News

POST TYPE

EDUCATION

ဆရာမ်ား၏ ရင္ဖြင့္သံ (သုေတသနလြတ္လပ္ခြင့္)
01-Nov-2018

သုေတသနကိုအားေပးရမည္ဟု ပညာေရးဝန္ႀကီးက တြင္တြင္ေျပာေနေသာ္လည္း လက္ေတြ႔ေျမျပင္တြင္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားစြာရွိေနသည္ကို ယခုအခ်ိန္အထိ လံုေလာက္ေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ျခင္းမရွိေသးေပ။ မူဝါဒအရေသာ္လည္းေကာင္း၊ လက္ေတြ႔ပစၥည္းမလံုေလာက္မႈႏွင့္ ရွိသည့္ပစၥည္းကိုပင္ ထုတ္ယူသံုးစြဲရန္ပင္ေသာ္လည္းေကာင္း ခက္ခဲေနသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ယခုတစ္ပတ္ဆရာမ်ား၏ ရင္ဖြင့္သံက႑မွတစ္ဆင့္ The Voice က စုစည္းေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

“သုေတသနဌာနနဲ႔ သင္ၾကားေရးဌာနကို သီးျခားဖြဲ႔စည္းထားျခင္းမရွိတာကလည္း ျပႆနာတစ္ခုေပါ့”



ဦးေက်ာ္ေဝၿဖိဳး(လက္ေထာက္ကထိက၊ ျမန္မာစာဌာန၊ မံု႐ြာတကၠသိုလ္)

ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဌာနတြင္းစာတမ္းဖတ္ပြဲေတြကေတာ့ ပံုမွန္ျပဳလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီသုေတသနေတြက လက္ေတြ႔က်တဲ့ဟာေတြေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သုေတသနမွာက ၂ မ်ိဳးရွိတယ္။ Basic Research နဲ႔ Apply Research ဆိုၿပီးေပါ့။ တခ်ိဳ႕သုေတသနေတြက Basic Research အဆင့္ပဲရွိတယ္။ အဲလိုသုေတသနေတြေတာင္မွာ ပံုမွန္အဆင့္ထိေတာင္ မေရာက္ဘူး။ သုေတသနလို႔ အမည္ခံထားတဲ့ သုေတသနေတြပဲျဖစ္တယ္။ ေလာေလာဆယ္အေနအထားက အလုပ္ျဖစ္႐ံုပဲလုပ္ရတာ မ်ားေနတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တကၠသိုလ္ေတြရဲ႕ဖြဲ႔စည္းပံုေပါ့။ စာ႐ြက္ထဲမွာရွိတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုနဲ႔ လက္ေတြ႔ဝင္အားနဲ႔က မမွ်တဘူး။ အခုဆိုရင္ တကၠသိုလ္ေတြမွာ One Campus-Two Systems ဆိုတာ က်င့္သံုးေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အေဝးသင္ကိစၥေတြရွိတယ္။ ေန႔သင္တန္းစာစစ္ရတာ ရွိတယ္။ အဲလိုနဲ႔ အနီးကပ္သင္တန္း အဲဒီေတာ့ သုေတသနရက္သတၱပတ္ဆိုေပမယ့္ မအားတဲ့ၾကားကပဲ အျဖစ္လုပ္လိုက္ရတာကမ်ားတယ္။ ေနာက္ ေက်ာင္းဖြဲ႔စည္းပံုမွာ သုေတသနဌာနနဲ႔ သင္ၾကားေရးဌာနကို သီးျခားဖြဲ႔စည္းထားျခင္းမရွိတာကလည္း ျပႆနာတစ္ခုေပါ့။ သီးျခားသုေတသနဌာန စဥ္ဆက္မျပတ္သုေတသနလုပ္တဲ့သူ ရွိေနရမွာ။ သုေတသနဌာနမရွိဘဲ သင္ၾကားေရးဌာနက ပူးတြဲလုပ္ေဆာင္ရတဲ့အခါ ျပႆနာေတြရွိတယ္ေပါ့။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သုေတသနေတြက အျဖစ္ပဲ လုပ္ရတာမ်ားတယ္။ စာတမ္းဖတ္ပြဲေတြကေတာ့ ဌာနအဆင့္မွာ လစဥ္ရွိတယ္။ စာ႐ြက္ေပၚမွာရွိၾကတာေပါ့။ တကယ္တမ္းလုပ္ျဖစ္ဖို႔က ေတာ္ေတာ္ရွားတယ္။ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ႀကိမ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ပဲ ဖတ္ျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒါေတာင္ ပါရဂူဘြဲ႔ ႀကိဳေက်ာင္းသားေတြ ဖတ္ၾကတာရွိမယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြစာတမ္းဖတ္ပြဲေတာ့ မလုပ္ျဖစ္တာက မ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ကေတာ့ ေက်ာင္းတြင္းအဆင့္ရွိမယ္။ ဌာနတြင္းရွိမယ္။ ေက်ာင္းတြင္းအဆင့္ကေတာ့ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေလာက္ ဖတ္ၾကတာမ်ိဳးရွိတယ္။ ေနာက္ဝိဇၨာ၊ သိပၸံပညာရွင္မ်ား စာတမ္းဖတ္ပြဲဆိုတာ ရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ တကယ္စာတမ္းဖတ္ခ်င္တဲ့သူအတြက္ တစ္ႏွစ္မွာ သံုးႀကိမ္ေလာက္ သုေတသနလုပ္ဖို႔ အခြင့္အေရးရွိတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့မလုပ္ျဖစ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ 

အရင္တုန္းက တကၠသိုလ္က တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ၂ ခုပဲရွိတယ္။ တကၠသိုလ္ႀကီးႏွစ္ခုပဲ ရွိခ်ိန္တုန္းက သုေတသနလုပ္ငန္းအတြက္ လက္ေတြ႔ပစၥည္းေတြက လံုေလာက္တယ္။ တကၠသိုလ္ေတြ ဗံုးေပါလေအာဖြင့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သုေတသနဆိုတာ စာ႐ြက္ေပၚမွာပဲ ရွိေတာ့တာ။ သိပၸံသုေတသနမွာဆို လက္ေတြ႔ပစၥည္းေတြ အမ်ားႀကီးလိုအပ္တယ္။ အဲဒီလက္ေတြ႔ ပစၥည္းေတြက ေဈးကလည္း အင္မတန္ႀကီးတယ္။ အဲဒီေတာ့ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ျခင္းမရွိဘူး။ အဲဒီ ေတာ့တကၠသိုလ္ေတြသာ ဖြင့္ထားတာ။ သုေတသနဆိုတာ ဆိတ္သုဥ္းေနတာၾကာၿပီေပါ့။ မဆလ လက္ထက္ေလာက္ကစၿပီးေတာ့ ခ်ိဳ႕ယြင္းလာတာေပါ့။ သိပၸံလက္ေတြ႔သံုးပစၥည္းေတြက အမွန္မျပႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအဆင့္ကေန တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက်လာလိုက္တာ လက္ေတြ႔လုပ္တယ္ဆိုတာက စာ႐ြက္ေပၚမွာ လက္မွတ္ထိုးတဲ့အဆင့္ကို ေရာက္လာတယ္။ ေနာက္က်မွ သုေတသနကို ဘယ္ဟာနဲ႔ ျမႇင့္တင္လဲဆိုရင္ ပါရဂူဘြဲ႔ တို႔ မဟာဘြဲ႔တို႔နဲ႔ထပ္ၿပီးလုပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ အျဖစ္လုပ္ၾကတဲ့သုေတသနေတြပဲ ျဖစ္လာတယ္။ တကယ့္လက္ေတြ႔အသံုးခ်လို႔ရတဲ့သုေတသနကေတာ့ ရွားေနတုန္းပဲ။ အခုေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ စိတ္ပါဝင္စားဖို႔အတြက္ ရာထူးတိုးတဲ့အခါမွာ သုေတသန ရမွတ္ေတြကိုပါ ထည့္သြင္းစဥ္းစားတာရွိလာတယ္။ အခုခ်ိန္မွာက အရည္အေသြးမီသည္ျဖစ္ေစ၊ မမီသည္ျဖစ္ေစ သုေတသနအလုပ္ကို နည္းနည္းႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ျဖစ္လာတယ္။ ဒါေတာင္မွ ၿမိဳ႕ေပၚကဆရာမနဲ႔ နယ္ကဆရာမ အခြင့္အေရးမတူဘူးဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေတြရွိေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဝိဇၨာက စာအုပ္၊ စာတမ္းပဲ အဓိကထားၿပီးသုေတသနလုပ္ရတာ။ သိပၸံေတြမွာက် လက္ေတြ႔ပစၥည္းေတြက ၿမိဳ႕ေက်ာင္းမွာေန တဲ့သူေတြေလာက္ အခြင့္မရေတာ့ ၿမိဳ႕ေက်ာင္းက လူေတြပဲ သုေတသနလုပ္ခြင့္ရတဲ့ အေျခအေနျဖစ္ေနတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ သုေတသနစင္တာႀကီးကို တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာတစ္ေနရာပဲထားၿပီးေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြအတြက္ သုေတသနစနစ္တက်လုပ္ႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြေပးထားရင္ ပိုၿပီးအဆင္ေျပတာေပါ့။ သင္ၾကားေရးနဲ႔ သုေတသနဌာနခြဲၿပီးေတာ့ သီးသန္႔သုေတသနလုပ္တဲ့သူေတြကို ေနရာတစ္ခုေပးလိုက္ရင္ အရည္အေသြးရွိတဲ့ သုေတသနေတြ ထြက္လာႏိုင္တယ္ေပါ့။ သုေတသနကိုအမွတ္ေပးတာ ေကာင္းေပမယ့္ ၿပီးျပည့္စံုမႈေတာ့မရွိေသးဘူး။

သုေတသနလုပ္တဲ့သူကို အားေပးခ်ီးေျမႇာက္တယ္ဆိုတာထက္ တစ္ေလာကပဲ မံု႐ြာတကၠသိုလ္မွာျဖစ္သြားတာ အေျပာင္းအေ႐ႊ႕ေတြမွာ ေဒသအက်ိဳးျပဳသုေတသနဆိုတာ ရွိတယ္။ အဲဒီသုေတသနလုပ္ေနတဲ့သူက အေျပာင္းအေ႐ႊ႕ပါသြားရင္ အဲဒီလုပ္ငန္းႀကီးက ရပ္တန္႔သြားတာ။ အဲဒီမ်ိဳးေတြ မျဖစ္ဖို႔ေရွာင္ရမယ္။ ေနာက္သုေတသနလုပ္တဲ့သူကို ေထာက္ပံ့မႈရွိလားဆိုရင္ ဘယ္သူမွ မေထာက္ပံ့ဘူးလို႔ပဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျပာခ်င္တယ္။ တကယ္သုေတသနလုပ္ဖို႔အတြက္ တင္ျပၾကပါ၊ ေတာင္းဆိုၾကပါဆိုေပမယ့္ သုေတသန ဆိုတာက ခရီးေတြသြားရတယ္။ ကုန္က်စရိတ္လည္း တအားမ်ားတယ္။ အဲဒီကုန္က်စရိတ္ကို ႏိုင္ငံေတာ္ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနက အျပည့္အစံုခ်ေပးႏိုင္ျခင္း မရွိဘူး။ တကယ့္သုေတသနကုန္က်စရိတ္ရဲ႕ ဆယ္ပံုတစ္ပံုေတာင္မွ ႏိုင္ငံေတာ္ကခ်ေပးတဲ့ ေငြမရဘူး။ မရတဲ့အျပင္ခ်ည္ေႏွာင္ထားတာေတြ ရွိေသးတယ္။ လက္ေတြ႔လုပ္ရတဲ့ သုေတသနက လြယ္တာမဟုတ္ဘူး။ ေတာထဲမွာေရာက္ေနၿပီး တစ္လတစ္ခါ Report ေတြတင္ရတယ္။ အဲလိုလုပ္ဖို႔က မလြယ္ဘူး။ အဲဒီအခါ ျပင္ပကုမၸဏီေတြနဲ႔ ေပါင္းလုပ္ရတာမ်ိဳးရွိမယ္။ တတ္ႏိုင္တဲ့သူက ကိုယ့္ဘာသာပိုက္ဆံစိုက္လုပ္ၾကတာရွိမယ္။ မတတ္ႏိုင္တဲ့သူက မလုပ္ဘူးေပါ့။ ခုနကေျပာသလို သုေတသနစင္တာႀကီးဖြင့္ထားၿပီး သီးသန္႔သုေတသနရန္ပံုေငြေထာက္ပံ့ႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ႏိုင္ငံတိုးတက္ေရးမွာ သုေတသနဆိုတာ အေရးႀကီးတယ္။ အခုလုပ္ေနတဲ့ သုေတသနေတြက ႏိုင္ငံဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးသာလုပ္ေနၾကတာ။ ဘယ္ဟာမွ Research ကိုမသြားဘူး။ တိုင္းအစိုးရကလည္း သုေတသနအဖြဲ႔အစည္းဆိုတာလည္း ဖြဲ႔ထားတာမရွိဘူး။ လက္ငုတ္လက္ရင္းက တကၠသိုလ္ေတြမွာပဲျဖစ္တဲ့အတြက္ တကၠသိုလ္ သုေတသနကိုျမႇင့္တင္ႏိုင္မွသာလွ်င္ ႏိုင္ငံေတာ္က႑ေပါင္းစံုရဲ႕ သုေတသနလုပ္ငန္းေတြ တိုးတက္လာမယ္လို႔ထင္တယ္။ 

“အဲဒီပစၥည္းကို အသံုးျပဳဖို႔ ပ်က္စီးမွာစိုးလို႔ ထုတ္မေပးဘူး”



ဦးစစ္သူေအာင္(လက္ေထာက္ကထိက၊ အဏၰဝါသိပၸံဌာန၊ ပုသိမ္တကၠသိုလ္)

လက္ရွိမွာက သုေတသနလုပ္တာ သူ႔ေမဂ်ာနဲ႔သူ ကြဲလြဲမႈရွိမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာက ကိုယ္စိတ္ဝင္စားတာကို လုပ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမတစ္ေယာက္က တစ္ႏွစ္ကိုစာတမ္း ဘယ္ႏွေစာင္လုပ္ရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ သတ္မွတ္ထားတာမရွိဘူး။ သုေတသနကိုစိတ္ဝင္စားတဲ့သူက အခ်ိန္ျပည့္ဒီသုေတသနကိုပဲ လုပ္ေနတယ္။ စာတမ္းေတြ သြားဖတ္တယ္။ ဒါက သူ႔ရဲ႕စိတ္ပါဝင္စားမႈေပၚမွာ မူတည္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သုေတသနစိတ္ဝင္စားတဲ့သူ အရမ္းနည္းပါတယ္။ ဒီပုသိမ္တကၠသိုလ္မွာဆို ဆရာ၊ ဆရာမ ၄၀၀ နီးပါးရွိတယ္။ အဲဒီထဲကမွ စိတ္ဝင္စားသူသည္ ၅၀ ေအာက္ပဲရွိတယ္။ အဓိကကေတာ့ မူဝါဒနဲ႔လည္းဆိုင္တာေပါ့။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ တကၠသိုလ္ဆရာ၊ ဆရာမနဲ႔ အေျခခံဆရာ၊ ဆရာမဘာကြာလဲဆိုရင္ ဒီသုေတသနအၿမဲတမ္းလုပ္ရတာ ကြာတာေပါ့။ ဒီသုေတသနလုပ္ထားတာေတြကို ခ်ျပၿပီးမွ သင္ၾကားမႈကို သြားရမွာ။ လက္ရွိကအဲဒီ အေျခအေနမ်ိဳးမျဖစ္ေတာ့ဘဲ ျပ႒ာန္းစာအုပ္ေတြထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ ျပ႒ာန္းစာအုပ္ကိုပဲ သင္ၾကတာမ်ားတယ္။ လက္ရွိေတြ႔ရွိခ်က္ေတြကိုပဲ သင္တယ္ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒါက ယေန႔ေခတ္ပညာေရးရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေပါ့။ သုေတသနလုပ္မယ့္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးသင့္တယ္။ ၿပီးေတာ့သူ႔တို႔ကို ဖိအားေတြ၊ တာဝန္ေတြကင္းသင့္တယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက တာဝန္ေတြမ်ားေနတဲ့အခါ သုေတသနကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လုပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ သူတို႔မွာလည္း စားဝတ္ေနေရးရွိတယ္။ အဲဒီေအာက္မွာ အလုပ္လုပ္ရတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လက္ရွိျဖစ္ေနတာက သုေတသနလုပ္တာက ဘြဲ႔တစ္ခုအတြက္သာလွ်င္ လုပ္ၾကတဲ့ပံုစံျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါမ်ိဳး ဘာေၾကာင့္ျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာက သုေတသနလုပ္တဲ့ဆရာ၊ ဆရာမက တာဝန္လည္းထမ္းေဆာင္ရတယ္။ ႐ံုးတက္၊ ႐ံုးဆင္းတာဝန္ေတြထမ္းေဆာင္ရယ္။ စာသင္ရတယ္။ သူ႔အိမ္အတြက္စားဝတ္ေနေရးလုပ္ရတာရယ္၊ ဒီသုေတသနအလုပ္ကို မႏိုင္ေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီမွာပင္ပန္းသြားၿပီးေတာ့ သုေတသနလုပ္ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သုေတသနလုပ္ဖို႔အတြက္ဆိုရင္ အခ်ိန္ေပးရမယ္။ သိပၸံမွာက အခ်ိန္အတိအက်ေပးၿပီး လုပ္ရတာမ်ိဳးရွိတယ္။ မနက္ ၉ နာရီ လုပ္ရမယ့္အလုပ္က မနက္ ၉ နာရီဆို လုပ္ကို လုပ္ရမယ္။ တျခားတာဝန္ေပးလိုက္တာတို႔ အစည္းအေဝးေခၚလိုက္တာတို႔ဆိုရင္ ဒါဆက္လုပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ ဆရာ၊ ဆရာမ တာဝန္နဲ႔ သုေတသနယွဥ္လိုက္တဲ့အခါမွာ တာဝန္ကိုပဲေ႐ြးလိုက္တယ္။ ဒီသုေတသနမလုပ္လို႔ အလုပ္ကိုထိခိုက္မႈမရွိဘူး။ တာဝန္ကိုမလုပ္ရင္ အလုပ္ကိုထိခိုက္မယ္။ အဲဒီအခါ ေကာင္းမြန္တဲ့ သုေတသနေတြ ထြက္မလာေတာ့ဘူး။ ဒါက ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ အခက္အခဲေပါ့။ ေနာက္ၿပီး လက္ေတြ႔လုပ္တဲ့အခါမွာ အသံုးခ်ရမယ့္ အေထာက္အပံ့ပစၥည္းေတြကလည္း ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ယွဥ္လို႔မရဘူး။ တစ္ခုခုလုပ္ခ်င္ၿပီဆိုရင္ တိုင္းရမယ့္ပစၥည္းေတြဆိုရင္ အလြယ္တကူယူလို႔မရဘူး။ တခ်ိဳ႕က်လည္း ပစၥည္းရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ဌာနက သိမ္းထားတာရွိမယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္က ေထာက္ပံ့ေပးတာ ရွိခ်င္ရွိမယ္။ အဲဒီပစၥည္းကို အသံုးျပဳဖို႔ ပ်က္စီးမွာစိုးလို႔ထုတ္မေပးဘူး။ အေနၾကာတဲ့ဆရာ၊ ဆရာမသာလွ်င္ ကိုယ့္တကၠသိုလ္မွာ ဘာရွိတယ္ဆိုတာ သိတာ။ အခုမွေရာက္တဲ့ဆရာေတြက ဒါေလးလိုခ်င္တယ္။ ဒါေလးတိုင္းခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အဲဒီပစၥည္းက ဌာနမွာရွိမွန္းမသိဘူး။ သိမ္းထားတာကိုး။ ဒီပစၥည္းေတြသည္ တန္ဖိုးႀကီးတယ္။ ပ်က္စီးသြားမွာ စိုးရိမ္ၾကတယ္။ ဒါကလည္း ေကာင္းတဲ့အရာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဒီပစၥည္းေတြက သုေတသနလုပ္တဲ့အခါ ဆရာ၊ ဆရာမေတြသံုးဖို႔ ထုတ္ထားေပးသင့္တယ္။ သံုးရင္ေတာ့ ပ်က္တဲ့အခါပ်က္မွာေပါ့။ ေပးမသံုးဘဲ ဒီတိုင္းထားရင္းလည္း ပ်က္စီးသြားတာေတြ အမ်ားႀကီးႀကံဳဖူးတယ္။ သုေတသနလုပ္ငန္းေတြ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မီဖို႔ဆိုရင္ Researcher  ေကာင္းေတြ ေမြးထုတ္ေပးဖို႔လိုတယ္။ ၿပီးတဲ့အခါမွာ မူဝါဒပိုင္းေပါ့။ လက္ရွိသုေတသနလုပ္ေနတာက ဘြဲ႔လြန္စာတမ္းေတြမွာပဲ လုပ္ၾကတာ။ ဒါေပမဲ့ဘြဲ႔လြန္စာတမ္းမွာ အားနည္းတာက မွန္ကန္ေသာ ေအာင္ျမင္ေသာ သုေတသနပဲလိုခ်င္တယ္။ လုပ္ေနရင္းနဲ႔ မေအာင္ျမင္တဲ့ဟာဆိုရင္ သူတို႔ကမလိုခ်င္ဘူး။ အဲဒါကလည္း မွားယြင္းေနတဲ့မူဝါဒလို႔ထင္တယ္။ သူမ်ားႏိုင္ငံနဲ႔ ယွဥ္တဲ့အခါကြာဟမႈက အဲဒါေတြေပါ့။ သုေတသနလုပ္ရင္းတန္းလန္းမွာ ေမွ်ာ္မွန္းထားတာထြက္ခ်င္မွ လည္းထြက္မယ္။ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈမွန္လား၊ မွန္တယ္ဆိုရင္ မေအာင္ျမင္လည္းရတယ္။ လက္ခံတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးျဖစ္ရမွာ။ သုေတသနလုပ္တဲ့ဆရာ၊ ဆရာမေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့အေထာက္အပံ့ေတြရွိလားဆိုေတာ့လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွာက သုေတသနလုပ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္လုပ္ရတယ္။ တခ်ိဳ႕က ေတာ္ရက္သားနဲ႔ ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္လို႔ မလုပ္ရတာေတြရွိတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း စားဝတ္ေနေရးရွိတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း သုေတသနရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေတြကလည္း ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ ေကာင္းမြန္တဲ့ရလဒ္ေတြ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေတြက ႏိုင္ငံေတာ္က ေထာက္ပံ့ေပးသင့္တဲ့အရာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျမင္တယ္။ သုေတသနလုပ္တဲ့ဆရာ၊ ဆရာမအတြက္ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္း၊  ိုအပ္တဲ့ ေငြေရးေၾကးေရး၊ ပညာရပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံေပးရမယ္။ ပညာရပ္ပိုင္းမွာ လိုအပ္တဲ့ပညာရွင္ေတြကို ႏိုင္ငံျခားကေခၚေပးတာမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ စာအုပ္ေတြေထာက္ပံ့တာျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ေပးသင့္တယ္လို႔ျမင္တယ္။ သုေတသနလုပ္တယ္ဆိုတာ အမွန္ေတာ့ သီအိုရီရွာေပးတာေပါ့။ ထြက္လာတဲ့ သီအိုရီကို ႏိုင္ငံေတာ္ကိုအပ္ရတာပဲ။ အဲဒီပံုစံနဲ႔ ပညာေရးကသြားႏိုင္ရင္ အဆင္ေျပတာေပါ့။ လက္ရွိက အဲဒီလိုမဟုတ္ခဲ့ဘူး။ ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြရဖို႔ဆိုရင္ ပညာေရးေကာင္းဖို႔ဆိုရင္ သုေတသနေတြ မ်ားမ်ားလုပ္ရမယ္။

ျမဇာျခည္သင္း