News

POST TYPE

TIP

မာယာႏွင့္တဏွာကို ေအာင္ႏိုင္သူ
09-Oct-2016

“ေတာတို႔သည္ ေမြ႔ေလ်ာ္ဖြယ္ ေကာင္းသည့္ ေနရာေဒသ ျဖစ္ကုန္သည္။ သို႔ေသာ္ ကာမဘုံသား လူအေပါင္းတို႔သည္ ထိုေတာမ်ားထဲတြင္ မေမြ႔ေလ်ာ္ကုန္။ ရာဂကင္းသည့္ ရဟႏၲာတို႔သည္သာလွ်င္ ေတာတြင္ ေမြ႔ေလ်ာ္ၾကေလသည္။ ရဟႏၲာတို႔မည္သည္ ကာမဂုဏ္ကို ရွာမွီးသူမ်ား မဟုတ္ၾကကုန္”

ဗုဒၶသည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္တြင္ သီတင္းသုံးေနစဥ္က ျဖစ္သည္။ ရဟန္း တစ္ပါးသည္ ပိ႑ပါတ္ဓုတင္ကို ေဆာက္တည္ကာ ေနေတာ္မူသည္။ ျမင့္ျမတ္ေသာ အက်င့္သီလ ေစာင့္ထိန္းကာ က်င့္ႀကံေတာ္မူေသာ ထိုရဟန္းသည္ တစ္ေန႔တြင္ ဘုရားရွင္ထံ၌ ကမၼ႒ာန္း တရားမ်ားကို နာၾကားၿပီးေနာက္ တရားက်င့္ႀကံရန္ ဥယ်ာဥ္ေဟာင္း တစ္ခုကို ေရာက္လာခဲ့သည္။

ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူသည့္ ကမၼ႒ာန္းအတိုင္း တစ္ပါးတည္း ပြားမ်ားအားထုတ္ ေနစဥ္တြင္ ဥယ်ာဥ္အတြင္းသို႔ မိန္းမ တစ္ေယာက္ ဝင္လာေလသည္။ ထိုမိန္းမသည္ ျပည့္တန္ဆာမ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ေယာက္်ား တစ္ဦးႏွင့္ ထိုဥယ်ာဥ္အတြင္း ေပ်ာ္ပါးရန္ ခ်ိန္းဆိုထားသျဖင့္ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။

အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာသည့္တိုင္ ခ်ိန္းဆိုထားသည့္ ေယာက္်ား ေရာက္မလာသျဖင့္ ထိုမိန္းမသည္ ဥယ်ာဥ္အတြင္း ေလွ်ာက္သြားကာ ၾကည့္႐ႈေလသည္။ မေထရ္ျမတ္ တစ္ပါးသည္ ထက္ဝယ္ဖြဲ႔ေခြ ထိုင္ေနေတာ္မူသည္ကို ေတြ႔ျမင္လိုက္ရသည့္အခါ ထိုမိန္းမသည္ ေသခ်ာစြာ စူးစိုက္ၾကည့္ရင္းက စိတ္ျဖင့္ စတင္ ျပစ္မွား မိေတာ့သည္။

“အလို တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ လွေပသည္တကား၊ ျမင့္ျမတ္ေသာ အဆင္း ရွိပါေပသည္တကား၊ ဤသို႔ေသာ ေယာက္်ားျမတ္ကို မေတြ႔ဖူးပါတကား”ဟု တိုးတိုးေလး ႐ြတ္ဆိုလိုက္ၿပီးလွ်င္ ရဟန္းကို လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈ ေလေတာ့သည္။

ၾကည့္ရင္းက မိမိ တဏွာစိတ္ကို မထိန္းႏိုင္ျဖစ္လာသျဖင့္ ျပည့္တန္ဆာမသည္ မိမိ ခ်ိန္းဆိုထားေသာ ေယာက္်ား မလာသည့္အတူ ဤရဟန္း၏စိတ္ကို ေတြေဝေအာင္ ျပဳၿပီးေနာက္ ငါ့အလိုပါေအာင္ ဆြဲေဆာင္ေတာ့မည္ဟု ႀကံလိုက္ေလေတာ့သည္။

ျပည့္တန္ဆာမသည္ ရဟန္းေရွ႕တည့္တည့္ သြားရပ္သည္။ လက္ခုပ္လက္ဝါး တီးကာ ေအာ္ဟစ္ ရယ္ေမာျခင္းကို ျပဳသည္။ အဝတ္ထဘီတို႔ကို ေျဖခြၽတ္ကာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ဝတ္သည္။ ဆံပင္ကို ေျဖထုံးျခင္းအားလည္း ျပဳေလေတာ့သည္။

မိန္းမျဖစ္သူသည္ မိမိေရွ႕တြင္ အသြင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ အသံ အမ်ဳိးမ်ဳိး ျပဳသည့္အတြက္ ရဟန္းသည္ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြံ႕မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေတာ့သည္။ ရဟန္း ရင္ဆိုင္ေနရေသာ ျပႆနာႏွင့္ အမ်ဳိးသမီး၏ မဖြယ္မရာ ျပဳလုပ္ေနမႈကို ဘုရားရွင္သည္ ဆင္ျခင္မိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဂႏၶကုဋိတိုက္တြင္ ေနေတာ္မူရင္းက ဤတရားကို ေဟာၾကားေတာ္မူၿပီး ဥယ်ာဥ္အတြင္းရွိ ရဟန္းကို ေရာင္ျခည္ေတာ္ လႊတ္ကာ အသိေပးေလသည္။
 
“ေတာတို႔သည္ ေမြ႔ေလ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ ေနရာေဒသ ျဖစ္ကုန္သည္။ သို႔ေသာ္ ကာမဘုံသား လူအေပါင္းတို႔သည္ ထိုေတာမ်ားထဲတြင္ မေမြ႔ေလ်ာ္ကုန္။ ရာဂကင္းသည့္ ရဟႏၲာတို႔သည္သာလွ်င္ ေတာတြင္ ေမြ႔ေလ်ာ္ၾကေလသည္။  ရဟႏၲာတို႔မည္သည္ ကာမဂုဏ္ ကို ရွာမွီးသူမ်ား မဟုတ္ၾကကုန္”

ရဟန္းလည္း ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားသည့္ တရားကို ဆင္ျခင္မိလိုက္သည္။ ဆင္ျခင္မိသည့္ ခဏတြင္ အဖ်က္အဆီးမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ျဖားေယာင္း ေသြးေဆာင္မႈမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြံ႕မႈမ်ားသည္လည္းေကာင္း အားလုံး ေပ်ာက္ကြယ္ကာ ရဟႏၲာအျဖစ္ကို ေရာက္ေလသည္။ 

ရဟႏၲာ ျဖစ္သြားေသာ မေထရ္၏ အခ်ိန္မီ ထိန္းသိမ္း လိုက္ႏိုင္သည့္ စိတ္ေၾကာင့္ ျပည့္တန္ဆာမ၏ အလိုေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ မလိုက္မိျခင္း ျဖစ္သည္။ စိတ္ထဲတြင္ ဘုရားရွင္အား ပိုမို ၾကည္ညဳိ ေလးစားကာ ပီတိမ်ားလည္း ျဖစ္လာမိေတာ့သည္။ အခ်ိန္မီ ထိန္းသိမ္း လိုက္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္သာ မိမိေဆာက္တည္ က်င့္ႀကံ ေနထိုင္ခဲ့ရမႈမ်ား အခ်ည္းႏွီး မျဖစ္ရသည္ကို ဆင္ျခင္မိသည္။ ေက်းဇူးကို အတိုင္းအဆ မရွိျမင္သျဖင့္ ေကာင္းကင္ခရီးျဖင့္ ဘုရားရွင္ထံ ၾကြလာကာ ေျခစုံကို ဦးခိုက္ၿပီးေနာက္ ျပန္ၾကြ သြားေလသည္။

“သတိရွိေသာ သူတို႔သည္ တရား အားထုတ္ၾကကုန္၏။ ကာမဂုဏ္ စည္းစိမ္တည္း ဟူေသာ အိမ္၌ မေမြ႔ေလ်ာ္ၾကကုန္၊ ဟသၤာတို႔သည္ ညြန္အိုင္ကို စြန္႔သကဲ့သို႔ ထိုသူတို႔သည္ တဏွာတည္း ဟူေသာ ရပ္နားရာ ဟူသမွ်ကို စြန္႔ၾကကုန္၏”(ဓမၼပဒ၊ အရဟႏၲဝဂၢ)

လိစၧဝီမင္းသား တစ္ဦးျဖစ္သည့္ မဟာလီကလည္း တစ္ေန႔တြင္ -

အရွင္ဘုရား ယုတ္ညံ့ေသာ (မေကာင္းမႈ) ကံကိုျပဳရန္၊ ယုတ္ညံ့ေသာ (မေကာင္းမႈ) ကံကို ျဖစ္ေစသည့္ အေၾကာင္းကား အဘယ္နည္း။ ထိုကံမ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစေသာ အေထာက္အပံ့မ်ားကား အဘယ္နည္း”ဟု ေမးျမန္း ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ထိုအခါ ဗုဒၶက -

မဟာလီယုတ္ညံ့ေသာ (မေကာင္းမႈ) ကံကိုျပဳရန္၊ ယုတ္ညံ့ေသာ (မေကာင္းမႈ) ကံကိုျဖစ္ရန္ ေလာဘသည္ အေၾကာင္းတည္း။ ေလာဘသည္ အေထာက္အပံ့တည္း။ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မသင့္မတင့္ ႏွလုံးသြင္းမႈ၊ မွားယြင္းစြာ ထားအပ္ေသာ စိတ္သည္ အေထာက္အပံ့တည္း”ဟု မိန္႔ေတာ္မူပါသည္။ (မဟာလီသုတ္၊ သံယုတ္)

ေလာကတြင္ စိတ္သည္ အရာရာကို ဦးေဆာင္လ်က္ ရွိသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနတို႔က မည္မွ်ပင္ မေကာင္းမႈျပဳရန္ တိုက္တြန္း ဆြဲေဆာင္ေနသည္ဆိုေစ မိမိစိတ္သည္သာ အေရးႀကီးသည္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ တိုးတက္ျခင္း၊ ဆုတ္ယုတ္ျခင္း၊ ေကာင္းျခင္း၊ ဆိုးျခင္းတို႔သည္ မိမိ၏စိတ္တြင္ အေျခခံေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဗုဒၶက -

စိတ္သည္ ေလာကကို ေဆာင္အပ္၏။ စိတ္သည္ ေလာကကို ဆြဲငင္အပ္၏။ အလုံးစုံေသာ တရားတို႔သည္သာလွ်င္ စိတ္ဟု ဆိုအပ္ေသာ တစ္ခုတည္းေသာ တရား၏အလိုသို႔ အစဥ္လိုက္ရကုန္၏”ဟု ေဟာေတာ္မူသည္။ (စိတၱသုတ္၊ သံယုတ္)

(မွီျငမ္း - ဓမၼပဒ၊ အရဟႏၲဝဂ္)

  • VIA