News

POST TYPE

FEATURE

ေယာဂီ ဓားစန္းရီ
19-Feb-2017 tagged as


ေနျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေနသည္။ အသက္ ၈၄ ႏွစ္အရြယ္ ေယာဂီဝတ္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦး လက္တစ္ဖက္တြင္ ေတာင္ေဝွးကိုင္၍ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္  ပုဇြန္ေတာင္ေဈးေရွ႕ရွိ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ဆီ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင္လ်က္ရွိသည္။

ထိုေယာဂီဝတ္ အဘြားအိုကား လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္က ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ အာဇာနည္ဗိမာန္ကုန္း ဗံုးေဖာက္ခြဲမႈမွ ေျမာက္ကိုရီးယားႏိုင္ငံသား အၾကမ္းဖက္တရားခံ ဇင္မိုကို အရွင္ရေအာင္ အသက္စြန္႔၍ ဖမ္းဆီးေပးခဲ့သူ။ လတ္တေလာ ျဖစ္ရပ္ျဖစ္သည့္ ဦးကိုနီကိုလုပ္ႀကံသူ ေသနတ္သမားၾကည္လင္းကို အသက္စြန္႔၍ဖမ္းခဲ့သူ ကိုေနဝင္းကဲ့သို႔ပင္။ သို႔ေသာ္ အမ်ိဳးသမီး။ 

ဆံျဖဴသြားက်ိဳးေနသည့္ ထိုအဘြားအိုမွာ တစ္ခ်ိန္က လူအမ်ား ေၾကာက္ရြံ႕ေနရသူ၊ ရဲမ်ားကပါ ထိပ္တိုက္မရင္ဆိုင္ဝံ့သူ ပုဇြန္ေတာင္ ဓားစန္းရီျဖစ္ေၾကာင္း ၎လြယ္ထားသည့္ အနီေရာင္ ကခ်င္လြယ္အိတ္ထဲမွ ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းမ်ားက ျငင္းဆန္မရေအာင္ သက္ေသခံေနရွာသည္။ 

အေရာင္ လြင့္ေနၿပီျဖစ္သည့္ ေယာဂီဝတ္စံုႏွင့္ ေဒၚစန္းရီမွာ တစ္ခ်ိန္က သြက္လက္ဖ်တ္လတ္ၿပီး မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈအျပည့္ျဖင့္ မည္သည့္အမႈကိစၥမဆို လက္ရဲဇက္ရဲ လုပ္ကိုင္တတ္သူျဖစ္ေၾကာင္း ယေန႔အခ်ိန္ထိ ၎၏ စကားေျပာဆိုပံုႏွင့္ အမူအရာေတြက သက္ေသခံလ်က္ရွိသည္။ 

စစ္အစိုးရ မအုပ္ခ်ဳပ္ခင္ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္က ပုဇြန္ေတာင္ပန္းၿခံေနရာမွာ အရက္ဆိုင္တန္းျဖစ္သည္။ မစန္းရီမွ ပုဇြန္ေတာင္ ဓားစန္းရီအျဖစ္ ထိုအရက္ဆိုင္တန္းမွ  စခဲ့သည္။

“အဘြားက အရက္ေရာင္းတယ္။ သမီးအႀကီးက ဆိုင္ေဘးမွာ ကြမ္းယာ ေရာင္းတယ္။ အဲဒီေန႔က Navy (ေရတပ္)က ငါးေယာက္ဆိုင္မွာ လာေသာက္တယ္။  မူးလာေတာ့ သမီးႀကီးကို မဖြယ္မရာ လုပ္ျပလို႔ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓားနဲ႔ အဘြားက လိုက္ခုတ္တာ။ သံုးေယာက္ အခုတ္ခံလိုက္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး တပ္ထိန္းနဲ႔   ရဲက အဘြားကို ဓားစန္းရီလို႔ နာမည္ေပးလိုက္ၾကတာ”ဟု ေဒၚစန္းရီက အတိတ္ကို ျပန္ေျပာင္းေျပာျပသည္။

အသားညိဳညိဳ၊ ႏွာတံေပၚေပၚႏွင့္ မိန္းမေခ်ာ မစန္းရီတစ္ေယာက္ ယင္းအခ်ိန္က ၎ေနထိုင္ေျပာဆိုပံုက ေယာက္်ားဆန္ဆန္။ ေပါင္တြင္ သေရႀကိဳးျဖင့္ပတ္၍ ေခါက္ဓား အၿမဲေဆာင္ထားသူ၊ ဘူတာႀကီးတစ္ဝိုက္ရွိ ျပည့္တန္ဆာေခါင္းမ်ားႏွင့္ ဖဲဝိုင္းမ်ားထံမွ ဆက္ေၾကးေကာက္ယူသူ ျဖစ္ခဲ့သည္။

“ဓားစန္းရီကို အရက္ ေရာင္းေနတဲ့ မိန္းမဆိုၿပီး ရိသဲ့သဲ့ သြားလုပ္တဲ့ေကာင္ေတြ ဓားနဲ႔ဆြဲခြဲခံရတာ မနည္းဘူး။ မိန္းမေပမယ့္ အေတာ္ၾကမ္းတယ္။ စြာလည္း စြာတယ္။ ဘယ္လိုေကာင္နဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ နပန္းလံုးဖို႔ ဝန္မေလးဘူး”ဟု လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္က ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္တြင္ ရဲတပ္ၾကပ္ႀကီးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူတစ္ဦးက ဆိုသည္။ 

အခ်ဳပ္ခန္းကို ျခင္ေထာင္လို သတ္မွတ္သည့္ ဓားစန္းရီအေပၚ ရဲတပ္ဖြဲ႔က ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းဆု ခ်ီးျမႇင့္ေပးရမည့္ တစ္ေန႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ယင္းေန႔က ၁၉၈၃ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၁၀ ရက္။

“သူခိုး သူခိုး”ဟု ေအာ္ဟစ္သံမ်ားႏွင့္အတူ ပုဇြန္ေတာင္ေဈး အေနာက္ဘက္ရွိ ေခ်ာင္း႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္ လူမ်ား ေျပးလႊားေနသည္။ အခ်ိန္က ည ၉ နာရီခြဲ။ ေညာင္တန္းဆိပ္ကမ္းအနီး ေနထိုင္သူ ဓားစန္းရီတစ္ေယာက္ ညဝတ္အက်ႌျဖင့္ ေခ်ာင္းစပ္သို႔ ေျပးထြက္လာခဲ့သည္။

ဆိပ္ကမ္း ေဘာတံတားေအာက္တြင္ အတြင္းခံတစ္ထည္သာ ဝတ္ဆင္ထားသည့္ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ ေရထဲ ငုပ္ခ်ည္ေပၚခ်ည္ ျဖစ္ေနသည္ကို ျမင္လိုက္သည္။ ေအာက္တိုဘာလ ၉ ရက္ နံနက္ပိုင္းက အာဇာနည္ဗိမာန္တြင္ ေျမာက္ကိုရီးယား ႏိုင္ငံသားသံုးဦး ဗံုးေဖာက္ခြဲသည့္သတင္းကို ဓားစန္းရီ ျပန္ေတြးမိလိုက္သည္။

“ႏိုင္ငံျခားသားႀကီးက ေခ်ာင္းထဲ ငုပ္လိုက္ေပၚလာလိုက္လုပ္ေနတာ။ ဟာ ဒါ သူခိုးမွ မဟုတ္ဘဲ။ မနက္က အာဇာနည္ကုန္း ဗံုးေပါက္ကြဲတယ္ ေျပာတယ္။ အခု  ဒီလူႀကီးက သူတို႔ကို လိုက္ဖမ္းေနလို႔ ေျပးလာတဲ့သူ ျဖစ္မယ္”ဟု ေဒၚစန္းရီက ထိုအခ်ိန္က သူ႔အေတြးစမ်ားကို ျပန္ေျပာင္း ေျပာျပသည္။

ပုဇြန္ေတာင္ေခ်ာင္းေဘးတြင္ လူအုပ္ကအျပည့္။ ထိုလူအုပ္ၾကားထဲမွ ေဒၚစန္းရီတစ္ေယာက္ ေျပးထြက္ကာ ေခ်ာင္းထဲရွိ ႏိုင္ငံျခားသားကို ဆင္းဆယ္သည္။ ခႏၶာကိုယ္ ထြားႀကိဳင္းလွသည့္ ႏိုင္ငံျခားသားကို ကုန္းေပၚ ဆြဲတင္ရန္ ကမ္းစပ္ရွိေနသူမ်ားကို လွမ္းအကူအညီ ေတာင္းလိုက္သည္။

“ေခ်ာင္းစပ္ အုတ္ခံုေပၚေရာက္ေတာ့ သူ႔ညာလက္ကို ဖက္ထားတဲ့ မစန္းရီကို Get Out လို႔ေျပာၿပီး တြန္းထုတ္တယ္။ လာကူဆြဲတင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဘႀကီးမံႈကို  ကိုရီးယားႀကီးက ေဆာင့္ကန္လႊတ္တာ။ လူေကာင္ႀကီးက အႀကီးႀကီး၊ သူ႔အားနဲ႔ အကန္ခံရလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လြင့္ထြက္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက အတြင္းခံထဲက လက္ပစ္ဗံုးထုတ္ၿပီး စနက္တံကို ဆြဲထုတ္တာ၊ ရင္ဘတ္ထဲထည့္ၿပီး အေသခံ ဗံုးခြဲဖို႔ လုပ္တာ။ ဗံုးက သူ႔လက္ထဲမွာတင္ ေပါက္ထြက္သြားတယ္”ဟု ဖမ္းဆီးရာတြင္ ပါဝင္ခဲ့ေသာ ဦးအုန္းေရႊက ျပန္ေျပာျပသည္။

ေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ လက္ႏွစ္ဖက္ရွိ လက္ေခ်ာင္းမ်ား ျပတ္ထြက္ခဲ့သူ ကိုရီးယားႏိုင္ငံသား ဇင္မိုက ပုဇြန္ေတာင္ေခ်ာင္းထဲ ခုန္ခ်လိုက္သည္။ ၎အေနာက္သို႔ ကမ္းစပ္မွ ဒိုင္ဗင္ထိုး လိုက္သြားသူက ဓားစန္းရီ။ 

“ေရထဲမွာ သူ႔ဆံပင္ကို လက္တစ္ဖက္က ဆြဲကိုင္ၿပီး က်န္လက္တစ္ဖက္က လည္ပင္းကို ဖက္ထားလိုက္တယ္၊ အမ်ိဳးသား ႏွစ္ေယာက္ပါ ေခ်ာင္းထဲ ဆင္းလာၿပီး  ႏိုင္ငံျခားသားႀကီးကို ႀကိဳးေတြနဲ႔ ဝိုင္းခ်ည္ၿပီး အရွင္ရေအာင္ ဖမ္းႏိုင္ခဲ့တယ္”ဟု ဓားစန္းရီက ျပန္ေျပာျပသည္။

အၾကမ္းဖက္သမားထံတြင္ ဗံုးရွိသည္ဟုယူဆ၍ မည္သူမွ် အနားမကပ္ရဲခ်ိန္ အသက္စြန္႔၍ ဖမ္းဆီးေပးခဲ့သူ ဓားစန္းရီမွာ ယင္းအခ်ိန္က တာဝန္ရွိသူမ်ား၏ အထင္အျမင္ လြဲမွားမႈကို ခံခဲ့ရေသးသည္။

“ဇင္မိုရဲ႕ စကားျပန္ပါဆိုၿပီး အဘြားအိမ္မွာ ေဖာက္ခြဲေရး ပစၥည္းေတြ ရွိ မရွိ လာစစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အမွန္အတိုင္း မထြက္ဆိုရင္ ႐ိုက္စစ္မယ္ ၿခိမ္းေျခာက္တယ္။ ရဲအရာရွိတစ္ေယာက္က ဒီအမ်ိဳးသမီးနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ သူက ပုဇြန္ေတာင္မွာ အရက္ေရာင္းေနတဲ့ ဓားစန္းရီလို႔ ဝင္ေျပာလို႔ ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့တာ”ဟု ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ ခါးသီးမႈမ်ားကို ေဒၚစန္းရီက မာန္တင္းၿပီး ျပန္ေျပာျပသည္။ 

ေတာင္ကိုရီးယား သမၼတခ်န္ဒူးဝမ္ကို လုပ္ႀကံမႈတြင္ ေတာင္ကိုရီးယားအရာရွိ ၁၇ ဦးႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ေလးဦး ေသဆံုးခဲ့သည္။ လုပ္ႀကံမႈတြင္ ပါဝင္သူ ေျမာက္ကိုရီးယား ႏိုင္ငံသားသံုးဦးအနက္ တစ္ဦးကို အေသ ဖမ္းမိခဲ့သည္။ ပုဇြန္ေတာင္ ေခ်ာင္းအတြင္း၌ ဇင္မိုကိုလည္းေကာင္း၊ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ သခြတ္ပင္ေခ်ာင္းတြင္ ကင္မင္ခ်ဴးကိုလည္းေကာင္း အရွင္ဖမ္းမိခဲ့သည္။

ပုဇြန္ေတာင္ေခ်ာင္းတြင္ တရားခံ ဇင္မိုကို အရွင္ရေအာင္ ဖမ္းဆီးေပးခဲ့သည့္ ဓားစန္းရီ အပါအဝင္ ဦးဘိုႀကီး၊ ဦးအုန္းေရႊႏွင့္ ဦးမံႈႀကီးတို႔ကို ျပည္ေထာင္စု ဆိုရွယ္လစ္သမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ျပည္ထဲေရးႏွင့္ သာသနာေရး ဝန္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မင္းေဂါင္က ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းဆုႏွင့္အတူ ကက္ဆက္တစ္လံုး၊ ကက္ဆက္ေခြ ႏွစ္ေခြ ဆုခ်ီးျမႇင့္ခဲ့သည္။

“လြန္ခဲ့တဲ့သံုးႏွစ္က ကိုရီးယားေတြ အိမ္လာၿပီး ကိုဘိုႀကီးနဲ႔ အင္တာဗ်ဴး လုပ္သြားတယ္။ ေညာင္တန္းဆိပ္ကမ္းမွာ ဇင္မိုကို ဖမ္းဆီးခ်ိန္က အျဖစ္အပ်က္ေတြ  ျပန္ေျပာခိုင္းၿပီး ဗီဒီယိုမွတ္တမ္း ႐ိုက္ယူသြားတာ။ ေငြငါးေသာင္းလည္း ကန္ေတာ့သြားတယ္။ ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းေတြလည္း ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ယူသြားတယ္”ဟု ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ (၅) ရပ္ကြက္၊ ဦးဖိုးမင္းလမ္းတြင္ ေနထိုင္သူ ဦးဘိုႀကီး၏ဇနီး အသက္ ၆၈ ႏွစ္အရြယ္ ေဒၚဝင္းၾကည္က ဆိုသည္။

ဦးဘိုႀကီးမွာ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လက ဆံုးပါးခဲ့သည္။ ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းဆု ခ်ီးျမႇင့္ခံရသူ ဦးမံႈႀကီး (ခ) ဘႀကီးမံႈမွာလည္း ဆံုးသြားရွာၿပီ။ 

သက္ရွိထင္ရွား က်န္ေနခဲ့သူ ဓားစန္းရီႏွင့္ အသက္ ၇၂ ႏွစ္အရြယ္ ဦးအုန္းေရႊတို႔ ႏွစ္ဦးမွာ ေရႊျပည္သာၿမိဳ႕နယ္ (၈) ရပ္ကြက္တြင္ ေနထိုင္လ်က္ရွိၿပီး ဘဝေလာကဓံကို ခက္ခဲစြာ ရင္ဆိုင္ ျဖတ္သန္းေနရွာသည္။ 

“ကိုရီးယားသားကို ဖမ္းေပးလို႔ ရဲစခန္းက ပုဆိုးတစ္ထည္ ဆုခ်ီးၿမႇင့္တယ္။ ၈၈ အေရးအခင္းၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ေညာင္တန္းရပ္ကြက္ကိုဖ်က္ၿပီး ေရႊျပည္သာကို ေျပာင္းခိုင္းတယ္။ ေျမတစ္ကြက္စာရဖို႔ ေငြငါးေထာင္ သြင္းခဲ့ရတယ္။ အခု မိသားစုနဲ႔အတူ (၃) ထိပ္မွာ မုန္႔ဟင္းခါး ေရာင္းေနတယ္”ဟု က်န္းမာေရး မေကာင္းသူ  ဦးအုန္းေရႊက ျပန္ေျပာျပသည္။

သမီးႏွစ္ဦး ရွိေသာ္လည္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈ မခံရသူ ေဒၚစန္းရီခမ်ာမွာေတာ့ တူမေနအိမ္တြင္ ကပ္ေနရရွာသည္။ ေဆးဖိုးစရိတ္အတြက္ လမ္းေပၚထြက္၍  ေယာဂီဝတ္ျဖင့္ အလွဴခံ ထြက္ေနရွာသည္။

“အဘြားခင္ပြန္းက ၂၀ဝ၃ ခုႏွစ္မွာ ဆံုးသြားရွာတယ္။ သူမဆံုးခင္ သံုးႏွစ္ေလာက္မွာ အဘြား သီလရွင္ ဝတ္သြားတာ။ ဘာေၾကာင့္ဆို ေယာက္်ားက အဘြားတူမနဲ႔ ယူသြားလို႔ အိမ္ေထာင္ေရးကို စိတ္ကုန္ၿပီး သီလရွင္ ဝတ္ခဲ့တာ”ဟု အေဝးတစ္ေနရာကို ေငးၾကည့္ရင္း ေဒၚစန္းရီက ေျပာသည္။ 

ဘဝခရီးၾကမ္းၿပီး အိမ္ေထာင္ေရး ကံမေကာင္းခဲ့သူ ေဒၚစန္းရီတြင္ ပထမအိမ္ေထာင္ျဖင့္ သမီးႏွစ္ဦး ထြန္းကားခဲ့သည္။ ေဒၚစန္းရီ၏ ဇာတိက ပဲခူးတိုင္း ဒိုက္ဦးၿမိဳ႕နယ္က ေဖာင္ေတာ္သီေက်းရြာ။

ကေလးဘဝကတည္းက ဆတ္ဆတ္ႀကဲ မဟုတ္မခံ၊ လံုးေထြး သတ္ပုတ္ရန္ ဝန္မေလးသူ၊ အဂၤလိပ္ေခတ္၊ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္  ႀကီးျပင္းခဲ့ရသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စာမသင္ခဲ့ရ၊ ယေန႔အထိ သူစာမဖတ္တတ္ေသး။ ၁၄ ႏွစ္အရြယ္တြင္ မီးရထားဂတ္ဗိုလ္ ဦးညိဳႀကီးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ၿပီး သမီးႏွစ္ဦး ထြန္းကားၿပီးေနာက္ အိမ္ေထာင္ကြဲခဲ့သည္။

အရြယ္ေကာင္း ၂၄ ႏွစ္အရြယ္မွာ သမီးအႀကီးကို ဆြဲေခၚ၍ ရန္ကုန္သို႔ သူေရာက္လာခဲ့သည္။ လသားအရြယ္ သမီးငယ္ကို ေဖာင္ေတာ္သီရြာက မိဘမ်ားထံ အပ္ခဲ့ၿပီး ဝမ္းေရးအတြက္ ရန္ကုန္ ႐ုပ္ရွင္႐ံုမ်ားအၾကား ေမွာင္ခိုလက္မွတ္တိုး ေရာင္းခဲ့ရသည္။

“အဘြား ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ေရွ႕ဝိုင္းဆံေထာက္ ရွိေနတုန္း။ စာမတတ္ဘူးေလ။ ေဆြမ်ိဳးလည္း မရွိဘူး။ လက္မွတ္ ေမွာင္ခိုေရာင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္ကြဲ တစ္ခုလပ္မ ဆိုၿပီး ရိသဲ့သဲ့ လုပ္ခံရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ထဲက ဓားေဆာင္ခဲ့တာ။ ကိုယ္ကၾကမ္း မျပရင္ ခံသြားရမွာေလ၊ ပုဇြန္ေတာင္ေရာက္မွ ဓားစန္းရီလို႔ နာမည္တြင္သြားတာ”ဟု အဘြားစန္းရီက ျပန္ေျပာရွာသည္။

ပုဇြန္ေတာင္ရွိ အရက္ဆိုင္တန္းတြင္ အရက္ေရာင္းေနသူ ဓားစန္းရီက ဖဲ႐ိုက္ ဝါသနာပါသူ။ ယင္းဖဲဝိုင္းမွ ေနာက္ အိမ္ေထာင္ျဖစ္သူ ဦးစိုးတင့္ႏွင့္ ဖူးစာဆံုခဲ့ၿပီး သားတစ္ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့သည္။ 

“သားက ၃၂ ႏွစ္အရြယ္မွာ ဆံုးသြားတယ္။ ေညာင္တန္းရပ္ကြက္ အဖယ္ခံရၿပီး ေရႊျပည္သာေရာက္ေတာ့ အဘြားတို႔မွာ အလုပ္အကိုင္ မရွိေတာ့ဘူး။ ပုဇြန္ေတာင္ကမ္းနားသြားၿပီး အထည္ေဟာင္းေတြ သြားေရာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဆင္မေျပဘူး။ သားေရာ၊ ေယာက္်ားေရာ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ အိမ္ေရာင္းၿပီး ေဆးကုခဲ့တယ္။ သူတို႔က ဆံုးသြားရွာၿပီ။ မေသဘဲ က်န္ခဲ့တဲ့ အဘြားမွာေတာ့ ေနစရာ မရွိလို႔ တူမေတြ ငွားေနတဲ့အိမ္မွာ လိုက္ကပ္ေနရတယ္”ဟု ေဒၚစန္းရီက ေျပာသည္။ 

ခင္ပြန္းျဖစ္သူ မဆံုးခင္ ေဒၚစန္းရီသည္ ပထမအိမ္ေထာင္ႏွင့္ရခဲ့သည့္ သမီးႀကီးျဖစ္သူ မသိန္းျမင့္ရွိရာ ရွမ္းျပည္ ေတာင္ႀကီးသို႔ သြားခဲ့သည္။ ယင္းေနရာတြင္ ၁၆ ႏွစ္ၾကာ သီလရွင္ ဝတ္ခဲ့သည္။

“အဆစ္ေတြ ကိုက္ခဲတဲ့ေဝဒနာေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္က အဘြား သီလရွင္ကထြက္ၿပီး ေယာဂီဝတ္ခဲ့တာ၊ ေတာင္ႀကီးမွာ အဘြား မေနႏိုင္ဘူး၊ ရန္ကုန္ ျပန္လာတယ္”ဟု ေယာဂီဝတ္ အဘြား စန္းရီက ေျပာသည္။

ယင္းသို႔အလွဴခံ ထြက္ျခင္းေၾကာင့္ ဟံသာဝတီရဲစခန္းတြင္ မၾကာခဏ အဖမ္းခံရၿပီး ေငြငါးေသာင္းျဖင့္ လိုက္ေရြးထုတ္ေပးရေၾကာင္း အိမ္ခ်င္းကပ္ ေနထိုင္သည့္  အမ်ိဳးသမီးက ဆိုသည္။

“သူ႔မွာ အလွဴခံခြင့္ ေထာက္ခံစာ မပါဘူးေလ၊ လွည္းတန္းဘက္ သြားအလွဴ ခံလို႔ ခဏခဏ အဖမ္းခံရတယ္၊ အဘြား စန္းရီကိုသနားလို႔ ကၽြန္မက ပိုက္ဆံထုတ္ေပးၿပီး သြားေရြးထုတ္ေပးတာပါ”ဟု အဆိုပါ အမ်ိဳးသမီးကဆိုသည္။

မွီခိုရာမဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုျဖစ္ေနသူ ေဒၚစန္းရီကို ဘိုးဘြားရိပ္သာတြင္ အပ္ႏွံေပးခဲ့ေသာ္လည္း ၎က ထြက္ေျပးခဲ့သည္။

“သူေဌးမႀကီးတစ္ေယာက္က ဘိုးဘြားရိပ္သာ လိုက္အပ္ေပးဖူးတယ္။ ဟိုက ကေလးေတြက အေတာ္ ဂ႐ုစိုက္တာ၊ သူတို႔ပဲ ေရခ်ိဳးေပး၊ အဝတ္အစား လဲေပး၊ ထမင္းခူးေကၽြးနဲ႔ ကိုယ့္မွာေတာ့ ေရာဂါသည္ႀကီးတစ္ေယာက္လို ခံစားေနရတာ၊ မေနတတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ တီဗီလည္း စိတ္ႀကိဳက္ မၾကည့္ရဘူး။ အဘြားက တီဗီ အရမ္းႀကိဳက္တာ၊ မၾကည့္ရရင္ မေနႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ထြက္ေျပးခဲ့တာ။ အဘြား သြားႏိုင္လာႏိုင္ေသးတယ္၊ အလွဴခံစားမယ္”ဟု ေဒၚစန္းရီက အားမာန္အျပည့္နဲ႔  ေျပာေနသည္။ 

ဓားစန္းရီသည္ ေလာကဓံ၏ ကလူက်ီစယ္ျပဳမႈေအာက္တြင္ ဇာတ္႐ုပ္မ်ိဳးစံုျဖင့္ အသံုးေတာ္ခံခဲ့ရသည္။ ယေန႔တိုင္ မနားႏိုင္ေသးပါ။ လက္ရွိကျပေနရသည္က  ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနရသည့္ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ ေယာဂီအသြင္ျဖင့္။ 

အမိုးအကာ မလံုၿခံဳသည့္ ေနအိမ္ထဲတြင္ ေနထိုင္လ်က္ မျပည့္စံုသည့္ ေဆးဝါးႏွင့္အာဟာရတို႔ကို ျဖည့္ဆည္းရန္ ပုဇြန္ေတာင္နာမည္ေက်ာ္ ဓားစန္းရီ သို႔မဟုတ္ အဘြားစန္းရီတစ္ေယာက္ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္လည္း အလွဴခံထြက္ရေပဦးမည္။ 

“သမီးငယ္က အားမကိုးရဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ တူမအိမ္မွာ ကပ္ေနတာ၊ တူမက ေကၽြးေပမယ့္ သူတို႔မိသားစုလည္း အဆင္မေျပရွာဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ေဆးဖိုးနဲ႔ ဘာဘာညာညာေလး ဝယ္စားခ်င္တာ စားလို႔ရေအာင္ တစ္ပတ္တစ္ခါ ၿမိဳ႕ထဲ အလွဴခံထြက္တယ္”ဟု ေယာဂီဝတ္ အဘြားစန္းရီက ေျပာလိုက္ေလေတာ့သည္။

ခိုင္စိုးလင္း

  • TAGS