News

POST TYPE

INTERVIEW

ဒါ႐ိုက္တာ ခရစၥတီးနားခီနဲ႔ ေတြ႔ဆံုျခင္း
05-Feb-2019

“ကိုယ္က ေဈးကြက္ကို ခ်ဲ႕မယ္၊ ဒီ့ထက္ေအာင္ျမင္ တိုးတက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူမ်ား ေဝဖန္ႏိုင္ေအာင္ ခြင့္ေပးရမယ္ထင္တယ္”


(ဓာတ္ပံု - ခရစၥတီးနားခီ Facebook)

နာမည္ေက်ာ္ အမ်ိဳးသမီး ဒါ႐ိုက္တာ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ခရစၥတီးနားခီနဲ႔ ေတြ႔ဆံုၿပီး ေကာ္ပီဇာတ္ကားေတြ ဖန္တီးမႈအေပၚ သူ ့အျမင္၊ ႐ုပ္ရွင္ရဲ႕အေရးပါမႈနဲ ့ အကယ္ဒမီအေၾကာင္းေတြကို ေမးျမန္းေဖာ္ျပထားပါတယ္။ 

Voice : ႐ုပ္ရွင္ေလာကမွာ ေကာ္ပီ ဇာတ္ကားေတြ႐ိုက္ရင္ ပရိသတ္ေတြက မႀကိဳက္ၾကေတာ့တာမ်ိဳး ရွိတယ္။ ဒီအေပၚမွာေရာ ဘယ္လိုျမငိမိလဲ။
CK : အစ္မတို ့အခု႐ိုက္ေနတဲ့ Now  And  Ever ႐ုပ္ရွင္မွာဆို ကိုဇဏ္ခီက ဇာတ္ကားအဆံုးမွာ အဂၤလိပ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ထည့္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ ခြင့္ျပဳခ်က္ရဖို႔ကို ေတာ္ေတာ္လိုက္ယူေနရတယ္။ သူတို႔ဆီကေန တရားဝင္ဝယ္ၿပီးမွ သံုးခ်င္တယ္။ ဝယ္ၿပီးရင္လည္း စာခ်ဳပ္ကို အစ္မတို ့အြန္လိုင္းမွာ တင္ေပးမယ္။ အဲ့ဒီလို ဝယ္ဖို႔အတြက္ကလည္း နည္းနည္းအလုပ္႐ႈပ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အစ္မတို႔က သူမ်ားရဲ႕ အႏုပညာကို ေလးစားတယ္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္၊ စာတစ္ေၾကာင္းျဖစ္လာဖို႔က မလြယ္ပါဘူး။ ေကာ္ပီကိစၥကေတာ့ ႐ိုက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းတာက ေကာင္းတယ္။ ခြင့္ျပဳခ်က္မယူထားရင္ေတာ့ တကယ္ထိရင္ ကိုယ့္နာမည္တစ္လံုးကို ထိတာမဟုတ္ဘူး၊ ျမန္မာဆိုတဲ့နာမည္ကိုထိတာပါ။ အစ္မကေတာ့ ျမန္မာဆိုတဲ့ နာမည္ေလးကို ထိန္းေစခ်င္ပါတယ္။

Voice : ႐ုပ္ရွင္ဆိုတာ ႏိုင္ငံရဲ႕ ပံုရိပ္တစ္ခုလို႔လည္း ေျပာၾကတာရွိတယ္ေနာ္။ ဒီအေပၚမွာေရာ ဘယ္လိုခံစားမိလဲ။
CK : ႐ုပ္ရွင္ဆိုတာ ကမၻာအထိ ေရာက္တယ္ေပါ့ေနာ္။ အစ္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကသာ မေရာက္ေသးတာပါ။ တိုင္းျပည္တစ္ခုကို သြားလည္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ လူေတြက အဲ့ဒီတိုင္းျပည္အေၾကာင္းကို You Tube မွာ ရွာၾကတယ္။ သီခ်င္းေလးေတြ နားေထာင္ၾကတယ္။ အစ္မတို႔လည္း သူမ်ားႏိုင္ငံကို သြားလည္မယ္ဆိုရင္ Google မွာ ေလ့လာတယ္။ အဲ့ဒီလို ေလ့လာရင္ သူတို ့ႏိုင္ငံက ဖန္တီးတဲ့အႏုပညာပစၥည္းေတြလည္း ေပၚလာမွာပဲေလ။ အဲ့ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ အႏုပညာကို သူတို႔ေလ့လာစူးစမ္းၾကမယ္။ သူတို ့ျမင္တဲ့အတိုင္း ဆံုးျဖတ္ ၾကမယ္။ အစ္မတို႔ရဲ႕ တန္ဖိုးကလည္း သုညျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္၊ ၁ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္၊ ၁၀ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္။ အစ္မတို ့အႏုပညာရွင္ေတြ ဖန္တီးတဲ့ ဇာတ္ကားေတြက ေကာင္းလာသည္ႏွင့္အမွ် သူမ်ားႏိုင္ငံက လူေတြရဲ႕ အျမင္ေတြကလည္း ေျပာင္းလာမယ္။ 

Voice : ကိုရီးယားဆိုရင္ ႐ုပ္ရွင္ေတြ၊ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြနဲ႔ အာရွႏိုင္ငံေတြကို ထိုးေဖာက္ႏိုင္ခဲ့တာေနာ္။
CK : ကိုရီးယားဆိုရင္ အစ္မလည္း မေရာက္ဖူးပါဘူး။ ကိုရီးယားလူမ်ိဳးေတြနဲ ့ခင္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ႐ုပ္ရွင္ေတြကို ၾကည့္ရင္းကပဲ သူတို႔ရဲ႕ ကုန္ပစၥည္းေတြက ေကာင္းတယ္လို႔ ခံယူလာတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ေနစိတ္ထား ေလးေတြက ေကာင္းတယ္လို႔ ခံယူလာတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ဝတ္စားဆင္ယင္ပံုေတြ သူတို႔ရဲ႕ ကုန္ပစၥည္းေတြကို ပိုသံုး ျဖစ္လာတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အစားအသာက္ေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈေတြကို တန္ဖိုးထားလာရင္းနဲ႔ပဲ ေနာင္တစ္ခ်ိန္အားရင္ေတာ့ သြားလည္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးျဖစ္လာတယ္။ ဒါကလည္း သူတို႔ကိုပဲ ျမင္တာပါ။ ေမာင္ဘတို ့ေမာင္လွတို ့ကို ျမင္တာ မဟုတ္ဘူးေလ။ သူ ့ႏိုင္ငံ သူ ့ဂုဏ္သိကၡာကို သူ ့႐ုပ္ရွင္ကေနပဲ တစ္ကမၻာလံုးက လူေတြကိုျပသြားတာပါ။ အဲ့ဒါဟာ သိပ္ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းတယ္လို ့အစ္မကေတာ့ ျမင္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္ဟာ ႏိုင္ငံနဲ႔ လူမ်ိဳးအတြက္ အရမ္းအေရးႀကီးပါတယ္။

Voice : ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကား တစ္ကားေကာင္းရင္ ဘာသာစကားမတူ၊ ယဥ္ေက်းမႈမတူရင္ေတာင္မွ ခံစားေပးလို႔ရတယ္လို ့ေျပာၾကတယ္ေနာ္။ ဒါေပမဲ့ အကယ္ဒမီဘုတ္အဖြဲ႔မွာ ျပည္ပပညာရွင္ေတြ ဖိတ္ေခၚထည့္သြင္းဖို ့အႀကံျပဳခ်က္ကို အခုခ်ိန္အထိ သေဘာမတူႏိုင္ၾကေသးဘူး။ ဒီအေပၚမွာေရာ ဘယ္လိုျမင္မိလဲ။
CK : အစ္မတို႔ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တယ္ဆိုတာ ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္းေတြခ်ည္း ႐ိုက္ေနတာမွ မဟုတ္တာ။ ႐ုပ္ရွင္တစ္ကား ေကာင္းရင္ ဘာသာစကားနားမလည္ေတာင္ ခံစားေပးလို႔ ရပါတယ္။ အစ္မကေတာ့ အကယ္ဒမီဘုတ္အဖြဲ႔မွာ ႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တတ္ကၽြမ္းနားလည္တဲ့ ပညာရွင္ေတြ ဖိတ္ေခၚေစခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ကက်ေတာ့ အစ္မတို႔ေတြကို ဘယ္သူ ဘယ္ဝါေတြမွန္း မသိေတာ့ဘူးေလ။ ဘယ္မင္းသားေတြ၊ ဘယ္မင္းသမီးေတြမွ မသိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ သူ႔ဟာသူ လာၾကည့္ အကဲျဖတ္အမွတ္ေပးၿပီး ျပန္သြားမွာေပါ့ေနာ္။ ရင္းႏွီးတာေတြ မရင္းႏွီးတာေတြလည္း မသိေတာ့ဘူးေပါ့။

Voice : ဇာတ္ကားေတြကို အကဲျဖတ္အမွတ္ေပးတဲ့အခါမွာ ပုဂၢိဳလ္စြဲေတာ့ ကင္းသြားမွာေပါ့။
CK : အစ္မခံယူထားတာေတာ့ ႐ုပ္ရွင္က ႏိုင္ငံတကာလမ္းေၾကာင္းေပၚကို သြားမယ္ဆိုရင္ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ အဆံုးအျဖတ္ကေတာ့ ခံရမယ္ထင္တယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ ဘာျပႆနာတက္ေနလဲဆိုေတာ့ တစ္ႏိုင္ငံကေန တစ္ႏိုင္ငံကို သြားျပဖို႔ေတာင္ အခက္အခဲရွိတယ္။ အစ္မတို႔ဆိုရင္ ႐ံုလည္း မငွားရဘဲ၊ ဘန္ေကာက္တို ့ တျခားႏိုင္ငံတို႔ေတြမွာ ျပခ်င္ တာေပါ့ေနာ္။ အဲ့ဒီလိုျပဖို ့စံုစမ္းတဲ့အခ်ိန္မွာ သိပ္စိတ္မဝင္စားၾကဘူး။ သူတို႔က တန္း ျမင့္ဇာတ္ကားေတြကို ဖန္တီးႏိုင္တဲ့ အဆင့္တစ္ခုကို ေရာက္ေနၿပီေလ။ သူတို႔လည္း ေဈးကြက္ကို ၾကည့္မွာေပါ့။ ကိုယ္က ေဈးကြက္ကို ခ်ဲ႕မယ္၊ ဒီ့ထက္ ေအာင္ျမင္တိုးတက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူမ်ားေဝဖန္ႏိုင္ေအာင္ ခြင့္ေပးရမယ္ထင္တယ္။ အဲ့ဒီအခါက်ရင္ ကိုယ္မွန္း ထားသလို မဟုတ္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ လူေတြက ဒီ့ထက္ပိုၿပီး ႀကိဳးစားၾကလိမ့္မယ္။ 

Voice : ခ်စ္သူမ်ားေန ့လည္း ေရာက္ေတာ့မွာဆိုေတာ့ အမွတ္တရျဖစ္ရပ္ေတြေရာ ဘာေတြရွိလဲ။ ကိုဇဏ္ခီကေရာ ဘယ္လိုလက္ေဆာင္ေတြ ေပးေလ့ရွိလဲ။
CK : ကိုဇဏ္ခီကေတာ့ အစ္မတို ့ရည္းစားဘဝကေန အခုခ်ိန္အထိ လက္ေဆာင္ေတြ သိပ္ေပးတတ္တဲ့ သူမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ သူေပးခ်င္ရင္လည္း ေပးတယ္။ မေပးခ်င္ရင္လည္း မေပးဘူးဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း သိပ္မေမွ်ာ္လင့္ တတ္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အၿမဲတမ္းေတာ့ ေပ်ာ္ေအာင္ထားတယ္။ သူနဲ ့ေနရတာ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ အစ္မတို႔ဘဝမွာ ေငြေရးေၾကးေရး သိပ္မေျပလည္တဲ့ အခ်ိန္တုန္းကလည္း ေနရတာ အဆင္ေျပပါတယ္။ အစ္မအျမင္ကေတာ့ ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္လုပ္မွ လက္ေဆာင္ေတြေပးမွ အခ်စ္မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွစ္ေယာက္တူတူ ေပ်ာ္ေနႏိုင္ရင္ ျပန္ေတြးၾကည့္တိုင္း ဒီအမွတ္တရေတြက တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ သူ ့အေပၚ တစ္ခုခု စိတ္မေက်နပ္စရာရွိရင္ေတာင္ ဒီအမွတ္တရေလးေတြကို ျပန္ေတြးၿပီးေပ်ာ္လို႔ရတယ္။ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳး ျဖတ္သန္းတာက ပိုၿပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

သန္႔ဇင္ဦး