News

POST TYPE

EDUCATION

ဆရာမ်ား၏ ရင္ဖြင့္သံ (တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္)
12-Jul-2018 tagged as

အဆင့္ျမင့္ပညာေရးက႑အတြက္ အသက္ေသြးေၾကာဟုပင္ဆိုႏိုင္သည့္ တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္မ်ား စာၾကည့္တိုက္အဂၤါရပ္ႏွင့္ ျပည့္စံုမႈရွိေရးႏွင့္ တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္မ်ား ျပန္လည္ အသက္ဝင္လာေရး တကၠသိုလ္ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား အႀကံျပဳခ်က္မ်ားကို ဆရာမ်ား၏ ရင္ဖြင့္သံက႑အျဖစ္ The Voice က စုစည္းေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

“စာၾကည့္တိုက္ အသံုးခ်တဲ့စနစ္ကို မသြားတဲ့အခါမွာ ကေလးေတြက စာၾကည့္တိုက္နဲ႔ ကင္းကြာသြားတာပဲ”
ဦးသန္႔ဇင္ (လက္ေထာက္ကထိက၊ သခ်ၤာဌာန၊ ဒဂံုတကၠသိုလ္)

တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အဓိက ျပႆနာက စာၾကည့္တိုက္မွာ Facility ျပည့္စံုျခင္း မျပည့္စံုျခင္း ဆိုတာထက္ စာၾကည့္တိုက္အသံုးခ်တဲ့ သင္ၾကားသင္ယူမႈစနစ္ မရွိတဲ့ျပႆနာ။ ဆိုလိုခ်င္တာက စာၾကည့္တိုက္က Facility ေတြ ျပည့္စံုေနရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သြားေနတဲ့ ပညာေရးစနစ္က စာၾကည့္တိုက္ကို မသြားဘဲနဲ႔လည္း အဆင္ေျပတယ္။ စာၾကည့္တိုက္မွာ ေက်ာင္းသားေတြက Self-study မလုပ္ဘဲနဲ႔လည္း ဒီဘြဲ႔ေတြ ရေနၾကတဲ့ စနစ္မ်ိဳးသံုးတဲ့အခါမွာ စာၾကည့္တိုက္ျပည့္စံုျခင္း မျပည့္စံုျခင္းထက္ အဲဒီသင္ၾကားေရးစနစ္ကို စာၾကည့္တိုက္ အသံုးခ်ၿပီး ေလ့လာသင္ယူရတဲ့စနစ္ကို အရင္ေျပာင္းမွပဲ အဆင္ေျပလိမ့္မယ္။ ခုလက္ရွိက စာၾကည့္တိုက္ မလိုအပ္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ သင္ၾကားသင္ယူမႈနည္းစနစ္ေတြက စာၾကည့္တိုက္ကို အသံုးျပဳေအာင္ အားေပးမထားတဲ့အခါမွာ ဒီလက္ရွိ စာၾကည့္တိုက္ေတြက ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ကင္းကြာသြားတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ကို စာအုပ္စာတမ္းေတြ၊ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ စာအုပ္စာတမ္းေတြ၊ e-Library ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲေကာင္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔သြားေနတဲ့ သင္ၾကားသင္ယူနည္းစနစ္ေတြက စာၾကည့္တိုက္ အသံုးခ်တဲ့စနစ္ကို မသြားတဲ့အခါမွာ ကေလးေတြက စာၾကည့္တိုက္နဲ႔ ကင္းကြာသြားတာပဲ။

အဲဒါက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒဂံုတကၠသိုလ္တစ္ခုတည္း မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ တကၠသိုလ္တိုင္းလိုလိုမွာ ႀကံဳေနရတဲ့ျပႆနာ ျဖစ္တယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြလည္း အတူတူပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ခုခ်ိန္ထိ Academic Freedom မရဘူး။ မရတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က စာသင္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သင္ ရမယ့္သင္႐ိုးကို အေပၚကေန ၫႊန္ၾကားထားၿပီးသားပဲ။ အဲဒီအတိုင္းသင္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က စာၾကည့္တိုက္ကို တကူးတက သြားေနစရာမွ မလိုတာ။ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဒီ Curriculum (သင္႐ိုး)ကို ပိုၿပီးျပည့္စံု ေအာင္သင္ေပးဖို႔အခ်ိန္ေတြ၊ သင္ေပးဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြက အခုခ်ိန္ထိ Academic Freedom ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးေနဆဲျဖစ္တယ္။ လက္ရွိ အဆင့္ျမင့္ပညာေရးမွာ စာၾကည့္တိုက္ေတြရဲ႕ အခန္းက႑က ပါဝင္ပတ္သက္ေနတာ မရွိဘူး။ ဥပမာ- ေက်ာင္းရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္ မေျပာနဲ႔ဦး သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္ဌာန အသီးသီးမွာရွိတဲ့ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တိုက္မွာေတာင္ ေက်ာင္းသားေတြ ထိေတြ႔ဖို႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ထိေတြ႔ဖို႔ တကယ္ကို စစ္စစ္မွန္မွန္ အေထာက္အကူေပးႏိုင္တာ မရွိဘူး။ အဲဒီအခါက် တကၠသိုလ္တစ္ခုလံုးရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္ေတြက ပိုဆိုးသြားတာေပါ့။ ျပႆနာက တကၠသိုလ္ေတြမွာလည္း ဒါသင္ ဒါေျဖ စနစ္ကရွိတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စာၾကည့္တိုက္က လိုမွမလိုတာ။ တကယ္ကို စိတ္ဝင္စားလို႔ ဆရာကလည္း ေက်ာင္းသားကို ပညာရပ္ ပိုၿပီးေလ့လာေစခ်င္ရင္လည္း အခြင့္အလမ္းေတြ ပိတ္ခံထားရတယ္။ ပုစၧာအပိုေတြ သင္ခ်င္လာေအာင္လည္း သင္႐ိုးေတြက ဖြင့္ေပးမထားဘူး။ ခက္ခက္ခဲခဲ ပုစၧာေတြကိုလည္း ေမးခြန္းေတြမွာ ေမးေလ့မရွိဘူး။

ဒီအခါ စာၾကည့္တိုက္ရဲ႕အခန္းက႑က ေပ်ာက္သြားရတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆရာေတြအတြက္ သုေတသနေတြ၊ စစ္တမ္းေတြလုပ္တဲ့အခါမွာလည္း သုေတသနကို စစ္စစ္မွန္မွန္ အားေပးေနဖို႔ လိုတယ္။ ၿပီးေတာ့ သုေတသနကိုလည္း လုပ္လာေအာင္ အားေပးဖို႔လိုတယ္။ သုေတသန လုပ္လားဆိုတာ စစ္ေဆးႏိုင္တဲ့ အေနအထားလည္းမရွိဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဆရာေတြကို မဆိုင္တဲ့တာဝန္ေပးတာ အရမ္းမ်ားတယ္။ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာဆိုရင္ ဆရာေတြက အေဝးသင္လည္း သင္ရတယ္။ အေပါက္ေစာင့္တဲ့ တာဝန္ေတြလည္း ယူရတယ္။ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာလည္း ဆရာေတြ တာဝန္ယူရတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမွာ ဆရာတစ္ေယာက္က စာ ေအးေအးေဆးေဆးဖတ္ၿပီး သုေတသနလုပ္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း နည္းသြားတယ္။ ဆရာေရာ ေက်ာင္းသားေရာ စာၾကည့္တိုက္ကို အသံုးခ်ဖို႔ဆိုရင္ ပညာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ေပးရတယ္။ ဒါသင္၊ ဒါေျဖစနစ္ကို အရင္ဆံုး ေျပာင္းရမယ္။ စာၾကည့္တိုက္ အသံုးခ်ၿပီး သင္ယူေလ့လာတဲ့နည္းစနစ္က အေရးအႀကီးဆံုးလို႔ပဲ ျမင္ပါတယ္။ ဒါေတြလုပ္ဖို႔ဆိုရင္ ပညာေရး ဥပေဒအား ေကာင္းရမယ္။

“မိုးယိုရင္ စာအုပ္ေတြ မရႊဲေအာင္ စာ႐ြက္ေတြနဲ႔ လိုက္အုပ္ထားရတယ္”
ဦးစစ္သူေအာင္ (လက္ေထာက္ကထိက၊ အဏၰဝါသိပၸံ၊ ပုသိမ္တကၠသိုလ္)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ရွိ ပုသိမ္တကၠသိုလ္မွာဆို ရင္ စာၾကည့္တိုက္က တကၠသိုလ္ စာၾကည့္တိုက္လို႔ကို ေခၚလို႔မရေအာင္ပဲ အားနည္းတယ္လို႔ ျမင္တယ္။ တကၠသိုလ္တိုင္း၊ တကၠသိုလ္တိုင္းနဲ႔ယွဥ္ရင္ ပုသိမ္တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္က ေသးေသးေလးလို႔ျမင္တယ္။ စာအုပ္စာတမ္းလည္း မျပည့္စံုဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း စာၾကည့္တိုက္ကို အားကိုးမႈဆိုတာ မရွိဘူး။ စာၾကည့္တိုက္ကို သြားၾကည့္ရင္ ေက်ာင္းသားဆိုတာ မေတြ႔ရဘူး။ e-Library တို႔ေတာ့ ရွိတယ္။ ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္လည္း အသံုးခ်မႈမရွိဘူး။ အဲဒါက အေဆာက္အအံုနဲ႔လည္း ဆိုင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပုသိမ္တကၠသိုလ္ စာၾကည့္တိုက္အတြက္ဆိုၿပီး ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဝန္းက်င္ေလာက္က ဘတ္ဂ်က္ ခ်ေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီဟာေတြက အဲဒီပိုက္ဆံေတြက ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမ ေဆာက္တဲ့ထဲ ပါသြားတယ္။ ပိုက္ဆံမေလာက္လို႔ဆိုၿပီး ထည့္ေပးလိုက္တာ။ အဲဒီမွာ သူက စာၾကည့္တိုက္က အရင္အတိုင္း ေနရာေဟာင္းမွာပဲ ေနဆိုၿပီး လုပ္လိုက္တယ္။ ခုဆိုရင္ မိုးယိုဘာယိုနဲ႔ စာအုပ္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ဒုကၡေရာက္တယ္။ မိုးယိုရင္ စာအုပ္ေတြ မရႊဲေအာင္ စာ႐ြက္ေတြနဲ႔ လိုက္အုပ္ထားရတယ္။ ၿပီးတဲ့အခါမွာ ေက်ာင္းသားေတြ စာဖတ္ဖို႔ အခန္းဆိုတာ ရွိတယ္။ အဲဒီအခန္းမွာလည္း မ်က္ႏွာၾကက္ေတြ ၿပိဳက်ေနေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ စာထိုင္ဖတ္လို႔ မရႏိုင္ဘူး။

ဒါေၾကာင့္ စာၾကည့္တိုက္ကိုသြားရင္ စာအုပ္ ငွားသြား၊ ထိုင္ဖတ္ဖို႔ေနရာမရွိဘူး။ အစကေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ ေဆာက္ရမယ့္ပိုက္ဆံကို ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ ခန္းမေဆာက္တဲ့ေနရာမွာ ယူသံုးလိုက္ၿပီး အဲဒီဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာပဲ စာၾကည့္တိုက္အတြက္ ေနရာထားမယ္ေပါ့။ ေဆာက္ၿပီးတဲ့အခါမွာ စာၾကည့္တိုက္အတြက္ ေနရာမရေတာ့ဘူး။ စာၾကည့္တိုက္အတြက္လည္း ဘတ္ဂ်က္တင္လို႔မရေတာ့ဘူး။ လက္ရွိအေဆာက္အအံုကိုျပင္ဆင္ဖို႔အတြက္ပဲ ဘတ္ဂ်က္တင္လို႔ ရေတာ့မယ္။ တင္တဲ့အခါမွာလည္း အေသးစား ျပင္ဆင္မႈအေနနဲ႔ တင္ရ မယ္။ လက္ရွိဆရာမႀကီးကလည္း စာၾကည့္တိုက္ကို အဓိကထား ျပင္ဆင္ဖို႔ႀကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေသးစား ျပင္ဆင္မႈအေနနဲ႔ ဘတ္ဂ်က္တင္ရမယ္။ စာအုပ္စာတမ္းေတြအတြက္လည္း ဘတ္ဂ်က္ အခက္အခဲရွိတယ္။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြကိုလည္း စာၾကည့္တိုက္ကို စိတ္ဝင္စားေအာင္၊ စာလာဖတ္ေအာင္ မဲဆြယ္မႈအားနည္းတယ္။

ဆရာေတြအတြက္ကလည္း ဘာသာရပ္ဆိုင္ ရာစာအုပ္ေတြဝယ္ဖို႔ တစ္ႏွစ္ကို ၁၅၀၀၀ ခြဲရတယ္။ အဲဒီကမွ စာအုပ္ဝယ္ၿပီး ျဖည့္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ရန္ပံုေငြရွာၿပီး စာအုပ္ျဖည့္တာလည္း ရွိတယ္။ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ကို အားကိုးတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ ဌာနဆိုင္ရာ အသီးသီးမွာရွိတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ေလးေတြကိုပဲ အားကိုးၾကတယ္။ ဆရာေရာ ေက်ာင္းသားေရာ စာၾကည့္တိုက္ကို အသံုးမျပဳတဲ့ ျပႆနာျဖစ္ေနတယ္။ ဒီအတြက္သင္႐ိုးကစ ျပႆနာရွိတယ္။ သင္႐ိုးေတြကို ဗဟိုကေနပဲ ထုတ္လိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သင္ၾကားတဲ့အခါမွာ ကိုးကားဖို႔အတြက္ စာၾကည့္တိုက္ကို သြားစရာမလိုေတာ့ဘူး။ ခုဟာက ဒီမွာရွိတဲ့ တကၠသိုလ္ ဆရာ၊ ဆရာမ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘာသာရပ္ တစ္ခုသင္ဖို႔ သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းစာအုပ္ကိုပဲ အဓိကထား သင္တယ္။ အဲဒီအတြက္ အျပင္ကယူၿပီး သင္တာမ်ိဳး အရမ္းရွားတယ္။ ေက်ာင္းသားေရာ၊ ဆရာေရာ စာဖတ္လာေအာင္က ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္တာက စာၾကည့္တိုက္မွာ စာအုပ္စာတမ္းစံုရမယ္။ နံပါတ္ ၂ Facility ျပည့္စံုရမယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ အဖြဲ႔လိုက္ ေဆြးေႏြးျငင္းခံုလို႔ရမယ့္ အခန္းေလးေတြရွိရမယ္။ ဆိတ္ျငိမ္တဲ့ စာဖတ္ခန္းေတြရွိရမယ္။ e-Library အတြက္ Wifi ေတြ ဘာေတြရွိရမယ္။ ေနာက္စာၾကည့္တိုက္ေတြ ၂၄ နာရီ ဖြင့္ထားေပးရင္ ပိုေကာင္းတယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာင္ ည ၉ နာရီ ၁၀ ထိ ဖြင့္ထားရင္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြ လာဖတ္မယ္။ လိုခ်င္တဲ့စာအုပ္ကို အခ်ိန္မေ႐ြး သြားယူလို႔ရမယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယူဆပါတယ္။

“ဆရာ၊ ဆရာမ အမ်ားစုကလည္း စာၾကည့္တိုက္သြားဖို႔ အခ်ိန္သိပ္မရၾကဘူး”
ဦးဘိုဘိုေလး (ကထိက၊ ဥပေဒပညာဌာန၊ မံု႐ြာတကၠသိုလ္)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္ေလာကမွာရွိတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဒီအစိုးရသက္တမ္းမွာ စာအုပ္ေတြျဖည့္စြက္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေငြေၾကးခ်ေပးလာတာ။ အရင္တုန္းကဆိုရင္ စာၾကည့္တိုက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွ မႏၲေလးမိန္းကလြဲၿပီး က်န္တဲ့ေက်ာင္းေတြမွာ စာၾကည့္တိုက္က ေတာ္ေတာ္ကို အားနည္းခဲ့တာ။ ေနာက္ၿပီး ဒီစာၾကည့္တိုက္မွဴးနဲ႔ ဝန္ထမ္းေတြကလည္း သူတို႔လုပ္ရမယ့္တာဝန္ေတြကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ သိပ္မလုပ္တတ္ၾကဘူး။ သင္တန္း ဘာညာမရွိတဲ့အတြက္ သူတို႔လည္းလုပ္တာေတြ အဆင္မေျပလွဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မံု႐ြာတကၠသိုလ္အေနနဲ႔ေျပာရရင္ စာၾကည့္တိုက္က နံပါတ္ ၁၊ ေက်ာင္းရဲ႕အတြင္းပိုင္း ေရာက္ေနတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ အေရာက္အေပါက္ နည္းတဲ့ေနရာ ျဖစ္ေနတယ္။ နံပါတ္ ၂၊ စာၾကည့္တိုက္ရဲ႕ အဝန္းအဝိုင္းက ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြ စိတ္ဝင္စားမႈနည္းတဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ ေရာက္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ကို သြားတဲ့အခါမွာ ကေလးေတြအတြက္ အဆင္ေျပေအာင္ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အကိုးအကား၊ အေထာက္အထားစာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဆင္ေျပေျပမရတာ မ်ားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဥပေဒဌာနအေနနဲ႔ ေျပာမယ္ဆို ရင္ အကိုးအကား အေထာက္အထား စာအုပ္ေတြက Update မျဖစ္တာမ်ားတယ္။ သင္ၾကားေရးနဲ႔ပတ္သက္တာေရာ၊ သုေတသနေတြ လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း အကိုးအကား စာအုပ္က မရွိတာကမ်ားတယ္။ အဲေတာ့ ေခတ္စနစ္နဲ႔အညီ စာၾကည့္တိုက္မွဴးနဲ႔ ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းကိုလည္း ျမႇင့္ရမယ္။ ေနာက္ၿပီး စာအုပ္စာတမ္းေတြကိုလည္း ႏိုင္ငံေတာ္ခ်ေပးတဲ့ ဘတ္ဂ်က္နဲ႔ဝယ္ရမယ္။ ဒါမွသာ စာၾကည့္တိုက္ေတြ အသက္ဝင္လာမယ္လို႔ျမင္တယ္။ ေနာက္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း စာၾကည့္တိုက္သြား ၿပီးသံုးတဲ့အေလ့အထက မရွိသေလာက္ကို ျဖစ္သြားတာ။ ခုဟာက ဖုန္းေတြနဲ႔ပဲ Internet Package ေတြဝယ္ၿပီး စာအုပ္ေတြ ေဒါင္းလုတ္ဆြဲတယ္။ ဖတ္တယ္။ ဒီအဆင့္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဆင္ေျပေနေတာ့ စာၾကည့္တိုက္သြားတာက နည္းသလိုျဖစ္ေနတယ္။ စာၾကည့္တိုက္မွာက အင္တာနက္လိုင္းမေကာင္းေတာ့ သြားလည္း စာအုပ္ေဒါင္းဖို႔ အဆင္မေျပတာရွိေတာ့ ကေလးေတြက သြားတာနည္းတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆရာ၊ ဆရာမ အမ်ားစုကလည္း စာၾကည့္တိုက္သြားဖို႔ အခ်ိန္သိပ္မရၾကဘူး။ သင္ၾကားေရးတာဝန္နဲ႔ တျခားလုပ္ငန္းကိစၥေတြေၾကာင့္ အနည္းစုေလာက္ပဲ သြားႏိုင္တဲ့ အေနအထား ျဖစ္ေနတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အခ်ိန္မရတာလည္း ပါတယ္။ ေနာက္ဌာနတြင္းက စာအုပ္ေလးေတြနဲ႔ပဲ သင္ၾကားေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အကိုးအကား အေထာက္အထားေတြ ယူၾကတာမ်ားတယ္။ သုေတသနလုပ္ဖို႔၊ က်မ္းျပဳစုဖို႔နဲ႔ သင္ၾကားေရးအတြက္ကေတာ့ စာၾကည့္တိုက္မွာလည္း တခ်ိဳ႕တစ္ဝက္ေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္းက် ကိုယ္နဲ႔သင့္ေတာ္မယ့္ သံုးလို႔ရမယ့္ စာအုပ္ေတြကို ေဒၚလာနဲ႔ေပးဝယ္ၿပီး ဖတ္လိုက္ၾကတာ လဲရွိတယ္။ ကိုယ္ပိုင္အိတ္ စိုက္ဝယ္ၿပီး သုေတသနလုပ္ၾကတာလည္းရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိေသးတယ္လို႔ သံုးသပ္လို႔ရတယ္။ စာအုပ္ေတြပိုင္းမွာေရာ၊ IT ပိုင္းမွာေရာ ၊ စာၾကည့္တိုက္ အေနအထားမွာေရာ ေတာ္ေတာ္ေလး အနံ႔အသက္ မေကာင္းတာေရာ ေျပာမယ္ဆိုရင္ အာနည္းခ်က္ေတြ ရွိေနတယ္။ ဆရာ ေရာ၊ ေက်ာင္းသားေရာ စာၾကည့္တိုက္ အသံုးျပဳမႈမ်ားလာေအာင္၊ စာၾကည့္တိုက္ေတြ ျပန္လည္ အသက္ဝင္လာေအာင္ဆိုရင္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြေရာ၊ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြေရာ ေက်ာင္းကေန တကယ္စီမံခန္႔ခြဲေရး အဖြဲ႔အစည္းေရာ ဒါေတြကို ဘယ္လိုအသံုးျပဳရင္ ဘယ္လိုအက်ိဳးရွိမယ္ဆိုတာ သိေအာင္ အသိပညာေပးရမယ္။ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္မႈေတြ လုပ္ရမယ္။ အဲလိုဆိုရင္ စာၾကည့္တိုက္ေတြ ျပန္လည္အသက္ဝင္လာမယ္။ တိုးတက္လာမွာျဖစ္ပါတယ္။

ျမဇာျခည္သင္း

  • TAGS