကို စီးပြားေရး အက်ပ္အတည္းမျဖစ္ေအာင္၊ စက္မႈႏိုင္ငံျဖစ္ေအာင္၊ ျပည္ပနဲ႔ ကူးသြားကူးလာလုပ္ ပညာေတြသင္ တံခါးဖြင့္ဝါဒက်င့္သံုးၿပီး ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြ ကမၻာနဲ႔ရင္ေပါင္တန္းႏိုင္ေအာင္၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြအမ်ားႀကီးရၿပီး တစ္ေနတာဝင္ေငြတိုးတက္ရရွိေနေအာင္၊ ကၽြဲ၊ ႏြားေတြ၊ အထြက္ႏႈန္းနည္းၿပီး ရာသီဥတု၊ ပိုးမႊားဒဏ္ မခံႏိုင္တဲ့ ေခတ္ေနာက္က်တဲ့ မ်ိဳးေစ့ေတြသံုးေနရတဲ့ လက္မႈလယ္ယာစနစ္ကေန စက္မႈလယ္ယာစနစ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကံေဆာင္လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့ရင္ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ အဲ့ဒီ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုကာလတုန္းက ဘယ္သူက ဘယ္လိုျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ဘယ္လိုဖိႏွိပ္ အႏိုင္က်င့္သတ္ျဖတ္ခံခဲ့ၾကတယ္၊ ဘယ္ေလာက္အထိဆိုး႐ြားခဲ့တယ္၊ ဘယ္သူေတြအျပစ္လုပ္ခဲ့တယ္၊ ဘာေတြဘယ္လိုဆိုတဲ့ ျပသမႈ၊ လံႈ႔ေဆာ္မႈ၊ ေဟာေျပာမႈမ်ိဳးေတြ၊ ပံုျပေဆာင္႐ြက္မႈမ်ိဳး မလုပ္ၾကဘဲ ဒီထက္ေက်ာ္လြန္တဲ့အေတြး၊ ဒီထက္ ေကာင္းမြန္တဲ့ ေဆာင္႐ြက္ခ်က္ေတြနဲ႔ ျပည္သူကေရာ၊ အစိုးရကပါ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြအစံုက ဒါကို ဒီျဖစ္စဥ္အေပၚ ခ်ဥ္းကပ္သင္ခန္းစာယူ ႀကိဳးစားၾကရမယ့္ လမ္းေၾကာင္းဆီ ဦးတည္ေစသင့္ပါၿပီ။ ဥပမာအားျဖင့္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္က ဂ်ာမနီႏိုင္ငံလႊတ္ေတာ္အထဲကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိေလ့လာခဲ့တုန္းက ေတြ႔ခဲ့ရတာေလးတစ္ခုနဲ႔ ႏိႈင္းျပဥပမာေပးၿပီး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

ဒါကေတာ့ သူတို႔ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ဒုတိယကမၻာစစ္မတိုင္မီက ဒီမိုကေရစီစနစ္ကိုက်င့္သံုးခဲ့ၾကစဥ္ ေဖာက္လႊဲေဖာက္ျပန္လမ္းစဥ္ကိုေလွ်ာက္ၿပီး ဥေရာပတြင္မက ကမၻာတစ္ဝန္းကိုပါ စစ္မီးေတာက္ေလာင္ေစခဲ့တဲ့ အမတ္တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေနာင္လာေနာင္သားေတြ သင္ခန္းစာယူၾကရေအာင္ အဲ့ဒီအမတ္ေနရာမွာ ဘာအမည္မွာမေရးဘဲ သူတို႔အေခၚ (Black Box) အျဖစ္ ခ်န္လွပ္ထားတာ ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႔ဆိုလိုတာကေတာ့ အဲ့ဒီအမတ္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သူ အေဒါ့ဟစ္တလာကို သူတို႔ေခတ္သစ္သမိုင္းမွာ ေနာင္လာေနာင္သားေတြ အတုမယူႏိုင္ေအာင္ သူတို႔သမိုင္းကေန ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ထားတယ္လို႔ ဆိုလိုခ်င္တာ။ အခုထိလည္း ဂ်ာမနီႏိုင္ငံရဲ႕ျပတိုက္ထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးအစြန္းေရာက္အာဏာရွင္ အေဒါ့ဟစ္တလာအေၾကာင္း သမိုင္းေၾကာင္းကို မသင္ျပ လက္ဆင့္မကမ္းၾကတာ ျမင္ခဲ့ရတယ္။

ဒီအတြက္ ေနာက္ဆံုးနိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံနဲ႔ လူမ်ိဳးေတြအေနနဲ႔လည္း ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုဆိုတဲ့အေပၚမွာ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ပမာျပဳလို႔ လူထုကိုေျပာျပၾကတဲ့အခါ၊ အခမ္းအနားေတြက်င္းပၾကတဲ့အခါ သူ႔ေၾကာင့္ ငါ့ေၾကာင့္ဆိုတဲ့ ေဘာင္ကေက်ာ္လြန္ၿပီး ဒီအေပၚ အစိုးရနဲ႔ ျပည္သူ႔အၾကား အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ ထမ္းေဆာင္ၾကရမယ့္တာဝန္ေတြ ေက်ပြန္ၾကေရးဆီကိုသာ ဦးတည္ၿပီး ေရွ႕ခရီးကိုဆက္သင့္ၾကၿပီး ဒီလိုေတြျဖစ္ခဲ့တာ ဘာ့ေၾကာင့္၊ ဘယ္သူေတြက ဖိႏွိပ္ႏွိမ္နင္း သတ္ျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတဲ့ အမုန္းတရား အာဃာတေတြဆီ ဦးမတည္ဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားျဖစ္တဲ့အစိုးရက အားနည္းခဲ့လို႔လား၊ ဘယ္သူက ဘာတာဝန္ရွိခဲ့တာလဲ၊ အစိုးရဆိုတာ ဘာလဲ၊ အစိုးရဆိုတာ ဘာတာဝန္ရွိတာလဲ။ အခုလို ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုလိုမ်ိဳး ေနာက္ထပ္ျဖစ္မလာေအာင္ အခုလက္ရွိမွာ ႏိုင္ငံ့စီးပြားေရးက်၊ မက်ဆိုတဲ့အေမးပုစၧာ၊ လူထုအၾကားက အခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းေတြအတြက္ ဘာလုပ္ၾကရမလဲ၊ ျပည္သူေတြအပိုင္းကလည္း ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ေရရွည္တည္တံ့ေစခ်င္တယ္၊ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို လိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီ ယဥ္ေက်းမႈႂကြယ္ဝတဲ့ ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္အတြင္းကေန မိမိတို႔ရဲ႕ဆႏၵကို ဘယ္လိုေဖာ္ထုတ္ၾကမလဲ၊ ဘယ္လိုစည္းကမ္းရွိရမယ္၊ အဲ့ဒီတုန္းကလို အဖ်က္အေမွာင့္ဆီ ဦးတည္မယ့္လမ္းေၾကာင္းဆီကိုမေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုျပဳမူၾကရမယ္ ဆိုတာေတြကို လက္ရွိႏိုင္ငံေရးသမားပါတီေပါင္းစံုက လူေတြ၊ လက္ရွိအာဏာရပါတီရဲ႕အစိုးရထဲက သမၼတကစလို႔ ဝန္ႀကီးဝန္ေလးေတြ၊ ႏိုင္ငံ့ဝန္ထမ္းေတြအားလံုး၊ ျပည္သူေတြအားလံုးက သတိခ်ပ္ၾက၊ သင္ခန္းစာယူ ျပင္ဆင္ၾကရမယ့္အရာသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္းထားၿပီး ေရးသားတင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

ေအာင္ေဇယ်