News

POST TYPE

EDITORIAL

အသံက်ယ္တာ ၿပိဳင္မလား၊ အသိဉာဏ္ႀကီးတာ ၿပိဳင္မလား (Daily, Vol-5/No-285)
10-Mar-2018 tagged as

တစ္ေန႔ကပဲ အသံခ်ဲ႕စက္ၿပိဳင္ပြဲ က်င္းပမယ္ဆိုတဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္ တက္လာတယ္။ အခုမွ ထလုပ္တဲ့ ပြဲမဟုတ္ဘဲ အရင္ကလည္း ဒီလိုၿပိဳင္ခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာ ရွိတယ္လို႔ သိရတယ္။ အသံခ်ဲ႕စက္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေၾကာင္း တစ္နည္းဆိုရရင္ ဘယ္သူ႔အသံခ်ဲ႕စက္က အသံပိုက်ယ္သလဲဆိုတာ ၿပိဳင္တဲ့ပြဲလို႔ ေယဘုယ် ေျပာႏိုင္တယ္။

အသံခ်ဲ႕စက္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ျပႆနာ ႀကီးႀကီးမားမား ရွိလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ အဲဒီသတင္းကိုမူတည္ၿပီး ႐ိုးရာအစဥ္အလာနဲ႔ ဓေလ့ထံုးတမ္းတခ်ိဳ႕ကို ျပန္သံုးသပ္ ဆင္ျခင္သင့္၊ ျပင္သင့္တာ ျပင္၊ ေျပာင္းသင့္တာေျပာင္း၊ ပယ္သင့္တာပယ္ လုပ္သင့္ၿပီဆိုတဲ့ အေတြးေပၚလာတယ္။
မၾကာေသးဘူး။ ရန္ကုန္မွာမေျပာနဲ႔ ျမန္မာျပည္မွာေတာင္ ေဈးအႀကီးဆံုးလို႔ ေျပာႏိုင္တဲ့ ပုဂၢလိက ေဆး႐ံုတစ္ခုမွာ ညႀကီးမင္းႀကီး ေဆး႐ံုဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ ပါတီပြဲ ဆူဆူညံညံ လုပ္တယ္။ လူနာရွင္တစ္ေယာက္က အဲဒီဆူညံသံေၾကာင့္ လူနာလန္႔လန္႔သြားတဲ့အတြက္ အသံတိုးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံတယ္။ အဲဒါကို ေဆး႐ံုက ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ဆက္လုပ္လို႔ အက်ယ္အက်ယ္ မၿငိမ္းဖြယ္ ျဖစ္သြားတယ္။

ေဆး႐ံုလို ေနရာမ်ိဳးမွာ အသံခ်ဲ႕စက္နဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ လုပ္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးက ေတာ္႐ံုမသိ နားမလည္တာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႔ ဆင္ျခင္တံုတရား ေတာ္ေတာ့္ကို ႏံုနဲ႔တဲ့အဆင့္အထိ ေရာက္သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ အဆင့္အတန္းက အဲေလာက္ ျဖစ္သြားၿပီလားလို႔လည္း အံ့ဩမိတယ္။ 

အဂၤလိပ္လို ေလာ္စပီကာလို႔ အဂၤလိပ္အသံထြက္ကို အဖ်ားဆြတ္ၿပီး “ေလာ္”လို႔ အမ်ားသိထားတဲ့ အသံခ်ဲ႕စက္ဆိုတာ သံုးသင့္တဲ့ကာလ၊ ေဒသနဲ႔ သံုးသင့္တဲ့အခ်ိန္၊ အတိုးအက်ယ္ ပမာဏကို ခ်င့္ခ်ိန္တတ္ဖို႔ လိုတယ္။ ခ်င့္ခ်ိန္တတ္သူေတြအတြက္ ျပႆနာမရွိေပမယ့္ မခ်င့္ခ်ိန္တတ္၊ မသိတတ္တဲ့သူေတြ ရွိေနတာေၾကာင့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနတယ္။

ေနာက္ၿပီး အစဥ္အလာ ဘာသာေရးနဲ႔ ဆူဆူညံညံ ေဖ်ာ္ေျဖေရး ေဒြးေရာ ယွက္တင္ျဖစ္ေနတဲ့ အယူအဆေတြ၊ မိ႐ိုးဖလာ အစြဲအလမ္းေတြကလည္း အသံခ်ဲ႕ စက္ႀကိဳက္တဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအျဖစ္ မသိမသာ ပံုသြင္းေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။ 

အသံခ်ဲ႕စက္သံကို ႀကိဳက္တာလား၊ အစဥ္အလာကိုဆက္ခံရင္း က်င့္သားရ၊ စြဲလမ္းသြားတာလားဆိုတာ မကြဲျပားေပမယ့္ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုး အသံခ်ဲ႕စက္သံ ေသာေသာညံေနတာကေတာ့ လက္ေတြ႔လို႔ ဆိုရမယ္။ ၾကာလာေတာ့ ထစ္ခနဲရွိရင္ အသံခ်ဲ႕စက္နဲ႔မွ အခမ္းအနားမည္တယ္လို႔ ထင္လာၾကတယ္။ အသံခ်ဲ႕စက္မပါရင္ ပြဲမစည္ဘူးလို႔ ျမင္လာၾကတယ္။

အဲလို လူေတြက ဖ်က္တာနဲ႔ အသံခ်ဲ႕စက္ မပါရင္ တရားေဟာရတာ အားမပါဘူးလို႔ ထင္လာတဲ့ ဓမၼကထိကေတြေတာင္ ရွိလာတယ္။ သာမန္ေျပာရရင္ အသံခ်ဲ႕စက္ လိုအပ္လို႔သံုးတာ ဘာမွေျပာစရာ မရွိေပမယ့္ မလိုဘဲသံုးတာ၊ လိုသည္ထက္ ပိုသံုးတာမ်ိဳးေတြ အခုေနာက္ပိုင္း မ်ားလာတာက ေျပာစရာ ျဖစ္လာတယ္။

ဘာသာေရးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အခမ္းအနားေတြမွာ မဆီေလ်ာ္ မအပ္စပ္တဲ့ ဂီတသံ၊ တီးလံုးသံေတြနဲ႔ မေထာ္မနမ္းအကေတြ ေနရာယူလာတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲလွည့္ အလွဴခံတဲ့သူေတြရဲ႕ အသံခ်ဲ႕စက္သံက လမ္းထဲမွာေနတဲ့သူေတြၾကား႐ံုေလာက္တင္မကဘဲ တစ္ရပ္ကြက္လံုး ဆူညံသြားေအာင္ က်ယ္တယ္။ ကုသိုလ္ေရး ဆိုေပမယ့္ တစ္ပါးသူကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစရင္၊ တစ္ပါးသူရဲ႕ ဆိတ္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈကို ထိပါးရင္ အကုသိုလ္ ျဖစ္သြားတာပဲ။
ဒါကို တခ်ိဳ႕က ဘုရားပြဲမွာ ေလာင္းကစားဝိုင္း၊ အရက္ဆိုင္ ဖြင့္ခြင့္ျပဳတာ ထက္စာရင္ အသံခ်ဲ႕စက္ ဆူဆူညံညံဖြင့္ေနတာက အမ်ားႀကီး ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ အဲလိုဆိုျပန္ေတာ့ အသံခ်ဲ႕စက္သံ ဆူတာကို ေျပာရခက္သြားတာေပါ့။

စီးပြားရွာတဲ့ေနရာမွာလည္း ဒီလိုပဲ။ တခ်ိဳ႕ ေရွာ့ပင္းစင္တာေတြမွာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ဆိုင္က ဖြင့္ထားတဲ့သီခ်င္းသံက လိုသည္ထက္ ပိုက်ယ္လြန္းေတာ့ တျခား ဆိုင္ေတြကိုေရာ ေဈးဝယ္လာသူေတြကိုေရာ အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနသလို ျဖစ္သြားေရာ။ 

ႏိုင္ငံတကာမွာေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အသံထက္ ပိုက်ယ္လာရင္ ဆူညံသံအျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး မခံႏိုင္တဲ့သူေတြက တိုင္တန္း၊ တရားစြဲလို႔ရတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ အသံခ်ဲ႕စက္သံက်ယ္လို႔ တိုင္တန္း အေရးယူတာမ်ိဳး မရွိေသးဘူး။ စည္ပင္သာယာ ဥပေဒမွာေတာ့ အသံခ်ဲ႕စက္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ ပုဒ္မတခ်ိဳ႕ပါေပမယ့္ အဲေလာက္နဲ႔ မလံုေလာက္ဘူး။ ဒီ့ထက္ပိုၿပီး အေသးစိတ္တဲ့ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္၊ စည္းကမ္းသတ္မွတ္ခ်က္၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြ ထပ္ၿပီး ျပဳစု၊ ျပ႒ာန္းေပးဖို႔ လိုေနၿပီ။

ေျပာရရင္ အသံခ်ဲ႕စက္ ဆူညံသံနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေျပာေပါင္း မ်ားလွၿပီ။ ဒီေန႔အထိ ဘာမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မကိုင္တြယ္၊ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ေသးဘူး။ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲေျဖခါနီးေရာက္မွ ေၾကညာခ်က္ထုတ္ သတိေပးတာေလာက္ပဲရွိတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း ႏိုင္ငံပိုင္ အစိုးရအာေဘာ္ သတင္းမီဒီယာေတြမွာေတာင္ အေရးတယူလုပ္ၿပီး သတိေပးခ်က္ထုတ္ျပန္တာမရွိေတာ့ဘူး။ 

စည္ပင္ဌာနေတြကလည္း အပိုဝင္ေငြ ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္ မရႏိုင္တဲ့ ဘာအလုပ္ကိုမွ ဖိဖိစီးစီး မလုပ္ဘူး။ အဲေတာ့ ျပည္သူက ရာသီခ်ိန္ေရာက္တိုင္း အခ်ိန္မွန္မွန္ နားဒုကၡ ခံေနၾကရတာေပါ့။ အဲေတာ့ မီဒီယာေတြကပဲ တာဝန္ယူၿပီး အသံခ်ဲ႕စက္ဆရာေတြကို ေမတၱာရပ္ခံၾကရမွာပဲ။

အသံခ်ဲ႕စက္ ၿပိဳင္ပြဲလုပ္တဲ့ ေဒသခံနဲ႔ တာဝန္ရွိသူေတြကို တစ္ခုေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကေစခ်င္တယ္။ အသံခ်ဲ႕စက္ အက်ယ္ၿပိဳင္ပြဲထက္စာရင္ ကိုယ့္ေဒသမွာ တိမ္ျမဳပ္ေနတဲ့ ျမန္မာ့႐ိုးရာ အစဥ္အလာ ေဖာ္ထုတ္ျပတဲ့ပြဲမ်ိဳး၊ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တဲ့သူေတြ ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္တဲ့ အေျခခံပညာေက်ာင္းေတြက ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြကို ဘာသာရပ္အလိုက္ အကဲျဖတ္၊ အမွတ္ေပးၿပီး ဆုေပးပြဲမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ေဒသရဲ႕ စာရိတၱမ႑ိဳင္ကို ျမႇင့္တင္တဲ့အေနနဲ႔ ႐ိုးသားႀကိဳးစား ေမာင္မယ္မ်ား သတ္မွတ္ဆုေပးတဲ့ပြဲမ်ိဳး က်င္းပၾကဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံ အႀကံျပဳလိုက္ပါရေစ။

အယ္ဒီတာ (၁၀-၃-၂၀၁၈)

  • TAGS