News

POST TYPE

PERSPECTIVE

လွ်ပ္တစ္ျပက္ တြံေတး
20-Jun-2019



လိႈင္သာယာၿမိဳ႕ကေန ပန္းလိႈင္ျမစ္ကူးတံတား (လိႈင္သာယာ) ကို ျဖတ္ေက်ာ္လိုက္မိသည္ႏွင့္ ေလညင္းက အေသာ့ႏွင္ကာ လူကို ကလူက်ီစယ္သြားသည္။ လမ္းေဘးဝဲယာ တစ္ေလွ်ာက္ရွိ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းမ်ားကို ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရလိုက္ျခင္းကပင္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္အလ်ဥ္ကို လန္းဆန္းတက္ႂကြေစ၏။ ေတာဓေလ့၊ ေတာအေငြ႔သည္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည္ႏူးေစသည္မွာအမွန္။ ၿမိဳ႕ျပတြင္ နိစၥဓူဝႀကံဳေတြ႔ေနရေသာ မြန္းက်ပ္မႈမ်ားကို တဒဂၤေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေမ့ေလ်ာ့သြားသည္။ လတ္ဆတ္ေအးျမေသာေလကို တဝႀကီး ရွဴသြင္းဖို႔ လက္ကိုဆန္႔တန္းလိုက္မိေတာ့ အတူပါလာသူ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို တို႔ထိကာ သတိလွမ္းေပးေလသည္။ ဟုတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းလာသည္ကိုပင္ ေမ့ေလ်ာ့သြားေလာက္ေအာင္ ဝန္းက်င္၏အာ႐ံုမွာ နစ္ဝင္သြားခဲ့ေလသည္။ ေက်းလက္၏အေငြ႔အသက္သည္ ဘယ္အခါေပြ႔ဖက္ခြင့္ရပါေစ မ႐ိုးႏိုင္ေသာ ေတးတစ္ပုဒ္ပင္မဟုတ္လား။

လိႈင္သာယာတြင္ေနထိုင္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တြံေတးၿမိဳ႕သည္ အေနနီးေသာ္လည္း ခရီးကေဝးေနခဲ့သည္။ တြံေတးၿမိဳ႕သို႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ ေခါက္မွ မေရာက္ဖူး။ သို႔ေသာ္ သည္တစ္ေခါက္ေတာ့ မျဖစ္မေနသြားရန္ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့သည္။ သည္ခရီးကိုသြားျဖစ္ဖို႔ တြံေတးၿမိဳ႕မွာေနထိုင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဆရာေအာင္ဂ်ဴးကို ေက်းဇူးအခါခါတင္မိ၏။ သူ၏ဖိတ္ေခၚမႈေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဆရာေမာင္ျမင့္ဝင္းတို႔ အခ်ိန္းအခ်က္ ျပဳလုပ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္တစ္စီးႏွင့္ အတူလာျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ပန္းလိႈင္ျမစ္ကူးတံတား (လိႈင္သာယာ) ကို လြန္ေျမာက္ၿပီး နာရီဝက္ခန္႔အၾကာတြင္ တြံေတးတံတားႀကီးကို လွပစြာျမင္လိုက္ရသည္။ ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးအလယ္တြင္ ငြားငြားစြင့္စြင့္တည္ရွိေနေသာ တြံေတးတံတားႀကီးကို အေဝးကျမင္ရ႐ံုျဖင့္ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ရေသာမိန္းမပ်ိဳကို ပထမဆံုး ရည္းစားစကားေျပာေနရသလို ကၽြန္ေတာ့္ရင္အစံုသည္ တလွပ္လွပ္ခုန္ေနမိေလသည္။ ဒါသည္ပင္ ခရီးထြက္ရျခင္း “ရသ” ေလလား။

တြံေတးတံတားတက္ခါနီး ဂိတ္တစ္ခုႏွင့္ လမ္းခြဲတစ္ခုကိုျမင္ေတြ႔ရသျဖင့္ ဆိုင္ကယ္ခဏရပ္ကာ ကၽြန္ေတာ္စပ္စုၾကည့္လိုက္သည္။ မအူပင္ၿမိဳ႕သို႔ အခ်ိန္တစ္နာရီခန္႔ျဖင့္ ေရာက္ႏိုင္ေသာ ျဖတ္လမ္းျဖစ္သည္ဆို၏။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံတိုးတက္ေရးအတြက္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးသည္လည္း အဓိက က်ေပသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ မအူပင္ၿမိဳ႕သည္လည္း ရန္ကုန္ေ႐ႊၿမိဳ႕ေတာ္ႏွင့္ အနီးေလးပဲဟု ကၽြန္ေတာ္အေတြးေရာက္ရသည္။ ေရဆာလာသျဖင့္ တံတားဝန္းက်င္ကေဈးဆိုင္တြင္ ေရသန္႔တစ္ဘူးဝယ္လိုက္ၿပီး ဆက္ထြက္လာခဲ့သည္။

ခရီးစဥ္နီးနီးေဝးေဝး ခရီးထြက္လွ်င္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္တတ္သည္မွာ ကၽြန္ေတာ္၏ ဝါသနာပင္ျဖစ္သည္။ တြံေတးတံတားေပၚတြင္ အျခားေသာ ဆိုင္ကယ္မ်ား ရပ္နားေနသည္ကိုျမင္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဘးကပ္ ကာရပ္လိုက္သည္။ အမွတ္တရဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ပင္။ တြံေတးတံတားဆိုင္းဘုတ္ကို ေနာက္ခံထားၿပီး တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ႏွစ္ေယာက္တြဲၿပီး ဆယ္လ္ဖီဆြဲေနစဥ္ “ေဟး” ဟူသည့္ ေအာ္သံမ်ားေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ မိန္းမပ်ိဳအမ်ားစုပါေသာဘုရားဖူး ကားပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေလွာင္သြားျခင္းျဖစ္မည္။ ကားမ်ား၊ ဆိုင္ကယ္မ်ား အသြားအျပန္စိပ္ပံုကို ျမင္ေတြ႔ရသျဖင့္ ၿမိဳ႕၏ တိုးတက္မႈကို ခန္႔မွန္းမိရသည္ေလ။

တြံေတးတံတားက ဆက္ထြက္လာၿပီး သိပ္မၾကာ “ဘုရားငုတ္တို” ဟုေခၚေသာ လမ္းသံုးခြဆံုကိုေရာက္သည္။ ဘယ္ဘက္သို႔သြားလွ်င္ ဒလၿမိဳ႕။ ညာဘက္ေကြ႔လွ်င္ တြံေတး။ အၫႊန္းဆိုင္းဘုတ္မ်ားကိုဖတ္ၿပီး တြံေတးဘက္သို႔ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ိဳးေကြ႔လိုက္သည္။ ဆရာေအာင္ဂ်ဴးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်ိန္းဆိုထားရာေနရာသည္ ကံဘဲ့လမ္းဆံုျဖစ္သည္။ ေဒသခံမ်ား ေျပာျပခ်က္အရ ကံဘဲ့လမ္းဆံုသည္ သိပ္မေဝးေတာ့။ ဘုရားငုတ္တို လမ္းဆံုမွ ကံဘဲ့လမ္းဆံုသို႔မေရာက္ခင္ လမ္း၏ဝဲဘက္တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ထန္းသီးခိုင္မ်ား ေရာင္းခ်ေပးေနေသာဆိုင္မ်ား အမ်ားအျပားေတြ႔ရသည္။ ထန္းသီး၊ ထန္းရည္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ သံုးေဆာင္ႏိုင္ေသာ ဆိုင္မ်ားျဖစ္သည္။

ထန္းသီးခိုင္မ်ားျမင္ေတာ့ ေမြးရပ္ေျမ အင္းကန္႐ြာကို သတိရ တမ္းတစိတ္ ျဖစ္ေပၚရျပန္သည္။ ထန္းသီးႏုႏုကို လက္မႏွင့္ထိုးၿပီးစားခဲ့ ရသည့္အရသာကို လြမ္းဆြတ္မိျခင္းဆိုလည္းမမွား။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရွ႕ေနာက္ ဝဲယာၾကည့္ၿပီး ယာဥ္အသြားအလာရွင္းသည္ႏွင့္ ထန္းသီးခိုင္ခ်ထားေသာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရွ႕သို႔ ရပ္လိုက္သည္။ ဆိုင္ကယ္ရပ္လိုက္သည္ႏွင့္ ေဖာ္ေ႐ြ ပ်ဴငွာေသာအၿပံဳးေတြက လူကိုခ်မ္းေျမ့ေစ၏။ ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္ႏွင့္ လားလားမွ်မဆိုင္။ သဘာဝေလတျဖဴးျဖဴးက အမိုးအကာမရွိေသာဆိုင္အတြင္းကို စိတ္ရွိလက္ရွိေမႊေႏွာက္ေနသည္။ ထန္းသီး ၇ မႊာကို တစ္ေထာင္က်ပ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရွ႕မွာပင္ ခြဲထုတ္ေပးျခင္းမို႔ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္။ တန္လိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ 

ကၽြန္ေတာ္က“အလံုးႏုႏုခြဲေပးပါ၊ ကိုယ္တိုင္ယူစားခ်င္လို႔ပါ” ဆိုေတာ့ ဆိုင္ရွင္အစ္ကိုႀကီးက သြက္လက္စြာပင္ ရွာေပးေလသည္။ စိတ္သေဘာထား ျပည့္ဝသူမ်ားမို႔ အမွတ္ထင္ထင္ရွိရသည္။ အာလာပ သလႅာပေျပာၿပီး အျပန္ခရီးအတြက္ ထန္းသီးျမႊာ ငါးေထာင္ဖိုး ႀကိဳတင္မွာထားခဲ့သည္။ ဆိုင္အမည္က “ယြန္းေနာင္ေနာင္”။ သမီးအမည္ကို ေပးထားျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုင္ရွင္အစ္မႀကီးက ေျပာျပေလသည္။

ဆရာေအာင္ဂ်ဳးက ဖုန္းတဂြမ္ဂြမ္ဆက္ေနသျဖင့္ ထန္းသီးဆိုင္ကို ႏႈတ္ဆက္ရျပန္သည္။ ကံဘဲ့လမ္းဆံုအေရာက္တြင္ ဆရာေအာင္ဂ်ဴးက လက္ျပႀကိဳဆိုေန၏။ အေျခအေနက တြံေတးၿမိဳ႕အႏွံ႔ေျခဆန္႔ဖိုအခ်ိန္မရ။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္အလြန္သြားခ်င္လြန္းလွေသာ CBT ေက်း႐ြာအျဖစ္ ေဖာ္ေဆာင္ထားေသာ က်ိဳက္သလဲေက်း႐ြာကို ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။

“က်ိဳက္သလဲေက်း႐ြာ”

(အလယ္ပိုင္း)
C B T
Mingalar Biogarden

က်ိဳက္သလဲေက်း႐ြာ အဝင္ဆိုင္းဘုတ္ကပင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို ညႇိဳ႕ယူဖမ္းစားသြားခဲ့ေလၿပီ။ ၿမိဳ႕ျပ၏ မြန္းက်ပ္ပိတ္ေလာင္မူေတြက ပန္းလိႈင္တံတားအဆင္းကပင္ စတင္လြတ္ေျမာက္ခဲ့ၿပီးျဖစ္၏။ တက္ႂကြရႊင္လန္းမႈေၾကာင့္ထင္သည္။ အခ်ိန္အၾကာႀကီး ဆိုင္ကယ္ေမာင္းလာေသာ္လည္း လူသည္ ႏြမ္းလ်မႈမရွိ။  CBT ေက်းလက္ေနသူတို႔ဓေလ့အတိုင္း ပြင့္လင္းေဖာ္ေ႐ြလွသည္။ ႐ိုးသားမႈက တခမ္းတနား။ သဘာဝခ်စ္သူေတြကလည္း ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စုႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေနၾကသည္ကို ျမင္ေတြ႔ ရသည္မွာ ပီတိျဖစ္စရာ။

သစ္ရိပ္ ဝါးရိပ္နဲ႔ သဘာဝ Organic Biofarm ထြက္ ေန႔လယ္စာက ခံတြင္းၿမိန္လွသည္။ ဓာတုေဆးဝါးကင္းေသာ ကန္စြန္း႐ြက္ေၾကာ္စိမ္းစိမ္း၊ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ေျပာင္းဖူးေၾကာ္ခ်ိဳခ်ိဳ၊ ၾကက္ဘူးသီးကာလသားခ်က္ တို႔စရာအစံု စသည္ျဖင့္ ေျပာျပရင္ကုန္ႏိုင္ဖြယ္မရွိ။ ဆရာေမာင္ျမင့္ဝင္း စားေနသည္မွာ ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ေအာင္ပင္ အားရပါးရရွိလွသည္။ “စားေကာင္းလိုက္တာ စားေကာင္းလိုက္တာ” ေျပာၿပီး ဇြန္းကိုလက္ကမခ်။ ဆရာေအာင္ဂ်ဴးက ဆရာေမာင္ျမင့္ဝင္း စားေနပံုကိုၾကည့္ၿပီး ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးႏွင့္။ စားခ်င္တာရွိရင္ ခ်က္ခိုင္းလို႔ရေၾကာင္း ေျပာျပျပန္သည္။

စားေသာက္ၿပီး တေအာင့္တပါးနားကာ ဘိုင္အိုဂါးဒင္းအတြင္း လွည့္လည္ၾကည့္႐ႈျဖစ္သည္။ သဘာဝစိုက္ခင္းမ်ား၊ ေလ့လာစရာလက္မႈ ပညာမ်ား၊ ခ်စ္စရာေဖာ္ေ႐ြမႈမ်ားက ရင္သပ္႐ႈေမာအံ့ဩဖြယ္ရာ။ CBT မွာပင္ အခ်ိန္က ကုန္မွန္းမသိ ကုန္သြားသည္။ ဆရာေမာင္ျမင့္ဝင္းက ျပန္ဖို႔သတိေပးေတာ့ အခ်ိန္က ညေနသံုးနာရီ။ ဆရာေအာင္ဂ်ဴးကလည္း ဧည့္ဝတ္ေက်လွသည္။ တြံေတးၿမိဳ႕အႏွံ႔လည္ပတ္ရန္ သူ႔အိမ္မွာ တစ္ညအိပ္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚေသး၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အားနာနာႏွင့္ပင္ ျငင္းဆိုခဲ့ရသည္။ ေနာက္တစ္ေခါက္လာလည္မည္ဟု ကတိေပးရင္း ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရသည္။ ေနာက္တစ္ေခါက္မွ တြံေတးေ႐ႊဆံေတာ္ႏွင့္ အျခားဘုရားမ်ားဖူးေျမာ္ရန္ သြားေရာက္ေပဦးမည္။ ယခုတစ္ေခါက္တြင္မူ က်ိဳက္သလဲေက်း႐ြာႏွင့္ပင္ ေက်နပ္ခဲ့ရေပသည္။ ဆိုရလွ်င္ လိႈင္သာယာႏွင့္ခရီးမေဝးလွေသာ တြံေတး ၿမိဳ႕သည္ လည္စရာ ပတ္စရာ ေပါမ်ားလွသည္။ ၿမိဳ႕ျပ၏ မြန္းက်ပ္မႈမ်ားအတြက္ ခဏသာအပန္းေျဖရာ အနီးဆံုးထြက္ေပါက္တစ္ခုပင္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ တြံေတးၿမိဳ႕နယ္အတြင္းက က်ိဳက္သလဲေက်း႐ြာရွိ CBT Mingalar Biogarden ကို တစ္ေန႔တာလည္ပတ္ျဖစ္ခဲ့ျခင္းကပင္ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ႏွလံုးသည္ ဖူးသစ္စပန္းကေလးလို ႏုပ်ိဳလတ္ဆတ္ခဲ့သည္က အမွန္ပင္ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ ။

မိုးယံဝင့္ထည္