News

POST TYPE

EDITORIAL

ႏုိင္ငံ တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ ခႏၲီတရား
08-Aug-2017

ပညာရွင္တို႔က ျမန္မာ့အေျပာင္းအလဲကို ၂၀၁၀ က စတင္ခဲ့ သည္ဟု သမုတ္ခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔က ႏိုင္ငံေရးေျဖေလွ်ာ့မႈမ်ား၊ မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္မ်ား၊ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ား အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ ရရွိလာသည့္ အခ်က္မ်ားကို အကဲျဖတ္ၿပီး ဤသို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အဓိကအားျဖင့္ ၂၀ဝ၈ အေျခခံဥပေဒအရ အာဏာအလံုးစံုအား တစ္ဦး၊ တစ္ေယာက္၊ တစ္ဖြဲ႔တည္းက ခ်ဳပ္ကိုင္ထား ရာမွ အာဏာသံုးရပ္ခြဲျခားၿပီး အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္း၍ အာဏာ ခြဲေဝ အပ္ႏွင္းလိုက္ျခင္းသည္ အေျပာင္းအလဲ၏ ထင္သာျမင္သာရွိေသာအခ်က္ ဟု ဆိုၾကသည္။၂၀၁၀ အလြန္ အေျပာင္းအလဲကို တစ္ခြန္းတည္း အႏွစ္ ထုတ္ဆိုရလွ်င္ မူေျပာင္း လူမေျပာင္း ဟူ၍ပင္ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ဒါသည္ပင္ အေျပာင္းအလဲႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ပညာရွင္တို႔ သေဘာထားအျမင္၊ ယူဆခ်က္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို သာမန္ျပည္သူ၊ ျပည္သားမ်ားကမူ ပညာရွင္မ်ားကဲ့သို႔ မေကာက္ယူၾကဘဲ ၂၀၁၀ အလြန္ အစိုးရကို စစ္အစိုးရ၏ အဆက္ဟုသာ ႐ႈျမင္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားလည္ထားသည့္ အေျပာင္းအလဲမွာ မူသာမက လူပါေျပာင္းလဲမွ ျဖစ္မည္ဟု လက္ခံထားသည္။ သို႔အတြက္ အေျပာင္းအလဲသည္ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ထားေသာ အစိုးရသစ္တက္မွ ေျပာင္းလဲခ်ိန္ စတင္သည္ဟု သိမွတ္ထားၾကသည္။ တစ္နည္းဆိုရေသာ္ မူေျပာင္း လူေျပာင္း။

ယင္းသို႔အားေၾကာင့္ ျပည္သူတို႔၏ အယူအဆမွာ ယခုခ်ိန္မွ အေျပာင္းအလဲ စတင္သည္ဟု ေတြးျမင္ထားၾကသည္။

အေျပာင္းအလဲ၏ သက္ေရာက္မႈမ်ား

အေျပာင္းအလဲတစ္ခု ျဖစ္ေပၚၿပီ ဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ ယင္းက ေမြးထုတ္ေပးလိုက္ေသာ အရာႏွစ္ပါး ရွိသည္ဟု အျခားေသာ ႏိုင္ငံတို႔မွ အကူးအေျပာင္းမ်ားကို စနစ္တက် ေလ့လာထားၾကေသာ ပညာရွင္တို႔က ေျပာဆို ေရးသားထားၾကသည္။

ယင္းတို႔မွာ အေျပာင္းအလဲႏွင့္ တစ္ပါတည္း ပါလာတတ္ေသာ “မတည္မၿငိမ္မႈမ်ားႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရခ်ိန္ျမင့္တက္လာမႈ”တို႔ ျဖစ္သည္ဟု သူတို႔က ဆိုပါသည္။ ပထမ အျခင္းအရာမွာ တစ္ခ်ိန္လံုး ဖိႏွိပ္ခံရၿပီး ပါးစပ္ပိတ္ေနခဲ့ရသည့္ သူတို႔အတြက္ တံခါးဖြင့္ အေျပာင္းအလဲျဖစ္စဥ္ သက္ေရာက္လိုက္သည္ႏွင့္ မေက်နပ္မႈမ်ား၊ ခံစားမ်ိဳသိပ္ခဲ့ရမႈမ်ားကို ဖြင့္ဟ ျပခြင့္ရလာမႈမ်ားေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္ေနရာမွ မတည္ၿငိမ္မႈမ်ား ေပၚလာတတ္ပါသည္။ ဒုတိ္ယ အျခင္းအရာမွာ အေျပာင္းအလဲ စလိုက္သည္ႏွင့္ ဘဝအခ်ိန္ အေတာ္မ်ားမ်ား က်ပ္တည္း ခက္ခဲရမႈမ်ား ခဏပိုင္းအတြင္း အဆင္ေျပသြားမည္ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ေပၚလာတတ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အေျပာင္းအလဲ၏ အစမွာကား ယင္းသို႔ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားကို အဆံုးစြန္ထိ ျဖည့္ဆည္း မေပးႏိုင္ေသးေခ်။ အေျပာင္းအလဲ၏ အခက္အခဲဆံုးေသာ အပိုင္းမွာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားကို စီမံခန္႔ခြဲေပးႏိုင္ေရးပင္ ျဖစ္ပါလိ္မ့္မည္။ အဆိုပါ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဆိုရာတြင္လည္း မတူေသာ အင္အားစုအသီးသီး၌ အေျခခံၿပီး ကြဲျပာျခားနားသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္တို႔ကလည္း ရွိေနျပန္သည္။ ႏိုင္ငံေရးသမားတို႔၏ အေျပာင္းအလဲ အေပၚ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို႔သည္ အေျခခံဥပေဒျပင္ေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးတို႔၌ ရပ္ခံမႈရွိႏိုင္သလို၊ တိုင္းရင္းသားတို႔၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွာလည္း တန္းတူ ရည္တူေရးတြင္ တည္ေနႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ သာမန္ႏိုင္ငံသူ၊ ႏိုင္ငံသားတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွာကား သူတို႔ႏွင့္မတူဘဲ ေန႔စဥ္ ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ေနရေသာ လွ်ပ္စစ္မီးျပတ္ေတာက္ျခင္း၊ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔ျခင္း၊ လမ္းမေကာင္းျခင္း၊ ကုန္ေဈးႏႈန္းႀကီးျမင့္ျခင္းႏွင့္ အမိႈက္သိမ္းစနစ္ ညံ့ဖ်င္းျခင္း စသည္တို႔ အဆင္ေျပသြားေရးတို႔၌သာ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကျပန္သည္။

သို႔ႏွင့္တိုင္ လက္ရွိကာလ အရပ္သား အစိုးရအုပ္စိုးသည့္ကာလ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ ဤေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္သည္ကို မေတြ႔ရေသးေပ။

ဤသို႔ ျဖစ္ရျခင္းမွာလည္း အုပ္စိုးသူမ်ား၏ စိတ္ေစတနာ အားနည္းခ်က္ဆိုသည္ထက္ ေပးထားခ်က္ အခက္အခဲ ေလးရပ္ေၾကာင့္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ ယခုေဆာင္းပါးတြင္ ဤေပးထားခ်က္ေလးရပ္ကို လက္လွမ္းမီသမွ် ႀကိဳးစားေဖာ္ျပရလိုက္ပါသည္။

၁။ စီမံခန္႔ခြဲမႈ နည္းနာသစ္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူ႔ေရးရာ မူဝါဒမ်ား

ဤအပိုင္းႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ ပညာေရးစနစ္က အဆံုးအျဖတ္ ေနရာတြင္ ရွိေနပါသည္။ လက္ရွိႏိုင္ငံ၏ ပညာေရးမွာ ကိုလိုနီေခတ္ႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ဦးကာလတြင္ အားေကာင္း ေမာင္းသန္ အဆင့္မီလွေသာ္လည္း ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဦးေနဝင္း ဦးေဆာင္ေသာ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ အုပ္စိုးမႈကတည္းက ပ်က္စီးလာခဲ့သည္မွာ တပ္မေတာ္ အစိုးရလက္ထက္တြင္ သာ၍ဆိုးလာၿပီး ယခုထက္တိုင္ အဖတ္ဆည္မရေသးေပ။ သို႔ပါ၍ ႏိုင္ငံတကာတြင္ သင္ယူပို႔ခ်ၿပီး အသံုးျပဳၾကၿပီျဖစ္ေသာ ျပည္သူ႔ေရးရာဆိုင္ရာ မူဝါဒမ်ားႏွင့္ စီမံခန္႔ခြဲမႈပညာမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ျမင္လည္း ျမင္ခြင့္မရေသးသလို နည္းပညာ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ျမင္ခြင့္ရျပန္လွ်င္လည္း ၾကင္ခြင့္မရေသးေပ။

ယခုအခါ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္တြင္ အဆိုပါ ပညာမ်ားကို ထိေတြ႔ မိတ္ဆက္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ၿမိဳ႕ျပစီမံခန္႔ခြဲမႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းေသာ စည္ပင္ဆိုင္ရာ ရပ္ဝန္းတြင္ ႏိုင္ငံတကာ၌ က်င့္သံုးေနၿပီျဖစ္ေသာ ပညာရပ္ စီမံခန္႔ခြဲမႈမ်ားက ေဝးေနရဆဲျဖစ္သည္။

ဥပမာ - အမိႈက္စြန္႔ပစ္စနစ္၊ ေရစီးေရလာေကာင္းေရးအတြက္ နည္းလမ္းမ်ားကို ႏိုင္ငံအသီးသီးတြင္ မည္သို႔ က်င့္သံုးေနၾကသည္ကို ယခုထက္ပို၍ ေလ့လာရန္ လိုေနပါသည္။ ပို၍ခက္ေသာ အတားအဆီးမွာ ယင္းသို႔ ေလ့လာရန္ သိရွိသည္ဆိုေစ၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ လိုအပ္ေသာ ရင္းျမစ္မ်ားလည္း အဆင္သင့္ျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရဦးမည္။ ဤသို႔ေသာေၾကာင့္ ကိုယ့္အင္ ကိုယ့္အားေလးျဖင့္ တတ္စြမ္းသမွ် အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနရသည့္အတြက္ အခ်ိဳ႕အရာမ်ားမွာ ဆန္စဥ္ရာ က်ည္ေပြ႔လိုက္ေနရသလို ျဖစ္ေနသည္။ အဘက္ဘက္မွ အားနည္းခ်က္ ရွိရသည့္အထဲ အာဏာပိုင္မ်ား၌ ပညာရွင္ေၾကာက္သူမ်ား၊ တန္ဖိုး မထားသူမ်ားႏွင့္ ေစ့စပ္ညႇိႏိႈင္းေရးကို အေလးမေပးသူမ်ား ပါဝင္လာပါက ျပႆနာမ်ား ေျပလည္ဖို႔ အသာထား ပို၍ပင္ အခက္ေတြ႔တတ္ပါသည္။

ဤသည္မွာ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ အခက္အခဲျဖစ္ၿပီး ပထမဆံုး ေပးထားခ်က္ ျဖစ္ေနပါသည္။

၂။ ရွိၿပီးစီမံခန္႔ခြဲမႈမ်ားကို ကိုယ့္အရပ္ႏွင့္ ကိုက္ညီေအာင္ မူေဘာင္ သြတ္သြင္းေရး

ပထမ အတားအဆီးျဖစ္ေသာ ႏိုင္ငံတကာတြင္ က်င့္သံုးေနၾကသည့္ လူထုေရးရာ မူဝါဒႏွင့္ စီမံခန္႔ခြဲမႈမ်ားကို နည္းပညာႏွင့္တစ္ဆင့္ ျပန္လည္ ေဖာက္သည္ခ်သူတို႔ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အဆင္ေျပ ရရွိႏိုင္ပါသည္။ သို႔တေစ ထိုပညာမ်ားကို သူ႔အတိုင္း ယူလာၿပီး ႏိုင္ငံတြင္ ေကာက္စြပ္လိုက္လို႔ရသည္ မဟုတ္ေပ။ ယင္းသို႔ ခက္ခဲလွသည့္ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ေ႐ႊ႕ေျပာင္းမႈ အသာထား၊ အေသးအမႊားျဖစ္သည့္ အဝတ္အစား ဝတ္ဆင္ေရးတြင္ပင္ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ အေလာေတာ္ အံကိုက္ျဖစ္ဖို႔ လိုသည္ မဟုတ္ပါလား။ ဤအတိုင္းပင္ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ သယ္ယူလာမူမ်ားတြင္လည္း ရွိၿပီးပညာမ်ားကို မိမိဓေလ့၊ မိမိအရပ္ႏွင့္ သမိုင္းေၾကာင္းဆိုင္ရာမ်ားျဖင့္ပါ ခ်ိန္စက္ၿပီး သြတ္သြင္းႏိုင္ေရးမွာ အဓိက က်လွသည္။ ဤသို႔ မဟုတ္ဘဲ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ စီမံခန္႔ခြဲမႈမ်ားကို သူ႔ခ်ည္းသက္သက္သာ ေကာက္ယူလိုက္ပါက မည္သို႔မွ် ေအာင္ျမင္ႏိုင္ဖြယ္ မရွိေခ်။ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္တြင္လည္း ပါလီမန္စနစ္၊ သမၼတစနစ္မ်ား ရွိသလို ေ႐ြးေကာက္ပြဲမ်ားတြင္လည္း ႏိုင္သူ အကုန္ယူစနစ္၊ အခ်ိဳးက်စနစ္ စသည္တို႔ကို မိမိႏိုင္ငံႏွင့္ စေ႐ြးကိုက္ေအာင္ သံုးႏိုင္ဖို႔လည္း လိုပါသည္။ ဥပမာ စည္ပင္သာယာတြင္လည္း အမိႈက္စြန္႔ပစ္စနစ္တစ္ခု ခ်မွတ္မည္ဆိုလွ်င္ ျပည္ပမွ ႏိုင္ငံမ်ားအတိုင္း ပံုတူကူးလို႔ မရေပ။ ထိုနည္းတူ ျပည္တြင္း အျခားၿမိဳ႕မ်ား၌ အသံုးျပဳေနေသာ စနစ္မ်ားကိုလည္း သူ႔အတိုင္း သံုး၍ရမည္ မဟုတ္ေပ။ အျခားေသာ အမိႈက္စြန္႔ပစ္ စနစ္မ်ားကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေလ့လာၿပီး ရွိၿပီး၊ သိၿပီး ၿမိဳ႕ပထဝီ အေနအထားႏွင့္ ကိုက္ညီေသာ စနစ္မ်ိဳးကို ဖန္တီးေပးႏိုင္ရပါလိ္မ့္မည္။ ဒါသည္ပင္ ဒုတိယ အဟန္႔အတား ေပးထားခ်က္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

၃။ တရားနည္းလမ္းက်မႈဆိုင္ရာ ျပႆနာမ်ား

ဤအဆင့္သည္ ပထမအဆင့္ႏွင့္ ဒုတိယအဆင့္ထက္ပင္ သာၿပီး ခက္ခဲလွပါသည္။ တရားနည္းလမ္းက်မႈ ဆိုသည္မွာ စစ္ေအးကာလမ်ားဆီက အုပ္ခ်ဳပ္သူ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ တည္ဆဲဥပေဒမ်ားျဖင့္ ကိုက္ညီေအာင္ ျပဳလုပ္ပါက ယင္းတို႔ ေခါင္းေဆာင္မႈကို တရားသည္ မတရားသည္ကို အေရးမစိုက္ဘဲ အားလံုးက လက္ခံေပးၾကသည္။ ယခုမူ ထိုပါရဒိုင္း ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။

အဖြဲ႔အစည္းတစ္ရပ္၏ ဦးေဆာင္မူသည္ ဥပေဒႏွင့္ ကိုက္ညီဖို႔လိုသလို ယင္းအဖြဲ႔အစည္းတြင္ ပါဝင္ေနထိုင္ၾကေသာ လူအားလံုး၏ သေဘာထား ထင္ျမင္ခ်က္ျဖင့္ တရားနည္းလမ္းက်မႈကို တိုင္းတာလာၾကသည္။ ဆိုခဲ့ပါ သေဘာတရားမ်ားမွာ ယခုလက္ငင္းအခ်ိန္တြင္ တရားနည္းလမ္းက်မႈအေပၚ အကဲျဖတ္ၾကေသာပံုစံ ျဖစ္ပါသည္။ ဤအတိုင္းဆိုပါက လက္ရွိအစိုးရ၏ တည္ရွိမႈသည္ ေယဘုယ် သေဘာအားျဖင့္ တရားနည္းလမ္းက်သည္ဟု မွတ္ယူႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုမ်က္ႏွာစာ၌ ျမန္မာတြင္ကား ျပႆနာ အႀကီးႀကီး ရွိပါသည္။ ျမန္မာတို႔မွာ ဦးေဆာင္သူ ပုဂၢိဳလ္ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ အဖြဲ႔အစည္းတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေရွးယခင္ကတည္းက စြဲခိုင္ထားသည့္ အယူအဆတစ္ခု ရွိပါသည္။ အုပ္စိုးသူမင္းကို ရန္သူမ်ိဳး ငါးပါးထဲ ထည့္သြင္းထားေသာ ယဥ္ေက်းမႈရွိသည္။ ထိုထက္ အုပ္စိုးသူမ်ားဘက္ကလည္း အာဏာရယူၿပီးေနာက္ ကတိကဝတ္မ်ား ဖ်က္၍ ထင္ရာလုပ္တတ္ေသာ သေဘာလည္း ရွိသည္။ သို႔အတြက္ ဦးေဆာင္သူႏွင့္ ေနာက္လိုက္မ်ားၾကား တရားနည္းလမ္းက်သည္ျဖစ္ေစ အေျခခံ တင္းမာမႈက ရွိေနျပန္သည္။ ဒါသည္ပင္ အဟန္႔အတား ေပးထားခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။

၄။ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ဖက္တာမ်ား

ဤမ်က္ႏွာစာကို ေျခရာခံဖို႔အတြက္ ျမန္မာတို႔ ျဖတ္သန္းႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္မ်ားကို ေလ့လာရပါလိမ့္မည္။ ျမန္မာတို႔သည္ သက္ဦးဆံပိုင္ ဘုရင္စနစ္၊ တိုင္းတစ္ပါးကၽြန္ဘဝ၊ အကြဲအၿပဲမ်ား အတိၿပီးေသာ ျပည္တြင္းစစ္ ေနာက္ခံကားထက္တြင္ အခ်ိန္တိုေလးမွ် ႀကံဳခဲ့ရေသာ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ႏွင့္ ေနာက္ပိုင္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး တပ္မေတာ္ ဦးေဆာင္ေသာ စနစ္မ်ားျဖင့္သာ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။

ထို႔ေနာက္တြင္ အသက္႐ွဴေခ်ာင္ေစေသာ ေခတ္သစ္ စနစ္သစ္ကို ၂၀၁၀ အလြန္မွ ထိေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းတို႔ ေခတ္အဆက္ ဆက္က်င့္သံုးခဲ့ေသာ စနစ္ဆိုးမ်ား၏ ပိတ္ေလွာင္ခံခဲ့မႈ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ျပည္သူ အမ်ားစု၏ စိတ္အတြင္းပိုင္းတြင္ အာဏာပိုင္လုပ္သမွ် အေကာင္း မထင္ေတာ့ဘဲ အန္တုဖို႔သာ တတ္အားသေ႐ြ႕ အားထုတ္ေနခဲ့ၾကပါသည္။ ယင္းတရား၏ အက်ိဳးဆက္ ဂယက္သည္ ယခုထက္တိုင္ အရွိန္မေသေသးဘဲ အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ မေက်နပ္မူမ်ားသည္ ျပည္သူအမ်ားစု၏ စိတ္အတြင္းပိုင္းထဲထိ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း စူးဝင္နစ္ေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ စီမံခန္႔ခြဲမႈစနစ္တစ္ရပ္ ေအာင္ျမင္ေရးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အမ်ား၏ ပူးေပါင္းပါဝင္မႈမွာ အလွမ္းေဝးေနရဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ ဒါသည္ပင္ အဟန္႔အတား ေပးထားခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ေနပါသည္။

အေျဖေပးေနေသာ J-curve သီအိုရီ

အထက္တြင္ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ေပးထားခ်က္ ေလးမ်ိဳးသည္ မေျဖရွင္းႏိုင္သည့္ ျပႆနာမ်ားေတာ့ မဟုတ္ပါ။

ဤအခက္အခဲအတြက္ လမ္းျပေပးသည့္ သီအိုရီလည္း ရွိပါသည္။ J-curve သီအိုရီ ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းသီအိုရီက ယခုလို ဆိုပါသည္။

အေျပာင္းအလဲ (သို႔မဟုတ္) တံခါးဖြင့္ျဖစ္စဥ္တစ္ခု စတင္ျပဆိုပါက ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားက ေမြးထုတ္ေပးေသာ မတည္မၿငိမ္မႈမ်ား ျဖစ္လာတတ္သည္။ ယင္းကို J ၏ အလယ္ပိုင္း ခ်ိဳင့္ခြက္ေလးႏွင့္ သီအိုရီက ျပပါသည္။ ဤဂယက္ကို လြန္၍ ေက်ာ္ျဖတ္ လာႏိုင္ပါက မတည္မၿငိမ္ျဖစ္မႈမ်ားမွ လြန္ေျမာက္ၿပီး တျဖည္းျဖည္း တည္ၿငိမ္လာကာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈမ်ားလည္း တစ္ဟုန္တည္း တိုးလာပါလိမ့္မည္။ ဤသေဘာကို J အကၡရာ၏ ေနာက္ပိုင္း အၿမီေလးႏွင့္ သက္ေသျပပါသည္။ အေရးႀကီးဆံုးမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားႏွင့္ မတည္မၿငိမ္မႈမ်ားကို မေၾကာက္ရြံ႕သြားဖို႔သာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုပါသည္။ မတည္ၿငိမ္ကာလမွာလည္း အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ားႏွင့္ အဓိက ဆက္စပ္သည္ဟု ေဟာကိန္း ထုတ္ပါသည္။ အင္စတီက်ဴးရွင္း အားေကာင္းလာလွ်င္ မတည္ၿငိမ္မႈကာလ တိုေတာင္းၿပီး အားမေကာင္းလွ်င္ အခ်ိန္ယူရမည္ဟု သီအိုရီက ဆိုထားပါသည္။

နိဂံုး

ခ်ိန္ခါသင့္ဆိုသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ လက္ရွိေရာက္ေနေသာ ကာလမွာ J-curve သီအီုရီ၏ အလယ္ပိုင္း အခြက္ေလးတြင္ ေရာက္ရွိေနခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔အတြက္ တံခါးဖြင့္ျဖစ္စဥ္၏ သေဘာအရပင္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းက ေပးလာေသာ မတည္မၿငိမ္မႈမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရသည္။ ျပည္သူ အမ်ားစုကလည္း ေခတ္အဆက္ဆက္ ႀကံဳေတြ႔ရင္ဆိုင္ ခါးစည္းခံခဲ့ရသည့္ မီးမလာ၊ ေရမလာ၊ စီးပြားေရးနိမ့္ပါး၊ ယဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈမ်ားႏွင့္ အမိႈက္စြန္႔ပစ္မႈစနစ္ ညံ့ဖ်င္းေနမႈမ်ားကို စိတ္ပ်က္ေနရသည္ကို သည္းမခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနပါသည္။ ဤသို႔ေသာ ေနာက္ခံ အေျခအေနတြင္ အရပ္သားအစိုးရ တာဝန္ယူအၿပီး၌ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ဆႏၵမ်ားက ျမင့္တက္လာသည္။ တစ္ဖက္မွ ဦးေဆာင္ တာဝန္ယူထားသူတို႔မွလည္း စိတ္ရင္း ေစတနာအရ အမ်ားလိုအင္ကို ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္ေသာ္လည္း အတားအဆီးမ်ားက မနည္းမေနာ ရွိေနျပန္သည္။

အဓိကအားျဖင့္ အထက္တြင္ ေရးသားေဖာ္ျပၿပီး ျဖစ္သည့္ ေပးထားခ်က္ေလးပါးက အဆံုးအျဖတ္ေနရာတြင္ အတားအဆီးျပဳလ်က္ ရွိသည္။ အမ်ားျပည္သူ၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆႏၵႏွင့္ အစိုးရ၏ လုပ္ကိုင္ႏိုင္စြမ္းၾကားတြင္ အဟက နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း တည္ရွိေနသည္။ ဤအတြက္ ဘယ္ဘက္ကိုမွ အျပစ္မဆိုသာေခ်။

ၾကားကာလ အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ား တည္ေထာင္ခ်ိန္တြင္ အျပန္အလွန္ နားလည္ေပးၿပီး သည္းခံၾကရန္သာ အခရာ က်ပါသည္။ ဤသို႔ အျပန္အလွန္ နားလည္ သည္းခံေရးတြင္ ဘယ္ဘက္ကစ၍ နားလည္ေပး မလဲ၊ သည္းခံေပးမလဲ ဆိုသည့္ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ရွိလာျပန္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ျပည္သူတို႔မွာ ေခတ္အဆက္ဆက္ အုပ္စိုးသူတို႔၏ ျပဳသမွ် ကို ႏွစ္သက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႏွစ္သက္သည္ျဖစ္ေစ ပါးစပ္ပိတ္ေခါင္းငံု႔ေနေပးရသည္မွာ ၾကာေညာင္းလွပါၿပီ။ ဤတစ္ခါတြင္ေတာ့ အင္အားႀကီးမားသည့္ အုပ္စိုးတာဝန္ယူမ်ားဘက္မွ ျပည္သူအမ်ားစု၏ ဆႏၵေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ မေက်နပ္မႈမ်ားကို စတင္ၿပီး နားလည္၊ သည္းခံေပးလွ်င္ သေဘာတရား ေရးရာအားျဖင့္ လွပသြားပါလိ္မ့္မည္။

ထိုအခ်က္သည္ပင္ စနစ္ကူးေျပာင္းေရး၏ နိဒါန္းပင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ႏိုင္စိုး

  • VIA