News

POST TYPE

PERSPECTIVE

စာၾကည့္တုိက္ဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဒုတိယအိမ္ ျဖစ္ဖို႔လိုတယ္
စက္တင္ဘာလ ၂၈ ရက္ေန႔က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမမွာ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့တကၠသိုလ္ေတြရဲ႕ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား စကားဝိုင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္အေၾကာင္း ထည့္သြင္းေျပာဆိုသြားတာကို ၾကားသိဖတ္႐ႈလိုက္ရပါတယ္။

ဒီလိုထည့္သြင္းေျပာဆိုသြားၾကရာမွာ ရန္ကုန္စီးပြားေရးတကၠသိုလ္က မဝင့္ျမတ္ႏိုးက “ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ စာၾကည့္တိုက္ေတြက စာအုပ္ေကာင္းေတြ အကုန္လံုးကို ေသာ့ခတ္ၿပီး ထိန္းသိမ္းထားလို႔ စာၾကည့္တိုက္ကို အားမကိုးရဘဲ အင္တာနက္ကေန စာအုပ္ေတြကိုလိုက္ရွာ ေဒါင္းလုတ္ဆြဲၿပီး ဖတ္ေနရပါတယ္၊ စာတစ္ခုကို ေလ့လာတဲ့ေနရာမွာ စာအုပ္ကိုကိုင္ၿပီး ဖတ္ရမွအားရပါတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ စာၾကည့္တိုက္မွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြေရာ၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေတြ အကုန္လံုးကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္၊ ဒီစာအုပ္ေတြဟာ ေသာ့ခတ္ၿပီးထားရင္ ဖုန္တက္ေန႐ံုမွတစ္ပါး တန္ဖိုးမရွိသလို ျဖစ္ေနပါတယ္”လို႔ ေျပာသြားသလို။

ရန္ကုန္ ႏိုင္ငံျခားဘာသာတကၠသိုလ္က မေမရတနာဦးရဲ႕ “ပညာေရးစနစ္က စာၾကည့္တိုက္ကို အေျချပဳတဲ့ ပညာေရးစနစ္မဟုတ္တာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြက စာၾကည့္တိုက္ထဲကို မဝင္ျဖစ္ပါဘူး”ဆိုတဲ့ ေဆြးေႏြးခ်က္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က “စာၾကည့္တိုက္ဆိုတာ ေက်ာင္းမွာပဲရွိရမွာ မဟုတ္တာ၊ ေက်ာင္းျပင္ပမွာလည္း စာၾကည့္တိုက္ေတြရွိရပါမယ္၊ စာၾကည့္တိုက္ကိုသြားတဲ့ယဥ္ေက်းမႈ၊ စာၾကည့္တိုက္ကို သံုးတဲ့ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာဟာ မိသားစုကလည္း ပံ့ပိုးေပးရမယ္၊ ကူညီရမယ္၊ မိဘေတြက ကေလးေတြကို စာၾကည့္တိုက္ကိုေခၚသြားတဲ့ အေလ့အက်င့္ လုပ္ေပးရပါမယ္”ဆိုၿပီးေတာ့ ျပန္လည္ေျဖၾကားသြားပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဆက္လက္ၿပီး ေျပာၾကားသြားရာမွာ “ပထမဦးဆံုး ေက်ာင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္ မဟုတ္ရင္ေတာင္မွ စာအုပ္ဗီ႐ိုေလးတစ္ခုေတာ့ ရွိေစခ်င္ပါတယ္၊ စာအုပ္ဗီ႐ိုေလးရွိရင္ စာအုပ္ငွားတဲ့အက်င့္၊ စာအုပ္ငွားၿပီးေတာ့ ဖတ္တဲ့အက်င့္၊ တစ္ပတ္ဆိုလည္းတစ္ပတ္၊ ႏွစ္ပတ္ဆိုလည္း ႏွစ္ပတ္၊ အဲဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ စာအုပ္ၿပီးေအာင္ဖတ္ၿပီးရင္ ေနာက္အသစ္တစ္အုပ္နဲ႔သြားလဲ၊ စာၾကည့္တိုက္သြားခ်ိန္ဆိုၿပီးေတာ့ အဲဒါကေတာ့ ရွိသင့္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္”လို႔ေျပာၿပီးေတာ့ သူတို႔ငယ္ငယ္တုန္းကလည္း ေက်ာင္းမွာ တစ္ပတ္ တစ္ႀကိမ္ စာၾကည့္တိုက္သြားဖို႔ အခ်ိန္ရွိတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ အဲဒါကို ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနက ဦးေဆာင္ၿပီး လုပ္ေပးမယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ ျပည္သူေတြကလည္း ဝိုင္းၿပီးပံ့ပိုးကူညီရမယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းလည္း ထည့္သြင္းေျပာၾကားသြားပါတယ္။

ဒီထုတ္လႊင့္ခ်က္ေလးကိုၾကည့္ ဒီသတင္းေလးကိုဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာလည္း စာၾကည့္တိုက္နဲ႔ပတ္သက္တာေလးေတြကို္ ျပန္ေျပာင္းသတိရမိသလို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စာၾကည့္တိုက္ေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကိုယ္ႀကံဳေတြ႔ရတာေလးေတြကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ တင္ျပေဆြးေႏြးခ်က္ေတြအေပၚ ျဖည့္စြက္ေဆြးေႏြး တင္ျပခ်င္တာေလးေတြရွိလို႔ ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးျဖစ္တာပါ။

၁၉၆၈/၆၉ ခုႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္ ျပည္ၿမိဳ႕၊ အစိုးရအထက္တန္းေက်ာင္း အမွတ္(၁)မွာ အေျခခံပညာအထက္တန္း (ယခုတကၠသိုလ္ဝင္တန္း)ေက်ာင္းသားဘဝနဲ႔ တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာသြားသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္ကေလးတစ္ခုရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းစာသင္ခ်ိန္ထဲမွာ စာၾကည့္တိုက္အခ်ိန္ဆိုၿပီးေတာ့ အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ပါ ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး စာၾကည့္တိုက္ထဲကို သြားရၿပီးေတာ့ မိမိႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာစာအုပ္ကို ယူၿပီးဖတ္လို႔ရပါတယ္။ ကိုယ္ငွားဖတ္ခ်င္တဲ့စာအုပ္ရွိရင္လည္း ငွားလို႔ ရၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ပတ္ စာၾကည့္တိုက္အခ်ိန္မွာ ျပန္ၿပီးအပ္ႏွံရပါတယ္။ တကယ္လို႔ ဖတ္လို႔မၿပီးေသးဘူးဆိုရင္ ေနာက္တစ္ပတ္ဆက္ၿပီး ငွားလို႔ရပါတယ္။ တစ္ပတ္ကို တစ္အုပ္ႏႈန္းနဲ႔ ပညာသင္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္မွာ စာေမးပြဲကာလေတြကို ခ်န္ၿပီးတြက္ရင္ေတာင္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ႏွစ္ကို စာအုပ္ ႏွစ္ဆယ္၊ သံုးဆယ္ေလာက္ေတာ့ ဖတ္ျဖစ္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ အဲဒီစာအုပ္ေတြကို ဖတ္ခဲ့ရတဲ့အက်ိဳးေက်းဇူးေတြေၾကာင့္ အဲဒီေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ဘဝမွာ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိေတာ့ အက်ိဳးရွိၾကမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ရွမ္းျပည္မွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ (၁၉၈၁ ခုႏွစ္ကေန ၁၉၈၆ ခုႏွစ္အထိ) ကာလနဲ႔ ရန္ကုန္ကိုျပန္ေရာက္ၿပီး ၁၉၈၈ ခုႏွစ္အထိ အခ်ိန္ကာလေတြမွာ စာေပဗိမာန္ကထုတ္တဲ့ သုတပေဒသာစာေစာင္မွာ ဘာသာျပန္ေဆာင္းပါးတခ်ိဳ႕ ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဝန္ထမ္းဘဝ အေျပာင္းအေ႐ႊ႕မ်ားတာနဲ႔ အဲဒီစာအုပ္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ေရးခဲ့တဲ့ေဆာင္းပါးေလးေတြ ျပန္ဖတ္ခ်င္တာရယ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ စာေရးသက္ အႏွစ္သံုးဆယ္ေလာက္ရွိၿပီဆိုတာကို အေထာက္အထား လိုခ်င္တဲ့အတြက္ရယ္ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ေတြဘက္ကိုေျခဦး လွည့္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္၊ စာေပဗိမာန္စာၾကည့္တိုက္၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္နဲ႔ တကၠသိုလ္မ်ားဗဟို စာၾကည့္တိုက္ေတြမွာ စာၾကည့္တိုက္တစ္ခုကို အနည္းဆံုး ႏွစ္ႀကိမ္စီေလာက္ လွည့္လည္ရွာေဖြခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အဓိက စာၾကည့္တိုက္ႀကီးေတြအေၾကာင္း သိရွိလာရၿပီး အမ်ားျပည္သူလည္း ႀကံဳေတြ႔ရႏိုင္တဲ့ အခက္အခဲတခ်ိဳ႕လည္း ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

ပထမဆံုးႀကံဳေတြ႔ရတာကေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ေတြဟာ ျပည္သူေတြနဲ႔ အလွမ္းေဝးတာပါပဲ။ အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္ရဲ႕ လက္ရွိေနရာကေတာ့ ကမၻာေအးဘုရားလမ္းကေန ရိပ္သာဆိုတဲ့လမ္းသြယ္ကေလးက ဝင္သြားရတဲ့ ဝန္ႀကီးဌာနအေဆာက္အအံုေဟာင္းတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာေအး ဘုရားလမ္းကေန အထဲကို ေတာ္ေတာ္ေလးဝင္သြားရတဲ့အတြက္ ကိုယ္ပိုင္ကားရွိတဲ့သူနဲ႔ တကၠစီကားငွားစီးႏိုင္သူေတြအတြက္ မေထာင္းတာလွေပမယ့္ အသက္အ႐ြယ္ရၿပီး ဘတ္စ္ကားစီးၿပီး လာရမယ့္သူေတြအတြက္ မလြယ္ပါဘူး။ အထဲမွာ အေဆာင္ႀကီးသံုးခုေလာက္ရွိၿပီး စာအုပ္စာေပ အမ်ိဳးအစားေတြကို အေဆာင္အလိုက္ခြဲျခားၿပီး စုေဆာင္းထားတဲ့အတြက္ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့စာအုပ္အမ်ိဳးအစားနဲ႔ ခုႏွစ္ေတြကိုေျပာျပေတာ့မွ လိုခ်င္တဲ့ အေဆာင္ကို ေရာက္ပါတယ္။ စာအုပ္ဖတ္ရတဲ့ေနရာေလးက ဝရန္တာမွာ ခံုတန္းရွည္ေလးေတြခ်ထာၿပီး ထိုင္ဖတ္ရတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့စာအုပ္ကို လာရွာတဲ့သူကလြဲလို႔ ဘယ္သူကမွ စိတ္အပန္း ေျဖတဲ့အေနနဲ႔ အပ်င္းေျပလာဖတ္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္ဟာ ႏွစ္ေနရာ သံုးေနရာအထိ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ခဲ့ရၿပီး က်ိဳကၠဆံလမ္းနဲ႔ အေရွ႕ျမင္းၿပိဳင္ကြင္းလမ္းေထာင့္ကို ေျပာင္းေ႐ႊ႕မယ္ဆိုၿပီး (ယခုေတးဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြ လုပ္ေနတဲ့) ေ႐ႊထြဋ္တင္ကြင္းေနရာမွာ အေဆာက္အအံုအသစ္ႀကီး ေဆာက္ၿပီးကာမွ ပုဂၢလိကကိုလႊဲသလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ဘာသံမၾကားရေတာ့ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး ဦးထင္ေက်ာ္လက္ထက္မွာလည္း ကုန္သည္လမ္းေပၚမွာရွိတဲ့ စီးပြား/ ကူးသန္း (ကုန္သြယ္ေရး) အေဆာက္အအံုေဟာင္းကို ေျပာင္းဖို႔လမ္းၫႊန္ မွာၾကားခဲ့ၿပီး အခုထိ ျပင္ဆင္မႈေတြ လုပ္လို႔မၿပီးေသးဘူးလို႔ သိရပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး ဦးဝင္းျမင့္အေနနဲ႔ ဒီကိစၥကို အျမန္ဆံုးၿပီးစီးေအာင္ ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးပါလို႔ ဒီေနရာကေန ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္။

ေနာက္စာၾကည့္တိုက္ႏွစ္ခုကေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္နဲ႔ တကၠသိုလ္မ်ား ဗဟိုစာၾကည့္တိုက္တို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ခုစလံုးကေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ တည္ရွိပါတယ္။ အဲဒီစာၾကည့္တိုက္ႏွစ္ခုစလံုးက စာအုပ္စာတမ္းေတြ ေတာ္ေတာ္စံုစံုလင္လင္ရွိေပမယ့္ ဘတ္စ္ကားစီးၿပီးသြားမယ္ဆိုရင္ လွည္းတန္းထိပ္ကေန ေက်ာင္းဝင္းထဲကို ေတာ္ေတာ္ေလွ်ာက္ရတာမို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြကလြဲလို႔ အျပင္လူေတြအေနနဲ႔ မၾကာခဏ စာၾကည့္တိုက္မွာ စာသြားဖတ္ဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ သြားေရးလာေရး၊ ဝင္ေရးထြက္ေရး မလြယ္ကူပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္ေတြမွာ လြယ္အိတ္ေတြကို အျပင္မွာထားခဲ့ၿပီး စာဖတ္သူရွာခ်င္တဲ့စာအုပ္ကို ခုႏွစ္အလိုက္၊ ဘာသာရပ္အလိုက္ တင္ထားတဲ့ စင္ေတြမွာ စိတ္ႀကိဳက္ရွာေဖြလို႔ရသလို စာထိုင္ဖတ္ဖို႔၊ ကြန္ပ်ဴတာ အသံုးျပဳဖို႔ ေနရာေလးေတြ လုပ္ေပးထားတဲ့အတြက္ အဆင္ေျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေဆာင္းပါးပါတဲ့ သုတပေဒသာစာအုပ္ကို အဲဒီစာၾကည့္တိုက္မွာ ေတြ႔လိုက္ရတာမို႔ ေစတနာေကာင္းၿပီး ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ ဝန္ထမ္းေတြကိုေတာ့ ေက်းဇူးအထူးတင္မိပါတယ္။
 
ဝန္ေဆာင္မႈ ေကာင္းတာကေတာ့ စာၾကည့္တိုက္အားလံုးက ဝန္ထမ္းေတြက ေဖာ္ေ႐ြပ်ဴငွာၿပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွာေပးၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဓိက ျပႆနာက စာအုပ္ေတြ အစံုအလင္ မရွိတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ရွာတဲ့ သုတပေဒသာ စာေစာင္ဆိုရင္ အဲဒီႏွစ္ကာလေတြက သံုးလတစ္ႀကိမ္ထုတ္ေဝၿပီး တစ္ႏွစ္ကို ေလးအုပ္ထုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ စာၾကည့္တိုက္အားလံုးလိုလိုမွာ တစ္ႏွစ္အတြက္ ႏွစ္အုပ္၊ သံုးအုပ္ေလာက္သာ ေတြ႔ရၿပီး ေလးအုပ္အျပည့္ မေတြ႔ရတာက မ်ားပါတယ္။ အဲဒီမေတြ႔တဲ့ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးေတြ ပါသြားတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကံမေကာင္းတာပဲျဖစ္ၿပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းတာကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါဘူး။

စာေပဗိမာန္ စာၾကည့္တိုက္ကေတာ့ ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္မွာရွိတယ္ ဆိုေပမယ့္ ပင္မအေဆာက္အအံုရဲ႕မ်က္ႏွာစာျဖစ္တဲ့ ကုန္သည္လမ္းမေပၚမွာမရွိဘဲနဲ႔ ၃၅ လမ္းအတြင္းမွာသာ ရွိတဲ့အတြက္ ဆူးေလဘုရားကိုေတာင္ ကပ္ေက်ာ္ခ်င္ၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအတြက္ကေတာ့ (ဝါသနာႀကီးသူေတြကလြဲရင္) ကပ္ေက်ာ္ၾကတာပဲ မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ေဆာင္းပါးေလးေတြ ေတြ႔လိုေတြ႔ ျငား သံုးႀကိမ္ေလာက္သြား ေရာက္ရွာေဖြခဲ့သလို ျပည္လမ္းမွာရွိတဲ့ အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္ကို လည္း သြားၾကည့္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီစာၾကည့္တိုက္မွာေတာ့ စာအုပ္အေဟာင္းေတြမထားဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရလို႔ တပ္ေခါက္ျပန္ခဲ့ ရၿပီး ကမၻာေအးဘုရားလမ္းက စာၾကည့္တိုက္ကိုပဲ သံုးႀကိမ္ေျမာက္ထပ္မံ သြားၾကည့္လိုက္ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စာၾကည့္တိုက္မ်ားနဲ႔ကင္းကြာသူတစ္ ေယာက္ျဖစ္ၿပီး အခုလိုလိုအပ္တဲ့အခါမွသာ စာၾကည့္တိုက္ကိုအသံုးျပဳ သလို၊ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ စာၾကည့္တိုက္ကို လိုအပ္မွအသံုးျပဳၾကတဲ့သူမ်ိဳးေတြ ကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ သုေတသနစာတမ္းျပဳစုေနၾကသူေတြ၊ ဘြဲ႔ယူ စာတမ္းျပဳစုေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ လိုအပ္တာေတြ ရွာေဖြေနၾကတဲ့ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္စႏွစ္ေယာက္စကိုေတာ့ ေတြ႔ ခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ဆိုတာ လူတစ္စုအတြက္ရည္ ႐ြယ္ၿပီး ဖြင့္လွစ္တာမဟုတ္ဘဲ ျပည္သူေတြအားလံုးရဲ႕ အသိဉာဏ္ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးအတြက္ ရည္႐ြယ္ဖြင့္လွစ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာၾကည့္ တိုက္ေတြဟာ ျပည္သူေတြ သြားေရးလာေရး လြယ္ကူၿပီး သြားခလုတ္၊ လာခလုတ္ ခလုတ္တိုက္ႏိုင္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ ရွိမွသာလွ်င္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ ေမွ်ာ္မွန္းတဲ့ စာဖတ္ၿပီး အသိဉာဏ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္တဲ့ႏိုင္ငံသားေတြ ေပါမ်ားလာမွာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒါအျပင္ ယခုအခါမွာ Online Media ေတြေခတ္စားၿပီး လူငယ္ေတြဟာ ပံုႏွိပ္မီဒီယာအစား Online Media ေတြကို အဖတ္မ်ားလာၾက ပါတယ္။ ဒါကိုျပန္လည္တံု႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ ျပန္ၾကားေရး/ယဥ္ေက်းမႈဝန္ႀကီး ဌာနအေနနဲ႔ တန္ဖိုးရွိၿပီး ရွားပါးတဲ့ ဂႏၴဝင္စာအုပ္ေတြကို Online ေပၚ တင္ၿပီး Online Library အေနနဲ႔ ေဆာင္႐ြက္ၿပီး စာဖတ္အားနည္းေနတဲ့လူငယ္ေတြဆီ အေရာက္ပို႔ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ သိပ္ၿပီးအက်ိဳးရွိမွာပါ။ လက္ရွိ အားျဖင့္လည္း ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္းေတြ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံျပန္တမ္းေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္ ထုတ္သတင္းစာေတြကို Online မွာ တင္ထားသလို၊ ေရွ႕ေနခ်ဳပ္႐ံုးနဲ႔ ဝါသနာရွင္ေတြက ႀကိဳးပမ္းေဆာင္႐ြက္ၾကတဲ့အတြက္ ဥပေဒစာအုပ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ႏွစ္ကာလအလိုက္နဲ႔ က႑အလိုက္ခြဲျခားၿပီး တင္ထားတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။

အခ်ဳပ္ဆိုရရင္ေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ေတြအေနနဲ႔ သုေတသနျပဳသူေတြ၊ စာတမ္းျပဳစုသူေတြက သူတို႔လိုအပ္တာကို လာေရာက္ရွာေဖြေနၾက႐ံုမွ်ေလာက္နဲ႔ အားရေက်နပ္မေနသင့္ၾကဘဲ ဗဟုသုတရွာေဖြေလ့လာ ဆည္းပူးလိုသူေတြ၊ ရသစာေပကိုဖတ္႐ႈလိုသူေတြစတဲ့ သာမန္ျပည္သူေတြ သြားလာဝင္ထြက္ ဖတ္႐ႈႏိုင္ေအာင္ တည္ေနရာကအစ အတြင္းပိုင္း အဆင္အျပင္ အပါအဝင္ အျခားေသာ ဆြဲေဆာင္မႈမ်ိဳးကိုပါ လုပ္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ သို႔မွသာလွ်င္ စာၾကည့္တိုက္ေတြဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဒုတိယအိမ္သဖြယ္ျဖစ္လာၿပီး သူတို႔ရဲ႕အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ အျခားေသာ ေဖ်ာ္ေျဖမႈနဲ႔ အေပ်ာ္အပါးေနရာမ်ားကို သြားေရာက္အခ်ိန္ျဖဳန္းေနမယ့္အစား သူတို႔ရဲ႕အခ်ိန္ေတြကို စာၾကည့္တိုက္ေတြမွာ တန္ဖိုးရွိစြာ လာေရာက္ အသံုးျပဳၾကဖို႔ နည္းလမ္းမ်ိဳးစံု ရွာေဖြႀကံဆၿပီး ေဆာင္႐ြက္သင့္ပါေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္ ...။

သိန္းထက္ေအာင္