POST TYPE

FEATURE

အိမ္သာမရွိတဲ့ သန္းတစ္ေထာင္
23-Jan-2018


ေျခေထာက္ခြင္ကာ ဆံပင္ေတြျဖဴေနေသာ အသက္ ၆၅ ႏွစ္အ႐ြယ္ မူခ်န္းတစ္ေယာက္ မိုးမေသာက္ အလင္းမေရာက္မီ အိပ္ရာကထရသည္မွာ ျပႆနာမရွိ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ေစာေစာထရေၾကာင္းကို သူက -

“မိုးမလင္းမီ လက္ႏွိပ္မီးေလးနဲ႔ လမ္းေဘးမွာ ေတာထိုင္ဖို႔ထြက္ရတယ္။ ေတာထိုင္ႏိုင္ဖို႔ အျခားသူေတြလိုပဲလိုတာ (ေရအိမ္သံုးခြက္) ေလးကိုင္ၿပီး ေလွ်ာက္ၾကည့္ရတယ္”ဟု ဆိုသည္။

အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ မဒရာ ပရာဒက္ရွ္ျပည္နယ္၊ ဂါဂ်ီခီဒီေက်း႐ြာေလးရွိ သူတို႔အားလံုး၏ ဘဝမ်ားသည္ အိမ္သာမရွိဘဲ ေတာထိုင္ၿပီး ကိစၥၿပီးေနၾကရသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္ ေရအိမ္သံုးရန္ခြက္မ်ားကို ေရွးကေၾကးျဖင့္လုပ္ၾကသည္။ ေခတ္သစ္တြင္ေတာ့ ပလတ္စတစ္ခြက္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ ေန႔စဥ္ နံနက္ေစာေစာ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ ေတာလာထိုင္သျဖင့္ ေမာင္းထုတ္သံမ်ား၊ လိုတာႏွင့္ ေရခပ္ၿပီး လက္ေဆးေနေသာေၾကာင့္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုသံေတြက ဤေဒသ၏ မထူးဆန္းေသာ အသံမ်ားျဖစ္သည္။ 

ေလဟာျပင္တြင္ မစင္စြန္႔ျခင္းဓေလ့သည္ ေရွးေဟာင္းလူတို႔၏ အစဥ္အလာတစ္ခုျဖစ္သည္။ လူဦးေရ သိပ္သည္းမႈနည္းပါးစဥ္က ေျမျပင္ေပၚတြင္ မစင္စြန္႔ခဲ့ျခင္းက ျပႆနာမရွိ။ လူေတြက ၿမိဳ႕ျပမ်ားထူေထာင္ လူဦးေရမ်ားလာသည့္အခါတြင္ မစင္စြန္႔ျခင္းသည္ ျပႆနာတစ္ရပ္ျဖစ္လာၿပီး၊ လူသားတို႔ စြန္႔ထုတ္သည့္ အညစ္အေၾကးမစင္မ်ား၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ ျပႆနာရပ္မ်ားကလည္း ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ လိုက္ပါလာတတ္သည္။ 

ယေန႔ေခတ္တိုင္ေအာင္ ေလဟာျပင္တြင္ ေတာထိုင္ျခင္း (မစင္စြန္႔ျခင္း) ဓေလ့မ်ားကို လူေပါင္း သန္း ၉၅၀ နီးပါးခန္႔ ျပဳလုပ္ေနၾကေသးေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္ပင္ ထိုဓေလ့၌ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနသူေပါင္း ၅၆၉ သန္းေက်ာ္ ရွိေနေသးသည္။ အိႏၵိယ ေက်းလက္မ်ားသို႔ ရထားစီးသြားလွ်င္ ရထားလမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ ေတာထိုင္ေနသူမ်ားႏွင့္ မစင္ပံု ယင္တေလွာင္းေလွာင္းကို မျမင္ခ်င္မွအဆံုး ျဖစ္ၾကရေပလိမ့္မည္။

၂၀၁၅ ခုႏွစ္တြင္ ကုလသမဂၢက လာမည့္ ၂၀၃၀ အတြင္း ေလဟာျပင္၌ ေတာထိုင္ျခင္းဓေလ့ ကြယ္ေပ်ာက္ရမည္ဟု ေႂကြးေၾကာ္ထားသည္။ ဗီယက္နမ္လိုႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာပင္ လမ္းေဘးေတာထိုင္သည့္ ဓေလ့ကို ဖယ္ရွင္းႏိုင္ခဲ့သည္မွာ ၁၀ စုတစ္စု ၾကာခဲ့ၿပီ။ ေရဆိုးစြန္႔ထုတ္မႈ စနစ္မက်ျခင္းႏွင့္ ေရေကာင္းေရသန္႔မ်ား ေသာက္သံုးရန္ မရရွိျခင္းတို႔ေၾကာင့္ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ေသဆံုးေနၾကရသည့္ ကေလးေပါင္း ၁ ဒသမ ၄ သန္းေက်ာ္ရွိသည္။ ဝက္သက္၊ ငွက္ဖ်ားႏွင့္ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါျဖစ္၍ ေသဆံုးၾကရသူ ကေလးအေရအတြက္ထက္ ပိုမ်ားသည္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ လံုၿခံဳေသာ အိမ္သာမရွိသျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးမ်ား ရာသီလာခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ေက်ာင္းကိုပင္ လာမတက္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။

အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္ ၿဗိတိသွ်တို႔ လက္ေအာက္က လြတ္လပ္ေရးရယူခဲ့သည့္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ကတည္းက အိမ္သာျပႆနာႏွင့္ လံုးေထြးရစ္ပတ္ေနခဲ့သည္မွာ ယေန႔တိုင္ ေျပလည္မႈမရႏိုင္ေသးေပ။ “မိလႅာစနစ္က လြတ္လပ္ေရးထက္ ပိုၿပီးအေရးႀကီးတယ္”ဟုပင္ မဟတၱမဂႏၵီက ေျပာၾကားခဲ့သည္။ သူက ထိုကိစၥအတြက္ တစ္ျပည္လံုးကို ဥပေဒမ်ားထုတ္ျပန္ၿပီး လုပ္ေဆာင္ရန္ တိုက္တြန္းခဲ့သည္။ ဤ ၁၀ စုႏွစ္မ်ားအတြင္း အိႏၵိယတြင္ ေလဟာျပင္ေတာထိုင္သည့္စနစ္သည္ က်ဆင္းလာေနၿပီဆိုေသာ္လည္း လ်င္ျမန္စြာ တိုးပြားေနသည့္ လူဦးေရစနစ္ေၾကာင့္ ျပႆနာမွာ ရွိေနဦးမည္သာျဖစ္သည္။ ယခုအခါ အိႏၵိယႏိုင္ငံသည္ မစင္ပံုႀကီးမ်ားၾကားထဲတြင္ လူေတြေနထိုင္ၾကရသည့္ အျဖစ္မ်ိဳးကိုေရာက္ေနၿပီဟုပင္ တင္စားေျပာဆိုေနၾကသည္။

လက္ရွိ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္နရန္ဒရာမိုဒီသည္ “ဘုရားေက်ာင္းမ်ားထက္ အိမ္သာကို ဦးစားေပးေဆာက္မည္”ဟု ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္တြင္ ကုလသမဂၢက ၂၀၃၀ မတိုင္မီ ေတာထိုင္စနစ္ ေပ်ာက္ဆံုးရမည္ဟု လမ္းစဥ္ခ်မွတ္ေပးသည္။ မိုဒီက ဂႏၵီႀကီး၏ ႏွစ္ ၁၅၀ ေျမာက္ေန႔ျဖစ္ေသာ ၂၀၁၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၂ ရက္ေန႔မတိုင္မီ ထိုစနစ္ဆိုးႀကီး ေပ်ာက္ရမည္ဟု ဆိုထားသျဖင့္ ၁၀ ႏွစ္ခန္႔ေစာၿပီး ေအာင္ျမင္စြာ တိုက္ထုတ္ရမည္ျဖစ္သည္။ 

ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က အိမ္သာမ်ားေဆာက္လုပ္ရန္ ေဒၚလာ ဘီလီယံ ၄၀ ေက်ာ္ကို ခြင့္ျပဳေပးထားၿပီးျဖစ္သည္။ သူက အိမ္သာေဆာက္ရန္ စီမံခ်က္ကို Swachh Bharat Abhiyan (Clean India Mission) အေနႏွင့္ သတ္မွတ္လုပ္ေဆာင္လ်က္ရွိသည္။ ထိုအစီအစဥ္အတြက္ ကမၻာ့ဘဏ္ကလည္း အိႏၵိယႏိုင္ငံကို ေဒၚလာ ၁ ဒသမ ၅ ဘီလီယံ ထပ္မံေခ်းရန္ သေဘာတူထားၿပီးျဖစ္သည္။

မိုဒီသည္ ၂၀၁၉ ခုႏွစ္တြင္ ေက်းလက္ေဒသမ်ား၌ အိမ္သာသစ္ေပါင္း သန္း ၁၀၀ ေက်ာ္ ေဆာက္ေပးရေပလိမ့္မည္။ အိႏၵိယအစိုးရမ်ားသည္ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္ကတည္းက တန္ဖိုးနည္းအိမ္သာမ်ားကို ေဆာက္လုပ္ေပးခဲ့ၾကသည္။ သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး အိမ္သာနမူနာမ်ားကိုလည္း ေက်းလက္မ်ားတြင္ တည္ေဆာက္ေပးခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေရွ႕ကေဆာက္ ေနာက္ကပ်က္ေတြကလည္း မ်ားသည္။ အိမ္သာကို ေဆာက္ေပးလိုက္ၿပီးမွ တိရစၧာန္ထားသည့္ေနရာ၊ ပစၥည္းေလွာင္႐ံု၊ သီးႏွံေလွာင္႐ံုအျဖစ္ ေျပာင္းလိုက္သူေတြကလည္း ရွိေနသည္။ သူတို႔က ထံုးစံအတိုင္း လိုတာေလးဆြဲၿပီး ကြင္းထဲတြင္ ေတာထိုင္ရသည့္ အရသာကိုသာ ေတြ႔ေနၾကေသးသည္။

မူခ်န္းတို႔႐ြာမွ အေနာက္ေတာင္ဘက္သို႔ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ သြားရသည့္ ေဂ်ာ္ဒါအရပ္တြင္ ရႊံ႕အိမ္ေလးေတြက ဝင္းႏွင့္ၿခံႏွင့္ အစီအရီရွိေနသည္။ အိမ္မ်ား၏ အေနာက္ဘက္တြင္ ဖုန္း႐ံုတစ္႐ံုပမာဏရွိေသာ အုတ္တိုက္အေဆာက္အအံုေလးမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ ပန္းလိေမၼာ္ေရာင္ေဆးမ်ားကို ထိုအုတ္တိုက္ေလးမ်ားအား သုတ္ထားသည္။ အုတ္တိုက္ေလးမ်ား အတြင္း၌ က်ပ္ခိုးေတြေပေနသည့္ ဒယ္အိုးတစ္လံုး၊ လိုတာဟုေခၚသည့္ ေရအိမ္သံုး ခြက္၊ က်င္းထဲကို ထိုးစိုက္ထည့္ထားသည့္ ပိုက္လိုင္းတစ္ခုႏွင့္ အိမ္သာကို ေတြ႔ရသည္။ ပိုက္လိုင္းက ျပည့္က်ပ္ေနသည္။ မစင္ေတြကလွ်ံၿပီး အနံ႔အသက္ေတြက မေကာင္း။ ေပါေလာေပၚေနသည့္ လူမစင္ေတြက ႐ြံစရာေကာင္းလွသည္။ ထိုမစင္မ်ားတြင္ ဗိုင္းရပ္စ္ ၁၀ သန္းေလာက္ ခိုေအာင္းေနၾကသည္။ အိမ္သာတစ္လံုးတြင္သန္းႏွင့္ ခ်ီေသာ ဗက္တီးရီးယားမ်ား၊ ကပ္ပါးပိုးအေကာင္ေပါင္း ေထာင္ခ်ီၿပီးေတာ့လည္း ရွိေနႏိုင္သည္။ ထိုပိုးမႊားမ်ား၊ အေကာင္မ်ားက အိမ္သာထဲဝင္လာသူမ်ားကို ကူးစက္ၿပီး ထိုသူမ်ားကတစ္ဆင့္ ႐ြာထဲကို အခ်ိန္မေ႐ြး ျပန္လည္ျဖန္႔ေပးႏိုင္သည့္ အေနအထားမ်ား ရွိေနသည္။ 

အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနကလည္း ယိုင္တိုင္တိုင္ျဖစ္သည္။ ဝမ္းေလွ်ာျခင္းေၾကာင့္ ႏွစ္စဥ္ အသက္ ၅ ႏွစ္ေအာက္ ကေလးေပါင္း ၁၁၇,၀၀၀ ခန္႔ ေသဆံုးေနၾကရသည္။ ေဆးေကာင္းစြာ ကုသခြင့္မရေသာေၾကာင့္၊ အာဟာရခ်ိဳ႕တဲ့ေသာေၾကာင့္ ကူးစက္ေရာဂါျဖင့္ ေသဆံုးသည့္ကေလးေတြလည္း မ်ားစြာရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ ေသးေကြးၿပီး အာဟာရခ်ိဳ႕သည့္ မိခင္မ်ားက ေမြးထုတ္လိုက္သည့္ ကေလးမ်ားသည္ ပိန္လွီလွီေလးေတြသာ ျဖစ္ေနသည္။ သူတို႔ကို ကာကြယ္ေဆးေတြထိုးရန္ လိုေနသလို၊ အာဟာရျဖစ္ေအာင္ ေကၽြးဖို႔ကလည္း လိုေနသည္။ အိႏၵိယတြင္ အသက္ ၅ ႏွစ္ေအာက္ကေလး ၃၉ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔မွာ ခက္ခဲစြာျဖင့္ အသက္ရွင္သန္ႏိုင္ေရးကို ႐ုန္းကန္ေနၾကရသည္။

Swachh Bharat Abhiyan မစ္ရွင္သည္ အိမ္တစ္အိမ္လွ်င္ ေဒၚလာ ၁၉၀ တန္ ေရေလာင္းအိမ္သာတစ္လံုး အစိုးရက တည္ေဆာက္ေပးမည့္ စီမံခ်က္ျဖစ္သည္။ ထိုပမာဏသည္ အျခားဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံမ်ားမွ အိမ္သာတည္ေဆာက္ေရး ကုန္က်စရိတ္ထက္ မ်ားသည္။ သို႔ေသာ္ ေဂ်ာ္ဒါ႐ြာတြင္ မည္သူမွ အိမ္သာကို သံုးသည့္ အေလ့အထမရွိ။ အိမ္သာေတြကို သူတို႔နည္း သူတို႔ဟန္ျဖင့္ အဝတ္ေလွ်ာ္သည့္ေနရာ၊ ေရခ်ိဳးခန္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲကာ အသံုးျပဳေနၾကသည္။ ႐ြာသူတစ္ဦးက -

“ကၽြန္မတို႔မွာ ဒီေလာက္က်ယ္ေျပာတဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီး ရွိေနတာပဲ။ ဒါႀကီးေတြကို ဘာေၾကာင့္ သံုးရမွာလဲ”ဟု အိမ္သာကို လက္ညႇိဳးထိုးၿပီးေျပာသည္။ သူတို႔႐ြာပတ္လည္တြင္ ျမက္ေတာႏွင့္ ပန္း႐ိုင္းေတာေတြကလည္း အမ်ားႀကီးရွိေနသည္။

အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္ အိမ္သာအသံုးျပဳမႈကို စစ္တမ္းေကာက္ယူသည့္အခါ ေျမာက္ပိုင္းေက်းလက္ေဒသမ်ားမွ ႐ြာသားမ်ားက ေတာင္ပိုင္းထက္ပိုၿပီး ကြင္းျပင္တြင္ ေတာထိုင္ရသည့္ဓေလ့ကို ပိုၿပီးႏွစ္သက္ေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္၌ ေလေကာင္းေလသန္႔႐ွဴၿပီး ေတာထိုင္မွ က်န္းမာသည္ဟု သူတို႔က ယူဆၾကသည္။ သူတို႔၏ အယူအဆ ဘာသာေရးမ်ားကလည္း အိမ္တြင္း၌ အိမ္သာထားျခင္းကို လက္မခံသည့္ အယူအဆမ်ိဳးေတြရွိေနသည္။ 

ကေလးေတြက မစင္ႏွင့္ ယင္ေကာင္ေတြအေၾကာင္း၊ လက္မေဆးညစ္ပတ္လွ်င္ ေရာဂါရတတ္ေၾကာင္း ေက်ာင္းေတြကသင္သျဖင့္ ေကာင္းစြာသိသည္။ သို႔ေသာ္ ႐ြာဓေလ့က အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ အိမ္သာထဲဝင္လွ်င္ အသက္႐ွဴက်ပ္သည္ဆိုကာ မဝင္ခ်င္ၾကေပ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္အိမ္သာကို နက္နက္တူးၿပီး က်ယ္က်ယ္ေဆာက္ကာ အိမ္သာကို စနစ္တက်သံုးေနသည့္ မိသားစုေတြကလည္း သူတို႔ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ရွိလာၾကသည္။ 

လြန္ခဲ့သည့္ သံုးႏွစ္အတြင္း RICE အဖြဲ႔သည္ အိႏၵိယေက်း႐ြာေပါင္း ၂၂,၀၀၀ သို႔ သြားေရာက္ၿပီး ေရေလာင္းအိမ္သာ အသံုးျပဳမႈအား စစ္တမ္းေကာက္ခဲ့သည္။ သူတို႔ျပဳစုထားသည့္ စာရင္းအင္းမ်ားအရ ေက်းလက္မ်ားတြင္ ၄၀ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ ေရေလာင္းအိမ္သာမ်ား အသံုးျပဳလာၾကၿပီဆိုသျဖင့္ တိုးတက္လာသည့္ အေနအထားျဖစ္သည္။ အစိုးရေပးသည့္ေငြထက္ပိုၿပီး အကုန္အက်ခံကာ အေကာင္းဆံုး အိမ္သာေဆာက္သူမ်ား၊ အစိုးရထံကေငြမေစာင့္ဘဲ ကိုယ္ပိုင္ေငြျဖင့္ အိမ္သာတည္ေဆာက္သူမ်ား ပါရွိလာသည္။ ပုဂၢလိက ကိုယ့္ေငြျဖင့္ ကိုယ္ေဆာက္ၾကသည့္ အိမ္သာေတြက အစိုးရေဆာက္ေပးသည့္ အိမ္သာေတြထက္ ၅ ဆ ႀကီးသည္ဟုလည္း RICE အဖြဲ႔က ဆိုထားသည္။ ကမၻာသံုးအ႐ြယ္အစားအတိုင္း ေဆာက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သူတို႔အသိက အိမ္သာက်င္းက်ယ္ေလ ပိုေကာင္းေလဟု သိလာျခင္းကပင္ အက်ိဳးအျမတ္ဟု ဆိုရမည္။

အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက (ဒါလစ္) ဆိုသည့္ လူတန္းစားတစ္ရပ္ရွိသည္။ ထိုသူတို႔ကို ဇာတ္နိမ့္ ေအာက္တန္းက်သူမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၿပီး တစ္႐ြာတည္းရွိ ေရတြင္းကိုပင္ လာေရာက္အသံုးျပဳခြင့္မေပး ပိတ္ပင္ျခင္း ခံထားရသူမ်ားျဖစ္သည္။ ဘုရားေက်ာင္းကိုလည္း မလာရ၊ အထက္တန္းလႊာမ်ား ဝတ္ဆင္သည့္ အဝတ္၊ ဖိနပ္မ်ားကိုပင္ ဝတ္ဆင္ခြင့္မေပး ႏွိမ့္ခ်စြာ ဆက္ဆံျခင္းခံေနရသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ေခတ္သစ္ဥပေဒအရ လူတန္းစားခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းကို ခြင့္မျပဳေသာ္လည္း ဒါလစ္မ်ားသည္ ညစ္ပတ္ေအာက္က်သည့္ အလုပ္မ်ားကို မ်ိဳး႐ိုးႏွင့္ခ်ီကာ လုပ္ေဆာင္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။ အိမ္သာက်င္းေဖာ္ျခင္း၊ တူးျခင္းမ်ားကို သူတို႔သာ ေဆာင္႐ြက္ၾကသည္က မ်ားသည္။ 

ဒါလစ္မ်ားကို အခြင့္အေရးေပးၿပီး နိမ့္က်သည့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို မလုပ္ကိုင္ေစေသာေၾကာင့္ အိမ္သာက်င္းတူးျခင္း၊ ေဖာ္ျခင္းလုပ္ငန္းမ်ားကလည္း ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္လာသည္။ လုပ္သားမရွိသည့္ ႐ြာမ်ားတြင္ အိမ္သာက်င္းတူးျခင္း၊ ေဖာ္ျခင္းမ်ားကို ဒါလစ္တို႔သာ လုပ္သည္ဟု ယူဆထားသျဖင့္ လုပ္သူလည္းမရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္သာေဆာက္ရမည္ကို ဝန္ေလးၿပီး ေတာထိုင္ျခင္း လုပ္ေနသူမ်ားစြာ ေက်းလက္တြင္ ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။

အိႏၵိယႏိုင္ငံ ၿမိဳ႕ျပမ်ားအနီး ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္မ်ားစြာတြင္ ေက်းလက္မွ လာေရာက္မွီခိုေနသူေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနသည္။ ထိုဆင္းရဲသားရပ္ကြက္မ်ားတြင္ လူဦးေရႏွင့္ အိမ္သာအခ်ိဳးအစားကလည္း လံုးဝ မမွ်မတျဖစ္ေနေသးသည္။ အိႏၵိယၿမိဳ႕ျပမ်ားတြင္ ေက်းလက္ကလူေပါင္း ၁၅၇ သန္းခန္႔ လာေရာက္မွီခိုေနၿပီး ၿမိဳ႕ျပလူဦးေရ၏ ၃၇ ရာခိုင္ႏႈန္း ပမာဏျဖစ္သည္။ ထိုသူမ်ားအတြက္ သီးျခားအိမ္သာအသံုးျပဳခြင့္မ်ား ကင္းမဲ့ေနေသးသည္။ ရွိသည့္ ဘံုအိမ္သာမ်ားကလည္း ဒါလစ္မ်ားႏွင့္အတူ တြဲမသံုးႏိုင္ဆိုသျဖင့္ ဒါလစ္မ်ားသည္ အိမ္သာအတြက္ အခက္ေတြ႔ေနၾကရသည္။ 

အိႏၵိယႏိုင္ငံေရသန္႔ႏွင့္ အိမ္သာသန္႔လုပ္ငန္းမ်ားကို တာဝန္ယူေနရသည့္ ဝန္ႀကီး ပရာမီဆဝါရမ္ အီယာက -

“ယေန႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံေက်းလက္ေနျပည္သူေပါင္း သန္းတစ္ေထာင္ေလာက္ဟာ ေတာထိုင္ဓေလ့ကို က်င့္သံုးေနဆဲပါ။ မိုဒီေပးထားတဲ့ ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္ေရာက္ရင္ ထက္ဝက္ေလာက္ ေလ်ာ့သြားႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္”ဟု ဆိုသည္။

(Ref: National Geographic Magazine)