News

POST TYPE

FEATURE

အေႂကြေစာခဲ့သူမ်ား

ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံတြင္ ကေလးသူငယ္မ်ားအား မုဒိမ္းက်င့္ျခင္းကို လူထုတရားစီရင္နည္းျဖင့္ စီရင္ခြင့္ျပဳရန္ ေတာင္းဆိုေနသည္မွာၾကာၿပီ။ ၂၀၁၈ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီတြင္ေတာ့ ၇ ႏွစ္သမီးေလးကို မုဒိမ္းက်င့္ၿပီး သတ္ပစ္လိုက္သည့္ လူယုတ္မာကို ေသဒဏ္ခ်လိုက္ေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ေၾကညာႏိုင္ခဲ့သည္။ အသက္ ၂၄ ႏွစ္အ႐ြယ္ မုဒိမ္းသမား အီမရမ္အလီကို ပါကစၥတန္တရား႐ံုးက ေသဒဏ္အျပင္၊ တစ္သက္တစ္ကၽြန္းျပစ္ဒဏ္မ်ားပါ က်ခံေစရန္ ငါးရက္ၾကာ တရားစီရင္ၿပီးေနာက္ အမိန္႔ခ်မွတ္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ အလီသည္ ဤတစ္မႈတည္းမဟုတ္ေသး။ အနည္းဆံုး အျခားကေလး ၇ ဦးခန္႔ကိုလည္း အလားတူ မုဒိမ္းက်င့္ၿပီး သတ္ခဲ့ေၾကာင္း ေျဖာင့္ခ်က္ေပးထားသည္။ အလီကို ၂၀၁၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလကမွ ဖမ္းမိျခင္းျဖစ္သည္။ ၇ ႏွစ္သမီးေလး ဇိုင္နက္ အန္ဆာရီ၏အေလာင္းကို ကာဆာၿမိဳ႕အမိႈက္ပံုတစ္ပံုတြင္ ေတြ႔ရွိၾကရသည္။ ကာဆာသည္ ပါကစၥတန္ၿမိဳ႕ေတာ္၊ အစၥလာမာဘတ္ၿမိဳ႕ႏွင့္ မိုင္ ၂၁၀ ကြာေဝးေသာေဒသမွ ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္သည္။

ဇိုင္နက္၏ ရက္စက္စြာ ျပဳက်င့္သတ္ျဖတ္ျခင္းခံရမႈသည္ တစ္ႏိုင္ငံလံုး၌ အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ဆႏၵျပမႈမ်ား ေပၚေပါက္သည္အထိ ျပင္းထန္ကုန္သည္။ ဆႏၵျပသူေတြက အစိုးရ၏ အေရးယူမႈအေပၚ အားမလိုအားမရျဖစ္ေနၿပီး၊ မီဒီယာမ်ားကတစ္ဆင့္လည္း တိုက္ပြဲမ်ားမၾကာခဏ ျပဳလုပ္ေနေသာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ မုဒိမ္းလူသတ္သမားအလီကို ဖမ္းမိေတာ့သည္။ 

ေဒသခံျပည္သူမ်ား၏ အဆိုအရ ဤမုဒိမ္းမႈႏွင့္ပါဆိုလွ်င္ သူတို႔ၿမိဳ႕တြင္ျဖစ္ပြားခဲ့သည္မွာ ၁၂ ႀကိမ္ေျမာက္ရွိေနၿပီဟု ဆိုသည္။ ဇိုင္နက္အေလာင္းကို ေတြ႔ၿပီးေနာက္ ျပည္သူမ်ားက အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပရာတြင္ ရဲမ်ား၏ပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ လူႏွစ္ေယာက္ထပ္ေသျပန္သည္။ ျပည္သူေတြ ပိုၿပီးေပါက္ကြဲၾကသည္။

အလီသည္ ဇိုင္နက္ႏွင့္ အိမ္နီးနားခ်င္းျဖစ္သည္။ ဇန္နဝါရီလ ၇ ရက္ေန႔က အလီသည္ ဇိုင္နက္ကိုေခၚသြားေၾကာင္း CCTV အေထာက္အထားမ်ားထဲတြင္ ေတြ႔ၾကရျခင္းျဖစ္သည္။ ကေလးက အိမ္အနီးရွိ ဘာသာေရးေက်ာင္းကို တက္ရန္အသြားတြင္ ေပ်ာက္သြားခဲ့ရသည္။ ထိုစဥ္က ကေလး၏မိဘမ်ားသည္ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားသို႔ ဘုရားဖူးသြားေနသည္။ ကေလးကို ေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ထားခဲ့ရာက ယခုလိုျဖစ္ခဲ့သည္။

တရား႐ံုးတြင္ အလီကေျဖာင့္ခ်က္ေပးရာ၌ ကေလးကိုမိဘမ်ား ျပန္ေရာက္ေနၿပီဟုေျပာကာ လိမ္ေခၚသြားေၾကာင္းသိရသည္။ ကေလးေပ်ာက္ေနသည္ဆိုသျဖင့္ မိဘမ်ားက ဘုရားဖူးရာမွ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ့သည္။ သူတို႔ျပန္လာခ်ိန္ သမီးျဖစ္သူ၏ ႐ုပ္အေလာင္းကို အေစာင့္ထူထပ္စြာ ခ်ထားသည့္ၾကားက အသုဘပြဲအား လုပ္ေဆာင္ေနရျခင္းႏွင့္ ႀကံဳခဲ့ရေလသည္။ 

ကာဆာၿမိဳ႕တြင္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ကတည္းက ကေလးေတြ ေပ်ာက္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ရဲတပ္ဖြဲ႔သည္ လူႏွစ္ဦးကို ဖမ္းဆီးထားေၾကာင္းႏွင့္ မိမိတို႔ေဒသအတြင္း ကေလးသူငယ္မ်ား မတရားျပဳက်င့္မႈမ်ား ခံေနရေၾကာင္းေလာက္ကိုသာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားႏိုင္ခဲ့သည္။ ဇိုင္နက္ မေပ်ာက္မီကလည္း ကေလးေတြ မၾကာခဏေပ်ာက္ေနသည္။ ဆင္းရဲသည့္ မိသားစုအတြင္း အမ်ားဆံုးေပ်ာက္ဆံုးမႈေတြ ျဖစ္ေနသည္။ ဇိုင္နက္မိဘေတြကေတာ့ ဇတ္ဇတ္ႀကဲေတြျဖစ္ၿပီး အလယ္အလတ္တန္းစားေတြ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူတို႔သမီးေပ်ာက္သည့္ ျပႆနာကို ၿငိမ္ခံမေနသျဖင့္ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ဆူပူအံုႂကြသည္အထိ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ 

ဇိုင္နက္၏ ညီအစ္မတစ္ဝမ္းကြဲကလည္း ထိုေန႔က သူႏွင့္အတူ ေက်ာင္းသြားရာက လူအုပ္ၾကားထဲတြင္ ေပ်ာက္သြားေၾကာင္းႏွင့္ သူတို႔လူခ်င္းကြဲသြားသည့္ ေနရာကို အတိအက်ေျပာျပႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုေနရာ အနီးတစ္ဝိုက္တြင္ရွိေနေသာ ေဈးဆိုင္တစ္ဆိုင္၌ CCTV တပ္ထားသည္။ ယင္းမွတ္တမ္းကို ျပန္ၿပီးၾကည့္ရာ ဇိုင္နက္သည္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ လိုက္သြားသည္ကို ေတြ႔ၾကရသည္။ မိဘေတြက ပန္းေရာင္ အေႏြးထည္ေလးဝတ္ထားသည့္ သမီးျဖစ္သူကို ရွာေဖြေပးၾကရန္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို လိုက္လံ အကူအညီေတာင္းၾကေတာ့သည္။

ဇိုင္နက္ေပ်ာက္ေနသည့္ သတင္းကို ဆိုရွယ္မီဒီယာမ်ားေပၚတြင္လည္း တင္ေပးလိုက္ၿပီး ဝိုင္းဝန္း Share ေပးၾကသည္။ ကေလး၏ဓာတ္ပံုကိုလည္း ဆိုရွယ္မီဒီယာမ်ားေပၚတြင္သာမက ေဒသ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားဌာန Newswise ကပါ ထုတ္ျပန္ေပးခဲ့သည္။ လူတိုင္း ဇိုင္နက္အတြက္ ခံစားမႈမ်ားျဖစ္လာခဲ့ရသည္။

ကာဆာေဒသခံမ်ား အံုႂကြေပါက္ကြဲၾကသည္။ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကိုလည္း မိမိတို႔ကေလးမ်ားအေပၚ အကာအကြယ္ အေစာင့္အေရွာက္ မေပးႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးလားဟု ေတာင္းဆိုၾကေတာ့သည္။ 

“ျပည္သူေတြက ခံစားခ်က္ေတြျပင္းထန္လာတယ္။ သူတို႔ သတၱိေတြလည္း ရွိလာၾကတယ္။ သူတို႔က ေျပာင္းလဲမႈတစ္ခုခုကို လိုလားေတာင့္တေနၾကတယ္”ဟု ေရွ႕ေနတစ္ဦးျဖစ္သူ ဝါကက္အဘစ္က ေျပာၾကားသည္။

ဇန္နဝါရီလ ၉ ရက္ေန႔တြင္ ကေလးအေလာင္းကို ျပန္ေတြ႔ၾကရသည္။ အျပစ္ကင္းသည့္ ကေလးတစ္ေယာက္ကို မတရားျပဳက်င့္ထားသည့္အျပင္ သတ္ျဖတ္ထားသည္မွာ မည္မွ် ရင္နာစရာေကာင္းသနည္း။ လူေတြက ေပါက္ကြဲၿပီး လမ္းေပၚထြက္ကာ ဆူပူအံုႂကြေတာ့သည္။ သူတို႔သားသမီးမ်ားဘဝ လံုၿခံဳမႈမရွိေတာ့ျခင္းကို ေပါက္ကြဲၿပီး ဆႏၵျပျခင္းျဖစ္သည္။ သူတို႔က ရဲကားမ်ားကို ဖ်က္ဆီးၾကသည္။ ရဲစခန္းကိုပင္ မီး႐ိႈ႕ရန္ျဖစ္လာသည္။ ထင္ရွားသည့္ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း အစိုးရကိုဆန္႔က်င္ၿပီး အသုဘအခမ္းအနားတြင္ ပါဝင္ခဲ့ၾကသည္။ ျပည္သူမ်ားကလည္း မုဒိမ္းလူသတ္ေကာင္ကို ႀကိဳးေပးသတ္ရန္ ေတာင္းဆိုၾကေတာ့သည္။

ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံတြင္ ယခုႏွစ္အတြင္း ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို စတင္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ပန္ဂ်ပ္ျပည္နယ္ ဝန္ႀကီး ရွီဘက္ရွာရစ္ဖ္ကလည္း ေနာက္ေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းခံရရန္ ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဇိုင္နက္၏အေရး ျဖစ္ေပၚလာျခင္းမွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္း တစ္ခုကိုပါ ျဖစ္ေပၚလာေစျခင္းျဖစ္သည္။ 

အစိုးရအဖြဲ႔ကလည္း ခ်က္ခ်င္းအဖြဲ႔ေတြဖြဲ႔ကာ အေရးယူစံုစမ္းမႈေတြ လုပ္ခဲ့ရသည္။ ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာ မသကၤာသူမ်ားကို ဖမ္းဆီးၿပီး DNA စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ အီမရမ္အလီကို ဇန္နဝါရီလ ၂၃ ရက္ေန႔ကမွ ဖမ္းဆီးမိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူက ကေလးေယာက်ာ္းေလး၊ မိန္းကေလးေပါင္း ၈ ဦးကို မုဒိမ္းက်င့္ခဲ့ေၾကာင္း ဝန္ခံၿပီး၊ ယင္းတို႔အနက္ ေျခာက္ဦးကို သတ္ခဲ့ေၾကာင္း ေျဖာင့္ခ်က္ေပးေလသည္။ 

ဇိုင္နက္ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ေပါက္ကြဲမႈေတြက ပိုၿပီးျပင္းထန္လာသည္။ ပါကစၥတန္လူ႔ေဘာင္တြင္ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်ဴးလြန္မႈမ်ားကို အလြန္အရွက္ရစရာ ေကာင္းသည့္ ျပစ္မႈတစ္ခုအျဖစ္ လက္ခံထားၾကသည္။ ယခု အခြင့္ႀကံဳလာသျဖင့္ မေျပာရဲမဆိုရဲသည့္ မိဘမ်ားကလည္း သူတို႔သားသမီးမ်ား ခံစားထားရသည္မ်ားကို ရင္ဖြင့္လာၾကေတာ့သည္။ ကေလးအခြင့္အေရး အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုျဖစ္သည့္ Sahil သို႔ လာေရာက္တိုင္ၾကားသည့္ အမႈေပါင္းပင္ ဒါဇင္ႏွင့္ခ်ီၿပီး ရွိလာခဲ့သည္။ 

“လူေတြရဲ႕ ရင္ဖြင့္ေျပာၾကားလာမႈေတြဟာ အမ်ားႀကီး သက္ေရာက္မႈရွိပါတယ္။ သူတို႔ ပြင့္လင္းစြာ ေျပာဆိုလာၾကတယ္။ လူေတြကစနစ္ေတြကို ဘယ္လိုျပဳျပင္သင့္တယ္၊ မိဘေတြနဲ႔ ကေလးေတြကို ဘယ္လိုပညာေပးသင့္တယ္ ဆိုတာေတြကအစ ပူးေပါင္းပါဝင္ ေဆြးေႏြးလာၾကတယ္”ဟု Newswise ႐ုပ္သံအစီအစဥ္မွ ရာဟင္ရွမ္ဆီက ေျပာၾကားသည္။

ဇိုင္နက္၏ ရက္စက္စြာအသတ္ခံရမႈကို ေလ့လာသံုးသပ္လွ်င္ ကေလးသူငယ္မ်ားအေပၚ ရဲေတြ၏ ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္စြမ္း ကင္းေနသည္။ ရဲေတြက အက်င့္ပ်က္လာဘ္စားၿပီး မိမိတို႔တာဝန္ယူေနရသည့္ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းအေပၚတြင္ ထိေရာက္စြာ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ား မေပးႏိုင္ေၾကာင္းလည္း ထင္ရွားေနသည္။ 

“ရဲေတြက ယခင္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ကေလးေတြေပ်ာက္ဆံုးမႈမွာ သဲလြန္စမေျပာနဲ႔ အေထာက္အထား တစ္ခုတေလေတာင္ ေဖာ္ထုတ္မျပႏိုင္ဘူး”ဟု ဇိုင္နက္၏ ဖခင္ကေျပာၾကားသည္။ သူက

“တကယ္လို႔သာ အဲဒီလိုအလုပ္ခံရတဲ့ သမီးဟာ ဝန္ႀကီးတို႔၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔ရဲ႕ သမီးသာ ျဖစ္ေနၾကည့္ပါလား၊ အဲဒီေကာင္ေတြ ပ်ာေနၾကမွာ”ဟု ဆိုသည္။ 

ကာဆာၿမိဳ႕ရွိရဲတပ္ဖြဲ႔ကို ယခင္ကလည္း ျပင္းထန္စြာ ေဝဖန္ခဲ့ၾကသည္။ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္က ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံတြင္ အႀကီးက်ယ္ဆံုးေသာ ကေလးမုဒိမ္းမႈႀကီးတစ္ခုကို ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ကာဆာၿမိဳ႕မွ မိုင္အနည္းငယ္သာ ကြာေဝးသည့္ၿမိဳ႕တြင္ ကေလးေပါင္း ၂၈၀ ေက်ာ္သည္ မုဒိမ္းမႈကို က်ဴးလြန္ျခင္းခံခဲ့ရသည္။ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ ကာဆာၿမိဳ႕၌ ေပ်ာက္သြားေသာ ကေလးအေလာင္းမ်ားကို အမိႈက္ပံုမ်ား၊ ေဆာက္လက္စ အေဆာက္အအံုမ်ားႏွင့္ ေျပာင္းခင္းမ်ားထဲတြင္ ေတြ႔ခဲ့ၾကရျခင္းျဖစ္သည္။ 

၂၀၁၆ ဧၿပီလက ဆံပင္ညႇပ္ဆရာ၏ သမီးျဖစ္သူ အသက္ ၆ ႏွစ္အ႐ြယ္ ႏူးဖာတီမာဆိုသည့္ မိန္းကေလးေပ်ာက္သြားသည္။ ဆင္းရဲသည့္ မိသားစုျဖစ္သျဖင့္ လူမသိသူမသိ ကိစၥၿပီးသြားရသည္။ ကေလးက ႏြားႏို႔ဝယ္ရန္ အိမ္ကထြက္သြားသည္။ ထိုညက မီးပ်က္သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္တြင္ ကေလးအေလာင္းကို ေဆာက္လုပ္ေရး ဆိုက္တစ္ခုတြင္ ေတြ႔ၾကရသည္။ 

ကေလးမေလး၏ ဖခင္ကတစ္လခန္႔အၾကာတြင္ ရဲတပ္ဖြဲ႔ကိုသြားၿပီး သမီးအမႈလက္သည္ တရားခံကို ဖမ္းမမိေသးဘူးလားဟု သြားေမးသည္။ ရဲေတြက ကေလး၏ဖခင္ကို “ဘုရားသခင္ရဲ႕ အလိုေတာ္အတိုင္းေပါ့ဗ်ာ”ဟု ေျပာလႊတ္လိုက္သည္။ သူတို႔ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာလိုက္သည့္ သေဘာပင္။

ကေလးမေလး၏ ဖခင္က သမီးေလး၏ ဓာတ္ပံုေလးကိုကိုင္ၿပီး ေလွ်ာက္ျပေန႐ံုကလြဲၿပီး ဘာမွမတတ္ႏိုင္။ သမီးေလးပံုကို သူ႔ဖုန္းထဲတြင္ ထည့္ထားၿပီး အလြမ္းေျဖေန႐ံုသာ တတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ရဲတပ္ဖြဲ႔သြားလွ်င္လည္း သူတို႔မတတ္ႏိုင္ ဘုရားသခင္အေပၚ ပံုခ်ၾကေပလိမ့္မည္။ ရဲအရာရွိတစ္ဦးက -

“ကေလးေတြကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရမွာ မိဘတာဝန္ေပါ့ဗ်ာ။ ကေလးေတြကို အျပင္တစ္ေယာက္တည္း မလႊတ္ၾကနဲ႔ေပါ့”ဟု ဆိုသည္။ မွတ္သားေလာက္သည့္ စကားျဖစ္သည္။ ထိုစကားကို ေျပာေနသည့္ ရဲအရာရွိဝန္းက်င္ရွိ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ကေလးေတြက စားပြဲထိုးေနၾကသည္။ 

ရဲေတြကလည္း အေျပာမတတ္၊ ျပည္သူလူထုကလည္း ခံျပင္းလာေသာေၾကာင့္ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ဆူပူအံုႂကြမႈႀကီး တစ္ခုျဖစ္လာေစရန္ တြန္းအားေပးလိုက္သလို ျဖစ္သြားသည္။ ဆိုရွယ္မီဒီယာေတြေပၚက တိုက္ပြဲမွာ ပိုၿပီးျပင္းထန္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု၌လည္း လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေစာ္ကားမႈမ်ားကို မခံရပ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ #MeToo ဆိုသည့္ လူထုအံုႂကြ လႈပ္ရွားမႈႀကီးတစ္ခုကို လုပ္ေဆာင္ေနၾကသည္။ ပါကစၥတန္ ျပည္သူေတြကလည္း သူတို႔ကေလးေတြအတြက္ တစ္ခုခု လုပ္ေပးရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသည္။ 

ပါကစၥတန္တြင္ မုဒိမ္းမႈအေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ရွက္ေၾကာက္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ယဥ္ေက်းမႈအရလည္းေကာင္း ႏႈတ္ပိတ္ေနၾကသည္ကမ်ားသည္။ ကာဆာကို မုဒိမ္းၿမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္ အျပစ္တင္ေဝဖန္မႈကို မခံႏိုင္သည့္ေဒသခံမ်ားက လံႈ႔ေဆာ္မႈမ်ားျပဳၾကသည္။ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ဆရာေတြက ေက်ာင္းသားေတြကို မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံ ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကရသည္။ ေဈးဆိုင္မ်ားကလည္း လူစိမ္းတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔လွ်င္ သတိထားၾကည့္ေနၾကရသည္။ 

ဇိုင္နက္မိဘေတြက သူတို႔သမီးေလး၏ ပံုေတြကို ေနရာအႏွံ႔လိုက္ကပ္သည္။ စာေတြလည္း လိုက္ကပ္သည္။

“ငါတို႔ၿမိဳ႕မွာ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈေတြ မရွိေတာ့ဘူး” “ငါတို႔ၿမိဳ႕ႀကီး က်ိန္စာသင္ေနၿပီ” “ကေလးေတြဆိုတာတို႔ရဲ႕ ပန္းပြင့္ေလးေတြပါ” ဆိုသည့္စာေတြကို လိုက္ကပ္ထားၿပီး လံႈ႔ေဆာ္မႈမ်ားျပဳေနသည္။

ရဲေတြက ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဘုရားသခင္၏ အလိုေတာ္အတိုင္းပဲဟု ေျပာေနခ်ိန္တြင္ ျပည္သူေတြက ျပည္သူ႔ဆႏၵ ျပည္သူ႔အသံႏွင့္ ျပည္သူ႔ခံစားခ်က္မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ေစရန္ ႀကိဳးပမ္းႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္သာ ဇိုင္နက္ကို ရက္စက္စြာ ျပဳက်င့္ခဲ့သူ မုဒိမ္းလူသတ္သမားကို ဖမ္းမိၿပီး ေသဒဏ္ခ်မွတ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

သူတို႔ႏိုင္ငံက ေရွ႕ေနမ်ားက အလီကို ေသဒဏ္ေပးခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျပည္သူကို ေက်နပ္ၿပီလားဟု မေစာ္ကား။ ျပည္သူႏွင့္ မီဒီယာစြမ္းပကားေၾကာင့္ အလီဆိုသည့္ မုဒိမ္းသမားကို ေသဒဏ္ေလးခါႏွင့္ တစ္သက္တစ္ကၽြန္းဒဏ္ပါ ေပးေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းမွာ ျပည္သူ႔တရားဟု ဆိုရမည္သာျဖစ္သည္။ 

ေက်ာ္ဗလ
(Ref: Los Angeles Times, Reuters, AP, AFP)