News

POST TYPE

ARTICLE

အိပ္စက္ေနတဲ့ သုညမ်ား
18-Aug-2019



ကၽြန္ေတာ္ ေငြေၾကးအခက္အခဲနဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြအမ်ားႀကီးကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးတယ္။ ခုထိလည္း ျဖတ္သန္းေနရတုန္းပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဟိုအရင္ကေလာက္ မခက္ခဲေတာ့ ဘူးလို႔ဆိုရမယ္။ မခက္ခဲေတာ့ဘူး ဆံု႐ံုေလးပါပဲ။ အရပ္ ထဲေျပာေနၾကသလို မတ္တတ္စာရွိေပမယ့္ တံုးလံုးစာေတာ့ မရွိဘူးေပါ့။ ကိုယ္တိုင္အသံုးစရိတ္အျပင္ အိမ္ကိုပါ အနည္းငယ္ေတာ့ ေထာက္ပံ့ႏိုင္လာတယ္။ ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ လစာဟာ လူ႔ေလာဘနဲ႔ တြက္ဆရင္ မေလာက္ငေသာ္လည္း လူ႔အျဖစ္မွာ ေရာင့္ရဲတတ္ျခင္းဆိုတာ ရွိသင့္တဲ့အရာပဲ မဟုတ္လား။ ရရွိတဲ့လစာကို ေခၽြတာသံုးစြဲရတယ္ပဲဆိုပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လစာထုတ္တိုင္း ေငြစကၠဴေတြကို ၾကည့္ရင္း သတိထား မိတာတစ္ခုကေတာ့ ေငြစကၠဴေပၚက သုညေတြပါပဲ။

ဟိုအရင္ငယ္စဥ္က သုညဆိုတာ ဘာမွမရွိတာ ကိုေခၚတာ၊ သုညဆိုတာ ဘာတန္ဖိုးမွမရွိျခင္းကို ေျပာတာလို႔ နားလည္ထားခဲ့ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ သုည ေတြဟာ သိပ္ကိုတန္ဖိုးႀကီးမားလွတယ္ဆိုတာကို ေငြစကၠဴေတြနဲ႔ လူ႔အသိုင္းအဝိုင္းေတြရဲ႕ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔လာရေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္စူးစမ္း တတ္လာေတာ့ လူတခ်ိဳ႕က ေငြမွေငြ၊ ေငြဆိုတာ ဘဝမွာ အေရးအႀကီးဆံုး၊ ေငြမ်က္ႏွာကလြဲလို႔ ဘာကိုမွ ၾကည့္ စရာမလို၊ အဲဒီလို ႐ူးသြပ္ေနၾကသူေတြကို ေတြ႔လာရတယ္။ တခ်ိဳ႕က စကားေျပာတတ္တဲ့ ပါးစပ္ေပါက္ေတြကို ေငြနဲ႔ပိတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က ထိုးလာေတာ့မယ့္ လက္ညႇိဳးေတြကို ေငြနဲ႔ ႐ုပ္သိမ္းေစလိုက္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ေနရာနဲ႔လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို ေငြနဲ႔ ရယူလိုက္ၾကတယ္။ လူေတြဖန္တီးခဲ့တဲ့ေငြက လူေတြကိုပဲ ျပန္လည္လွည့္စားလာခဲ့ၾကေတာ့တယ္။ အဲဒီလွည့္စားမႈေတြထဲမွာ အဲဒီသုညေတြရဲ႕ ပေယာဂေတြလည္း မကင္းဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ေနမိတယ္။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီသုညေတြဟာ ေငြစကၠဴေတြရဲ႕ အေပၚမွာ မဟုတ္ဘဲ တျခားတစ္ေနရာရာမွာဆိုရင္ေရာ ဘယ္လိုအဓိပၸာယ္သက္ေရာက္ေနလိမ့္မလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ကေရာ သုညေတြထဲမွာ ရွင္သန္ေနထိုင္ေနၾကရတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေတြးမိတယ္။ သုညဆိုတာ အျခားေသာ ကိန္းဂဏန္းေတြကို တန္ဖိုး ျမႇင့္ေပးေနတဲ့ အျဖည့္ခံတစ္ခုအျဖစ္လည္း မွတ္ယူၾကည့္ လို႔ မရဘူးလားလို႔လည္း ေတြးမိတယ္။ ဘာမွမရွိတဲ့ ေနရာကေန ဘာမွမရွိတဲ့ေနရာေတြကို ေရာက္ရွိၾကဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ သုညေတြကို ထမ္းပိုးထားၾကဖို႔ လိုအပ္ေနပါလိမ့္ဦးမယ္။ ေငြစကၠဴေတြေပၚက သုညေတြအျဖစ္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ တျခားေသာကိန္းဂဏန္းေတြကို တန္ဖိုးျမႇင့္တင္ေပးေနတဲ့ သုညေတြအျဖစ္နဲ႔ ျဖစ္ေစေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ သုညေတြကို ဆက္လက္သယ္ေဆာင္သြားၾကရဦးမွာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ အဆိုေလးတစ္ခုကို သတိရေနမိတယ္။ “Zero is zero, going to zero.”တဲ့။ သုညဟာ သုညပဲျဖစ္တယ္၊ သုညဟာ သုညဆီကိုပဲ သြားေနတယ္။ အဲဒီသုညဟာ ကမၻာလံုးႀကီးလား။ အဲဒီသုည ဟာ စၾကဝဠာႀကီးလား။ အဲဒီသုညဟာ သက္ရွိေတြလား။ အဲဒီသုညဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘဝေတြလား။ အဲဒီသုညဟာ ေငြစကၠဴေတြလား။ အဲဒီသုညဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္မက္ေနခဲ့ၾကတဲ့ အိပ္မက္ေတြမ်ားလား။ တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တာပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က အဆံုးမွာ သုညတစ္လံုးျဖစ္သြားခဲ့တဲ့အခါ အဲဒီသုညရဲ႕ အဓိပၸာယ္ေတြကို နားလည္သြားလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ေနမိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ အေၾကာင္းျခင္းရာေတြဟာ ကိုယ္တိုင္ေတြ႔ ႀကံဳခံစားဖူးမွ နားလည္လက္ခံ သိရွိလာရတာမ်ိဳး မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ္တိုင္ သုညတစ္လံုးရဲ႕ေနရာမွာ ေရာက္ရွိသြားၾကဖို႔ လိုအပ္ေနခဲ့ၾကလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။

လျပည့္ည ရာသီဥတု သာသာယာယာရွိတဲ့ အခ်ိန္ လမင္းႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္တဲ့အခါ လမင္းႀကီးဟာ သုညပဲ။ ညခ်မ္းအခါ ဟိုးမိုးေပၚက ၾကယ္ကေလးေတြကို ေမာ့ၾကည့္မိတဲ့အခါ ၾကယ္ကေလးေတြဟာ သိပ္ကိုသနားစရာေကာင္းတဲ့ သုညေလးေတြပါပဲ။ ေတာင္စြယ္ေနမကြယ္ခင္ ေနလံုးနီနီႀကီးကို ေငးရီမိတဲ့ အခါ ေနလံုးႀကီးဟာ သုညပဲ။ သဘာဝတရားႀကီးဟာ သုည။ အရာရာဟာ သုည။ အဆံုးမွာ သုညထဲ ျပန္ဝင္ သြားတဲ့ သုညေတြပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေနမိတာပါ။ သုညေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘဝေတြဟာ ဘယ္လိုမွ ခြဲျခားထားလို႔ မရႏိုင္ဘူး။ အဲဒီသုညေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အၿမဲလက္ပြန္းတတီး ရွိေနခဲ့လည္း မေကာင္းျပန္ဘူး။ ဒါဆို သုညဟာ မရွိမေကာင္း၊ ရွိမေကာင္းလား။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သုညေတြဟာ ေဟာဒီကမၻာ ေလာကႀကီးထဲမွာ အေသအခ်ာ တည္ရွိေနခဲ့ၾကတယ္ ဆိုတာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္အိမ္နံရံမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ တိုင္ကပ္ နာရီတစ္လံုးထဲမွာ လက္ယာယက္ေ႐ြ႕လ်ားေနၾကတဲ့ နာရီလက္တံသံုးေခ်ာင္းကိုၾကည့္ရင္း အဲဒီလက္တံ ေလးေတြဟာ သုညတစ္လံုးကို သူတို႔ရဲ႕ဘာသာစကားေတြနဲ႔ ေရးဆြဲေနခဲ့ၾကတာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြးထင္ ျမင္ေနမိပါတယ္။ အဲဒီသံုးေခ်ာင္းထဲမွာ စကၠန္႔အခ်က္ျပလက္တံေလးက သုညတစ္လံုးကို ခပ္ျမန္ျမန္ေရးဆြဲေနခဲ့တယ္။ မိနစ္လက္တံေလးကေတာ့ ခပ္ေႏွးေႏွး ေလးဆိုသလို သုညတစ္လံုးကို ေရးဆြဲေနခဲ့ၿပီး အတိုဆံုးနာရီအခ်က္ျပလက္တံေလးကေတာ့ သုညေလးကို အေႏွးဆံုးေရးဆြဲေနခဲ့ပါတယ္။

ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္အာ႐ံုရဲ႕ ထင္ျမင္ေနခ်က္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စကၠန္႔လက္တံေလးကို လူ႔သက္တမ္းရဲ႕ ပထမအ႐ြယ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ မိနစ္လက္တံေလးကိုေတာ့ ဒုတိယအ႐ြယ္လို႔ သတ္မွတ္လိုက္တယ္။ အတိုဆံုးနာရီလက္တံေလးကိုေတာ့ လူ႔သက္ တမ္းရဲ႕ တတိယအ႐ြယ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကည့္လိုက္ပါ တယ္။ တိုင္ကပ္နာရီေလး ဓာတ္ခဲကုန္လို႔ နာရီလက္တံ ေလး ၃ ခုဟာ ရပ္တန္႔သြားခဲ့ရင္ေတာ့ အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္က လူ႔သက္တမ္းရဲ႕ စတုတၳအ႐ြယ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကည့္ လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီလို နာရီေလးဟာ ဓာတ္ခဲအားကုန္ေနတဲ့အခါ အလြန္ပီျပင္ထင္ရွားလွတဲ့ သုညတစ္လံုးရဲ႕ ပံုပန္းသဏၭာန္ကို ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ရဲ႕အာ႐ံုမွာ ထင္ဟပ္ လာခဲ့ေတာ့တယ္။ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သုညေလးေတြပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ သုညေတြအေၾကာင္းကိုေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲ သုညေတြကိုပဲ ျမင္ေနမိပါေတာ့တယ္။ ခက္ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔သမွ်လူတိုင္းကို သုညလို႔ျမင္ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က ေခါင္းေပါင္းနဲ႔ျဖတ္ ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ဟာ သုညႀကီး ျဖစ္ေနပါလား။ ဟင္ ပခံုးေတြ၊ ရင္ဘတ္ေတြမွာ အပြင့္ ေတြ အခက္ေတြနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးဟာလည္း သုညႀကီးပါလား။ ရပ္ကြက္ထဲက ေငြတိုးေခ်းစားေနတဲ့ ကတ္ကတ္လန္အန္တီႀကီးလည္း ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အာ႐ံုထဲ သုည ႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။ ေဟာဟိုမွာ အိမ္ၿခံေျမေတြလက္ညႇိဳးထိုးမလြဲပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ သူေဌးႀကီးဟာလည္း ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲ သုညႀကီး။ ကၽြန္ေတာ့္အိတ္ကပ္ထဲက ငါးရာတန္ေငြစကၠဴတစ္႐ြက္ဟာလည္း သုညႀကီး။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အရာရာကို သုညအျဖစ္ျမင္ေနမိတာ ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္။ အဲဒီသုညေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အိပ္စက္ခ်ိန္ေတြကိုပါ ေနရာယူေနခဲ့ၾကၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ မက္သမွ်အိပ္မက္ေတြတိုင္းမွာ အဲဒီသုညေတြခ်ည္းပဲ။ ၾကာလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သုညေတြကို ေၾကာက္လာတယ္။ သုညေတြကို လန္႔လာတယ္။ ေဟာဒီကမၻာ ေလာကႀကီးေပၚမွာ အရာရာဟာ သုညေတြခ်ည္းပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အဲဒီသုညေတြနဲ႔ပဲ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနခဲ့ရေတာ့မွာလား။ 

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခုလုပ္မွရေတာ့မယ္။ သုညေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အျမင္အာ႐ံုေတြထဲက ကြယ္ေပ်ာက္သြားဖို႔ လိုအပ္ေနခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဝင္သက္ထြက္သက္ေတြကို ဂ႐ုတစိုက္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ွဴထုတ္ေနလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးေတြကို မွိတ္ထားလိုက္တယ္။ သုညေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္အာ႐ံုေတြထဲက တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ထြက္ခြာေနခဲ့ၾကၿပီ။ သုညေတြဟာ မရွိသေလာက္ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္မ်က္လံုးကို ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ေလာကကို ပကတိအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေနရၿပီ။ 

ကၽြန္ေတာ္ဟာ အရာရာကို ပံုမွန္အတိုင္းျမင္ေတြ႔ေနလာရေပမယ့္ ကမၻာႀကီးေပၚမွာ သုညေတြဟာ ရွိၿမဲအတိုင္း ရွိေနၾကလိမ့္ဦးမယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိေနခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္ခုေတာ့ သတိထားေနရလိမ့္မယ္။ အဲဒီ ေငြစကၠဴေတြေပၚက သုညေတြကို မၾကည့္မိဖို႔နဲ႔ အဲဒီသုညေတြအေၾကာင္း အေတြးနယ္မခ်ဲ႕မိဖို႔ေပါ့။

ဧရာသစၥာ (ငဖဲ)