News

POST TYPE

EDUCATION

မသန္စြမ္းသူမ်ားႏွင့္ ဆရာျဖစ္ခြင့္
07-Jul-2018 tagged as

မသန္စြမ္းသူမ်ား ပညာသင္ယူခြင့္ႏွင့္ ဆရာျဖစ္ခြင့္က ေျမျပင္အေျခအေနတြင္ အတားအဆီးမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရဆဲျဖစ္သည္။ ထိုအေျခအေနမ်ားအေပၚ မသန္စြမ္းသူမ်ားအခြင့္အေရး လႈပ္ရွားသူမ်ားႏွင့္ လက္ေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရသူမ်ား၏ သေဘာထားအျမင္မ်ား၊ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ The Voice က ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

“စီမံခန္႔ခြဲမႈမလုပ္ခ်င္တာနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္တယ္ဆိုၿပီး ျငင္းပယ္လိုက္တာလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမင္တယ္”

ကိုရဲဝင္း (ျမန္မာႏိုင္ငံ မသန္စြမ္းသူမ်ားအသင္းခ်ဳပ္၊ မသန္စြမ္းသူမ်ားပညာေရးေကာ္မတီ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး)

ေရွး႐ိုးစြဲအယူအဆေတြေပါ့။ ဆရာဆိုတာ စံျပျဖစ္ရမယ္ဆိုတာမ်ိဳး က်င့္သံုးခ်င္တာေပါ့။ စံျပဆိုေတာ့ ဘာစံျပလဲဆိုတာ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ကထပ္ၿပီး ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္ပါတယ္။ ဆရာတစ္ေယာက္က ကိုယ္လက္အဂၤါမျပည့္စံုတာနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕မွာ စံျပမျဖစ္ထိုက္ေတာ့ဘူးလား။ စာသင္ေကာင္းတယ္၊ သင္ၾကားေရးေကာင္းတယ္ဆိုရင္ အကုန္လံုးက လက္ခံၾကတာပဲ။ အဲဒီေတာ့ အဓိကက်တာ သင္ၾကားေရးကၽြမ္းက်င္ ေကာင္းမြန္ဖို႔လား၊ ဥပဓိ႐ုပ္ေကာင္းမြန္ဖို႔လား။ ႐ုပ္ကိုပဲ ဦးစားေပးတာလား။ ဥပဓိ႐ုပ္အဆင္ေျပၿပီး စာသင္မေကာင္းတဲ့ဆရာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ေတြ႔ေနရတာပဲေလ။ အဲဒီေတာ့ စာသင္ေကာင္းရမယ္၊ ကိုယ္သင္တဲ့၊ တတ္တဲ့ဘာသာရပ္ကို ထူးခၽြန္စြာ ေသခ်ာတတ္ေျမာက္ရမယ္၊ ကေလးေတြကို ေကာင္းမြန္စြာ ျပန္ၾကားသင္ေပးႏိုင္ရင္ ဒါဟာဆရာတစ္ဦးရဲ႕ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ျပည့္စံုေနပါၿပီ။ မူလတန္းဆင့္မွာ ဆရာေတြပင္ပန္းတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုဟာ ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြမွာ ဒီလိုမသန္စြမ္းဆရာေတြကို ဘယ္လိုေနရာခန္႔ထားတယ္၊ ဘယ္လိုစီမံခန္႔ခြဲေပးတယ္ဆိုတာ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနအေနနဲ႔ ေလ့လာဖို႔လိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ NNER အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ေလ့လာေရးသြားေတာ့ ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ဆိုရင္ KG တန္းမွာ ကေလးေတြကို စာသင္ေနတာ။ ဓာတ္ပံုေတြ႐ိုက္ၿပီး ယူလာတယ္။ သူက Wheelchair နဲ႔ စာသင္ခန္းစီမံခန္႔ခြဲမႈကို ေသေသခ်ာခ်ာလုပ္ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြကို စာသင္ေပးႏိုင္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ အကန္႔အသတ္ေတြရွိေနေသးတုန္းပဲဆိုတာ လက္ခံတယ္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြဟာ Wheelchair သမားသြားဖို႔ အကန္႔အသတ္ျဖစ္ေနေသးတယ္။ ေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္က Wheelchair နဲ႔စာသင္ရင္ ကေလးေတြအတြက္ အဆင္ေျပပါ့မလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္လည္း ရွိေနၾကတယ္။ 

ကၽြန္ေတာ္ဆိုရင္လည္း ခ်ိဳင္းေထာက္နဲ႔ရပ္ၿပီး သင္တာပဲ။ အဲဒီေတာ့ လူတိုင္းဟာလည္း သူလုပ္ႏိုင္လို႔ ဝင္ေလွ်ာက္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သိရတဲ့စာရင္းအရ ၂၀၁၆ ကဆိုရင္ ပညာေရးေကာလိပ္ေလွ်ာက္တဲ့အထဲမွာ Wheelchair သမားဆိုတာမပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔သိတယ္။ ဒီႏိုင္ငံအေနအထားနဲ႔ Wheelchair သမားက စာသင္လို႔ အဆင္မေျပတာသိေတာ့ မေလွ်ာက္ၾကဘူး။ ခ်ိဳင္းေထာက္သမားလည္း မပါဘူး။ အခုျဖစ္ေနတဲ့ျပႆနာက မသန္စြမ္းမႈက မျပင္းထန္တဲ့သူေတြ - ဥပမာ- လက္ကေလးတစ္ဖက္မသန္တာ၊ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ နည္းနည္းမသန္တာတို႔၊ ေျခပူး၊ လက္ပူးျဖစ္ေနတာတို႔ အဲဒီလိုမ်ိဳးေတြပဲ ပညာေရးေကာလိပ္ေတြ၊ တကၠသိုလ္ေတြကို ေလွ်ာက္ၾကတာေတြ႔ရတယ္။ က်န္တဲ့မသန္စြမ္းေတြက သူတို႔အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းအတြက္ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာသိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာခ်င္တာ မသန္စြမ္းမႈ မျပင္းထန္တဲ့သူေတြေရာ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမျဖစ္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူးလား။ သူတို႔မွာ ႀကိဳးစားႏိုင္တဲ့ အင္အားေတြရွိတယ္။ တစ္ေနကုန္လည္း စာသင္ႏိုင္တယ္။ အခုဆိုရင္ အေျခခံပညာမွာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ လိုေနတာ။ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ေတြ ဆံုး႐ံႈးရတာေပါ့ဗ်ာ။ 

ျမန္မာႏိုင္ငံသန္ေခါင္းစာရင္းအရ မသန္စြမ္းဦးေရက ခန္႔မွန္းခ်က္ပဲရွိေသးတယ္။ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ ဒီထက္ပိုမ်ားႏိုင္တယ္လို႔ ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႔ (WHO) က ခန္႔မွန္းထားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ့္အတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္မယ့္ လူ႔စြမ္းအားအရင္း အျမစ္ေတြမဆံုး႐ံႈးေအာင္၊ လုပ္အားေတြမဆံုး႐ံႈးေအာင္ မသန္စြမ္းသူေတြ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရဖို႔ ဘယ္လိုလုပ္ေပးမလဲဆိုတာ စဥ္းစားသင့္တယ္။ တကၠသိုလ္ေတြမွာ ဆရာျဖစ္ခြင့္က ကိုယ္အဂၤါမသန္စြမ္းေတြအတြက္ အရင္ေခတ္က အတိုင္းအတာတစ္စံုတစ္ရာ ထိခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။ အေျခခံပညာေက်ာင္းေတြမွာ ဆရာျဖစ္ခြင့္အပိုင္းမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အျမင္သေဘာထား ကြဲတာေတြရွိတယ္။ အဓိက ေအာက္အဆင့္ (သူငယ္တန္း၊ ပထမတန္း၊ ဒုတိယတန္း၊ တတိယတန္း)အတန္းေတြမွာ ကေလးေတြကို ဘယ္လိုထိန္းမလဲ၊ ဘယ္လိုသင္မလဲဆိုတာေပါ့။ ဝိဝါဒကြဲျပားစရာေတြ၊ ျငင္းခ်က္ထုတ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါေသးတယ္။ တကယ္လို႔ မသန္စြမ္းဆရာေတြက ေအာက္အဆင့္ေတြမွာ သင္လို႔မရရင္ အထက္အဆင့္ (တတိယတန္း၊ စတုတၳတန္း စသျဖင့္) မွာ သင္လို႔မရႏိုင္ဘူးလား ျပန္စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ မသန္စြမ္း ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ပါလာရင္ ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးေတြခန္႔ရမလဲ၊ တခ်ိဳ႕ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ေတာထဲသြားၿပီး စာမသင္ႏိုင္ဘူး၊ ျမစ္ေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြ၊ ေျမာင္းေတြကူးၿပီး မသင္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ဒီဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ၿမိဳ႕ေပၚထားလို႔မရဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ သြားလာေရးအဆင္ေျပေလာက္တဲ့ ႐ြာေတြမွာေရာ ခန္႔ထားလို႔မရဘူးလား။ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနက စဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ေတြေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ပညာေရးမွဴး႐ံုးေတြက စီမံခန္႔ခြဲရမယ့္ကိစၥေပါ့။ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ေသေသခ်ာခ်ာလုပ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ မဆံုး႐ံႈးေတာ့ဘူး။ အခုဟာ စီမံခန္႔ခြဲမႈမလုပ္ခ်င္တာနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္တယ္ဆိုၿပီး ျငင္းပယ္လိုက္တာလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမင္တယ္။  


“ကာယေအာင္ရင္ ဝင္ခြင့္ရမယ္တဲ့။ ပညာရွိစကားေျပာတာမွ မဟုတ္ဘဲ”

ကိုဉာဏ္ထြန္း (ေတာင္သာၿမိဳ႕နယ္၊ ျမင္းၿခံခ႐ိုင္)

ကၽြန္ေတာ္က PPTT ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ေလွ်ာက္တဲ့ေနရာမွာ အခက္အခဲေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ပထမအႀကိမ္ကို ၂၀၁၄ ခုႏွစ္က မိတၳီလာပညာေရးေကာလိပ္မွာ ေလွ်ာက္တယ္။ ေရးေျဖစာေမးပြဲေအာင္ပါတယ္။ ေနာက္လူေတြ႔စစ္ေဆးမႈမွာ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ လုပ္ခိုင္းတယ္။ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ကာယလုပ္ခိုင္းတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ကာယေအာင္ရင္ ဝင္ခြင့္ရမယ္တဲ့။ ပညာရွိစကားေျပာတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ မသန္စြမ္းတစ္ေယာက္က ကာယကို ဘယ္လိုလုပ္ႏိုင္မွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ေလာက္ အေျခအေနမဆိုးတဲ့သူေတြလည္း က်န္ခဲ့တယ္။ ဒုတိယတစ္ႀကိမ္ေလွ်ာက္တယ္။ အဲဒီမွာ ေဆးေထာက္ခံစာ ေတာင္းရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕နယ္ဆရာဝန္ဆီမွာ ေဆးေထာက္ခံခ်က္ေတာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ မသန္စြမ္းတစ္ေယာက္ကို ေထာက္ခံခ်က္မေပးႏိုင္ဘူးေျပာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခ႐ိုင္အဆင့္မွာသြားၿပီး ေဆးေထာက္ခံခ်က္ယူရတယ္။ ခ႐ိုင္မွာက် အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္ေတြအမ်ားႀကီးၾကန္႔ၾကာတယ္။ ကိုယ့္ၿမိဳ႕နယ္မွာဆိုရင္ ေငြကုန္ေၾကးက်လည္း သက္သာမယ္။ အခ်ိန္ကုန္လည္း သက္သာမယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက မသန္စြမ္းတာက က်န္းမာေရးမေကာင္းတာမွ မဟုတ္ဘူး။ ဒုတိယအႀကိမ္မွာ ပညာေရးေကာလိပ္ေတာ့ ေလွ်ာက္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရးေျဖစာေမးပြဲ မေအာင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက အမ်ားနည္းတူ အခြင့္အေရးရွိခ်င္တယ္။ ဒုတိယအႀကိမ္ေလွ်ာက္တာကေတာ့ အမ်ားနည္းတူပါပဲ။ ေဆးေထာက္ခံစာယူရတာကလြဲရင္ က်န္တာအဆင္ေျပပါတယ္။ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ေၾကာင္း ေရာဂါမရွိေၾကာင္း ေထာက္ခံစာေပါ့။ မသန္စြမ္းဆိုတာ ေရာဂါမွမဟုတ္ဘဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ေျပာခ်င္တာက မသန္စြမ္းေတြလည္း အမ်ားနည္းတူ ပညာသင္ထားတယ္။ သူတို႔မွာလည္း အရည္အခ်င္းေတြရွိတယ္။ အဓိကက စာသင္ႏိုင္ဖို႔ပဲ။ ကာယဆိုတာက ေက်ာင္းေတြမွာလည္း ကာယဆရာေတြရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ေတြလည္း ဆက္ေလွ်ာက္မွာပဲ။ ခုကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာသင္ေနတယ္။ ဒီေက်ာင္းဆရာအလုပ္ကို ဝါသနာပါလို႔ကို ေလွ်ာက္မွာပါ။ မသန္စြမ္းေတြလည္း ပညာတတ္ေတြပါ။ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈမလုပ္ၾကပါနဲ႔လို႔ ေျပာခ်င္တယ္။  


“ခႏၶာကိုယ္က်န္းမာသန္စြမ္းၿပီး ဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အဂၤါရပ္နဲ႔ကိုက္ညီရမယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္နဲ႔ ၿငိစြန္းတာေပါ့”

ေဒၚျမင့္ျမင့္ခိုင္ (လူမႈဖူလံုေရးအသင္း၊ စည္း႐ံုးေရးမွဴး၊ စစ္ကိုင္းတိုင္း၊ ယင္းမာပင္ခ႐ိုင္၊ မင္းအူးေက်း႐ြာ)

ကၽြန္မ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္က မံု႐ြာပညာေရးေကာလိပ္မွာ PPTT (Pre-Service Primary Teacher Ttaining) ေလွ်ာက္တယ္။ အဲဒီမွာ ဝင္ခြင့္ေရးေျဖ စာေမးပြဲေအာင္သြားတယ္။ ရက္ကိုေတာ့ အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေရးေျဖေအာင္ၿပီး လူေတြ႔စစ္ေဆးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ယင္းမာပင္ခ႐ိုင္မွာဆိုရင္ ၁၂၅ ေယာက္က ေရးေျဖေအာင္တယ္။ ေအာင္တဲ့သူေတြကို လူေတြ႔စစ္ဖို႔ မနက္ ၉ နာရီအေရာက္ ေခၚလိုက္တယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဆရာ ၂ ေယာက္၊ ဆရာမ ၂ ေယာက္က လူေတြ႔စစ္တယ္။ မံု႐ြာတိုင္းပညာေရးမွဴး႐ံုးမွာ စစ္တာေပါ့။ စစခ်င္း လက္မွတ္ထိုးရတယ္။ ေနာက္ကၽြန္မတို႔ ဆယ္တန္းေအာင္လက္မွတ္၊ ဘြဲ႔လက္မွတ္ရယ္ မွတ္ပံုတင္ျပရတယ္။ ျပၿပီးမွေမးတယ္။ က်ရာေဒသမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ႏိုင္လားေမးတယ္။ ကၽြန္မနာမည္ေမးတယ္။ ေနရပ္လိပ္စာေမးတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာသင္ပုန္းမွာ ကၽြန္မတို႔ေနရပ္လိပ္စာေတြကို ထြက္ေရးျပရတယ္။ ေနာက္က်ရာေဒသမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာက္ႏိုင္ျခင္း ရွိ မရွိ လက္မွတ္ထိုးရတယ္။ တစ္ေယာက္ကိုအလြန္ဆံုး ၂ မိနစ္ ၃ နစ္ေလာက္ပဲၾကာတယ္။ ကၽြန္မေျခေထာက္နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးလည္း မေမးဘူး။ ကၽြန္မက လံုးဝ မသန္စြမ္းႀကီးထဲမွာလည္း မပါဘူး။ အေဝးကၾကည့္ရင္ေတာင္ မသိသာပါဘူး။ ေအာင္စာရင္းထြက္လာတဲ့ အခါက် ကၽြန္မ မပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ယင္းမာပင္ပညာေရးမွဴး႐ံုးကို သြားေမးတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္မ မပါတာလဲေပါ့။ ကၽြန္မက မသန္စြမ္းျဖစ္လို႔လားဆိုေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ေခၚခိုင္းသေလာက္ပဲ ေခၚရတာလို႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္မက လူမႈေရးဝန္ႀကီးဆီ စာတင္တယ္။ အဲဒီမွာ လက္ေထာက္ ၃ ေယာက္နဲ႔ခ်ိတ္ေပးတယ္။ အဲဒီမွာ ပညာေရးပိုင္းက ဆရာတစ္ေယာက္ပါတယ္။ အဲဒီဆရာေျပာတဲ့ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မသိခဲ့ရတာက ခႏၶာကိုယ္က်န္းမာသန္စြမ္းၿပီး ဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အဂၤါရပ္နဲ႔ ကိုက္ညီရမယ္ဆိုတဲ့အခ်က္နဲ႔ၿငိစြန္းတာေပါ့။ 

ကၽြန္မအေနနဲ႔က ပညာေရးေကာလိပ္မေလွ်ာက္ခင္က ဒီအခ်က္ကို သိမထားဘူး။ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕မွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ပဲ ပထမဆံုးဒီအခ်က္နဲ႔ၿငိတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီႏွစ္ေတာ့ ပညာေရးေကာလိပ္ေတြက လူေတြ႔စစ္ေဆးတာမ်ိဳးမရွိေတာ့ ေရးေျဖေအာင္တဲ့သူအကုန္လံုးကို လက္ခံတယ္။ မသန္စြမ္းေတြကိုေရာ လက္ခံတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတာေပါ့။ ကၽြန္မအေနနဲ႔က အခုလိုခြဲျခား ဆက္ဆံတာမ်ိဳးေတြရွိတာကို လက္မခံႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္က ဒီဆရာမအလုပ္ကို လံုးဝဝါသနာပါလို႔ ေလွ်ာက္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ သင္တန္းတက္ဖို႔ အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီးသြားၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခႏၶာကိုယ္က်န္းမာသန္စြမ္းၿပီး ဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႕အဂၤါရပ္နဲ႔ ကိုက္ညီရမယ္ဆိုတဲ့အခ်က္နဲ႔ ၿငိတဲ့အတြက္ ေနာက္ထပ္ဆက္ေျဖဖို႔ လံုးဝဆႏၵမရွိေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မေနနဲ႔က ဒီအခ်က္နဲ႔ၿငိစြန္းမွန္းမသိလို႔ ပညာေရးမွဴး႐ံုးကိုသြားခဲ့တာ။ ကၽြန္မသိခဲ့ရင္ ပညာေရးမွဴး႐ံုးကိုလည္း လံုးဝသြားမွာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ဘက္ မဟုတ္ဘူးေျပာေပမယ့္ ခြဲျခားခံရတာ သိသာတယ္။ ဒီကိစၥအတြက္ လူမႈေရးဝန္ႀကီးက စစ္ေတာ့စစ္ေပးတယ္။ ဒါေပမဲ့ စာျပန္တာ၊ အေၾကာင္းျပန္တာမ်ိဳး လံုးဝမရွိခဲ့ဘူး။ ၾကာလည္းၾကာခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ အခုကေတာ့ သိပ္ၿပီးမခံစားရေတာ့ပါဘူး။  

  • TAGS