News

POST TYPE

ARTICLE

ပံုႏွိပ္မီဒီယာေတြ ရပ္တည္ေရး အစိုးရနဲ႔ ျပည္သူ ကူညီေပး
မီဒီယာဆိုသည္မွာ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံတြင္ အစိုးရႏွင့္ျပည္သူအၾကား ဆက္သြယ္ေပါင္းကူးေပးေသာ ကိရိယာျဖစ္ပါသည္။ ႏိုင္ငံေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးဆိုင္ရာ အစိုးရ၏လုပ္ကိုင္ေဆာင္႐ြက္ခ်က္မ်ား၊ အစိုးရက ထုတ္ျပန္ေသာအမိန္႔မ်ား၊ တားျမစ္ခ်က္မ်ား၊ ေျဖေလွ်ာ့မႈမ်ား၊ အစိုးရက ေဆာင္႐ြက္လ်က္ရွိေသာ/ ေဆာင္႐ြက္ရန္လ်ာထားေသာ စီမံကိန္းမ်ား စသည္တို႔ကို ျပည္သူမ်ားသိေအာင္ သတင္းထုတ္ျပန္ေပးရသလို အျပန္အလွန္အားျဖင့္ ျပည္သူမ်ားအၾကား ေန႔စဥ္ ျဖစ္ပြားေပၚေပါက္လ်က္ရွိေသာ ရာဇဝတ္မႈခင္းမ်ား၊ အျငင္းပြားမႈမ်ား၊ မေက်နပ္ခ်က္မ်ား၊ ဆႏၵျပေတာင္းဆိုမႈမ်ား စသည္တို႔ကို အစိုးရသိေအာင္ ေဖာ္ျပေပးလ်က္ရွိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မီဒီယာဟူသည္ ႏိုင္ငံတစ္ခုအတြက္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္ေသာ အရာတစ္ခုျဖစ္သည္ဆိုျခင္းမွာ မည္သို႔မွ် ျငင္းကြယ္မရေသာအခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။

ႏိုင္ငံပိုင္မီဒီယာႏွင့္ ပုဂၢလိကမီဒီယာ

မီဒီယာဟုဆိုရာတြင္ ႏိုင္ငံပိုင္ သို႔မဟုတ္ အစိုးရပိုင္မီဒီယာႏွင့္ ပုဂၢလိကပိုင္မီဒီယာဟူ၍ ႏွစ္ပိုင္းရွိပါသည္။ အစိုးရပိုင္မီဒီယာသည္ အစိုးရက ျပည္သူတိို႔အား သိၾကားေစလိုသည္တို႔ကို ထည့္သြင္းေဖာ္ျပေပးရသလို ပုဂၢလိကမီဒီယာတို႔ကလည္း ျပည္သူကိုကိုယ္စားျပဳေသာ ျပည္သူ႔အသံတို႔ကို အစိုးရသိေစရန္ ေဖာ္ျပေပးၾကပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အစိုးရမီဒီယာတို႔က တစ္ပန္းသာေသာအခ်က္မွာ ျပည္သူတို႔သိခ်င္သည္ျဖစ္ေစ၊ မသိခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ၎တို႔ေဖာ္ျပခ်င္သည္တို႔ကို ထည့္သြင္းေဖာ္ျပႏိုင္ၾကၿပီး ပုဂၢလိကသတင္းစာတို႔မွာမူ အကန္႔အသတ္ျဖင့္သာ ေဖာ္ျပခြင့္ရၾကသည္။ အစိုးရကိုေဝဖန္ေထာက္ျပေသာ ေဆာင္းပါးမ်ိဳးကို ထည့္သြင္းေဖာ္ျပလွ်င္ အစိုးရမင္းတို႔က မေက်နပ္ၾက။ ျငဴစူေစာင္းေျမာင္းၾကသည္။ ၎တို႔၏ ဂုဏ္သိကၡာကိုခ်သည္၊ ပံုရိပ္ကိုထိခိုက္ေစသည္ဟုဆိုကာ အျပစ္ရွာ၍ အေရးယူၾကသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ပုဂၢလိကသတင္းစာတို႔သည္ က်ီးလန္႔စာစားသဖြယ္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္႐ြက္ၾကရသည္။ တစ္ခ်ိန္ကဆိုလွ်င္ ပုဂၢလိကသတင္းစာမ်ား လံုးဝထုတ္ေဝခြင့္မရေသာေခတ္တစ္ေခတ္ႏွင့္ ထုတ္ေဝခြင့္ရေသာ္လည္း စာေပစိစစ္ေရးကိုျဖတ္သန္းၿပီး ခြင့္ျပဳခ်က္ရမွသာ ထုတ္ေဝခြင့္ရေသာ ေခတ္တစ္ေခတ္တို႔ အမွန္တကယ္ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒအရ ျပည္သူကေ႐ြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ေသာ အစိုးရတစ္ရပ္ ေပၚေပါက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ပုဂၢလိကသတင္းစာမ်ား ထုတ္ေဝခြင့္ရရွိလာၿပီး စာေပစိစစ္ေရးကိုလည္း ဖ်က္သိမ္းကာ လြတ္လပ္စြာထုတ္ေဝေရးသားခြင့္ရရွိလာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဒုတိယအႀကိမ္ ျပည္သူကေ႐ြးေကာက္ တင္ေျမႇာက္ေသာ အစိုးရတစ္ရပ္ ေပၚေပါက္လာၿပီးသည့္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ လြတ္လပ္စြာေရးသားေဖာ္ျပခြင့္ အေျခအေနႏွင့္ ပုဂၢလိကသတင္းစာမ်ား၏ ရပ္တည္မႈအေျခအေနမွာ မည္သို႔ျဖစ္လာပါသနည္း။

ဤအေၾကာင္းကို ေရးသားေဖာ္ျပျခင္းျပဳမီ ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာတို႔၏ အေၾကာင္းကို အနည္းငယ္တင္ျပလိုပါသည္။

အစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်ခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာမ်ား 

ဤေခါင္းစဥ္ငယ္ကို ျမင္ကာမွ်ျဖင့္ပင္ စာဖတ္သူတို႔ မ်က္လံုးျပဴးသြားလိမ့္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာဆိုသည္မွာ အစိုးရအႀကိဳက္သတင္းမ်ား၊ အစိုးရေကာင္းေၾကာင္းသတင္းမ်ားႏွင့္ အစိုးရကိုေျမႇာက္ပင့္ေရးသားေသာသတင္းမ်ားသာ ေရးသားေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါလ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ အစိုးရတစ္ရပ္ကို ျဖဳတ္ခ်ႏိုင္ပါမည္နည္းဟု ေတြးထင္ဖြယ္ရာျဖစ္ပါသည္။ အေျဖမွာ ရွင္းရွင္းေလးပင္ျဖစ္ပါသည္။

ထိုကဲ့သို႔ အစိုးရအႀကိဳက္သတင္းမ်ား၊ အစိုးရေကာင္းေၾကာင္းသတင္းမ်ားႏွင့္ အစိုးရကိုေျမႇာက္ပင့္ေရးသားေသာ သတင္းမ်ားေၾကာင့္ပင္ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီဦးေဆာင္ေသာ အစိုးရ ျပဳတ္က်ခဲ့ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က အစိုးရသည္ ေကာင္းသတင္းမ်ားကိုသာ ဖတ္လို၊ ျမင္လို၊ ေတြ႔လိုသည္။ မေကာင္းသတင္းမ်ားကို မျမင္လို၊ မေတြ႔လို၊ မၾကားလိုပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ သတင္းစာမ်ားကလည္း မေကာင္းသတင္းမ်ားကိုဖယ္ရွား၍ ေကာင္းသတင္းမ်ားကိုသာ ေ႐ြးခ်ယ္ထည့္သြင္းေဖာ္ျပခဲ့ၾကသည္။ စီမံကိန္းမ်ားကို မေအာင္ျမင္ဘဲ ေအာင္ျမင္သည္ဟူ၍ လိမ္လည္ေရးသားၾကသည္။ ျပည္သူမ်ား စားဝတ္ေနေရးမေျပလည္သည္ကို ေျပလည္ေနသေယာင္ ေရးသားၾကသည္။ ျပည္သူမ်ားက အစိုးရကို မေက်မနပ္ျဖစ္ေနသည္ကို ျပည္သူမ်ားက အစိုးရကို အေက်နပ္ႀကီးေက်နပ္၍ ေထာက္ခံေနသေယာင္ ေရးသားၾကသည္။ ထိုစဥ္က သတင္းစာဆရာႀကီးမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္၊ ဆရာဇဝန၊ ဦးသိန္းေဖျမင့္၊ ဆရာဦးေသာင္း (ေအာင္ဗလ)၊ သာဂဒိုး စသူတို႔က ျပည္သူ႔ဆႏၵ ျပည္သူ႔သေဘာထားမ်ားကို အရိပ္အျမြက္မွ် ေဖာ္ျပေရးသားခဲ့ၾကေသာ္လည္း ဘဝင္မက်၍ ဖယ္ရွားျခင္းခံခဲ့ၾကရသည္။

ထိုအခ်ိန္က မဆလပါတီေခါင္းေဆာင္/ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီးသည္ တစ္ဖက္က မေကာင္းသတင္း/မေအာင္ျမင္ေသာသတင္းမ်ားကို မၾကားလို၊ မျမင္လို၊ မသိလိုေသာ မိမိ၏ အတြင္းခံစိတ္သႏၲာန္သည္ မိမိအား အမွန္တရားကို မသိေစ၊ မျမင္ေစ၊ မၾကားေစသည့္ မ်က္စိကန္း၊ နားပင္းဘဝသို႔ အလိုလိုေရာက္သြားေစသည္ကို မသိေလေရာ့သလားမသိပါ။ အမွန္ သတင္းမဟုတ္ေသာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားေပၚတြင္ မိန္းေမာေနရင္းက တိုင္းျပည္မွာ ဆင္းရဲျခင္းေခ်ာက္ကမ္းပါးသို႔က်ရန္ တစ္ေပခန္႔အလိုတြင္မွ အိပ္ရာမွ လန္႔ႏိုးကာ တိုင္းျပည္ကို အခ်ိန္မီ ကယ္တင္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္က်သြားခဲ့ေပၿပီ။ သူျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္ကား တစ္ႏိုင္ငံလံုး လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ လမ္းမမ်ားေပၚသို႔တက္က “တစ္ပါတီစနစ္ အလိုမရွိ”၊ “ဒီမိုကေရစီအေရး ခ်က္ခ်င္းေပး” ဟူ၍ ေအာ္ဟစ္ေႂကြးေၾကာ္ေနသူမ်ားသာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

ေနာင္တက္လာသည့္ နဝတ/နယက အစိုးရဆိုသည္လည္း အလားတူပင္ မေကာင္းသတင္းမ်ားကို မၾကားလိုသည္ျဖစ္ရာ ဆင္းရဲသားမ်ားအေၾကာင္း ႐ုပ္ရွင္မ်ားတြင္ ထည့္သြင္း႐ိုက္ကူးျခင္း မျပဳရ႐ံုသာမက ေဘာလံုးပြဲ႐ံႈးသည့္သတင္းမ်ားကိုပင္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပခြင့္ မရရွိခဲ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ သတင္းစာမ်ားကလည္း ယခင္အတိုင္းပင္ ေျမႇာက္ပင့္ေရးသားေသာ သတင္းေဆာင္းပါးမ်ားကိုသာ ေဖာ္ျပလ်က္ ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာတို႔၏ အစဥ္အလာကို ဆက္လက္၍ထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကသည္။

သို႔ရာတြင္ အစိုးရအေနႏွင့္ ျပည္သူမ်ားေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို မ်က္ျခည္မျပတ္ဘဲ အမ်ိဳးသားညီလာခံတစ္ရပ္က်င္းပကာ၊ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို ေရးဆြဲအေကာင္အထည္ေဖာ္ေစၿပီး တစ္ပိုင္းတစ္စ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ေပးလိုက္ျခင္းျဖင့္ မဆလအစိုးရႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရေသာ အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးမွလြတ္ေအာင္ ေရွာင္ရွားႏိုင္ခဲ့သည္။

ေခတ္သစ္မီဒီယာက႑

၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲျဖင့္တက္လာေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတဦးသိန္းစိန္ ဦးေဆာင္သည့္အစိုးရသည္ ပုဂၢလိကသတင္းစာမ်ားကို ထုတ္ေဝခြင့္ေပးခဲ့သလို စာေပစိစစ္ေရးကိုလည္း ဖ်က္သိမ္းေပးခဲ့သည္။ ထိုအခါ ပုဂၢလိက သတင္းစာတို႔သည္ ျမင္းေဇာင္းမွလႊတ္လိုက္သည့္ျမင္းမ်ားပမာ ကဆုန္ေပါက္၍ ခုန္ေပါက္ကာ အေျပးအလႊား ထြက္ေျပးလာၾကေတာ့သည္။ တစ္ခ်ိန္က ထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့သမွ် အတားအဆီးမရွိ လြတ္လပ္စြာ ေရးသားထုတ္ေဝလာၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ယခင္က အေတြ႔အႀကံဳရွိခဲ့သည့္ စာေပသမား၊ သတင္းစာ ဆရာႀကီးမ်ားတို႔သည္ အရမ္းကာေရာ ေရးသားျခင္းမျပဳၾက။ သတိထား၍ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းသာ ေရးသားခဲ့ၾကသျဖင့္ အစိုးရႏွင့္မီဒီယာမ်ားအၾကား ႀကီးမားေသာျပႆနာမ်ား မျဖစ္ခဲ့ပါ။

သမၼတဦးသိန္းစိန္သည္ ပုဂၢလိကသတင္းစာမ်ားကို ထုတ္ေဝခြင့္ေပးခဲ့သည့္နည္းတူ ယခင္က ၁၅ သိန္း၊ ငါးသိန္း (အျပင္ေပါက္ေဈး သိန္းေလးဆယ္ခန္႔) ရွိသည့္ လက္ကိုင္ဖုန္း Sim Card မ်ားကို က်ပ္ ၁၅၀၀ မွ်ျဖင့္ ျဖန္႔ေဝေပးလိုက္ေသာအခါ လူတိုင္ေစ့ ဖုန္းကိုင္လာႏိုင္ၾကေတာ့သည္။ တစ္ဆက္တည္းပင္ လူမႈကြန္ရက္မ်ား ေခတ္စားလာသည္ႏွင့္ လက္ကိုင္ဖုန္းရွိသူတိုင္းလိုလိုက လူမႈကြန္ရက္သံုးလာၾကေသာအခါ ေမြးဖြားခါစ ပံုႏွိပ္မီဒီယာမ်ားမွာ ဖုတ္လိႈက္ဖုတ္လိႈက္ႏွင့္ အသက္ရွင္သန္ေရး ႀကိဳးပမ္းၾကရျပန္ပါသည္။ 

ဤသို႔ျဖစ္ရသည္မွာ အလြယ္ႀကိဳက္ေသာလူတို႔၏ စိတ္သဘာဝေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ တယ္လီဖုန္းကိုင္သူတစ္ဦးသည္ မိမိေရွ႕တြင္ ျမင္ေတြ႔ရသည့္အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္း ဓာတ္ပံု႐ိုက္ လိုက္ႏိုင္သလို မိမိတင္ပို႔လိုသည့္ လူမႈကြန္ရက္ေပၚသို႔ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းပင္ လႊင့္တင္ႏိုင္ၾကသည္။ သူ႔အေနႏွင့္ ျဖစ္စဥ္ကို အေသးစိတ္မသိ။ အဆိုပါ ျဖစ္စဥ္တြင္ လူဘယ္ႏွေယာက္ပါသည္ကို သူမသိ။ မည္ေ႐ြ႕မည္မွ်ဒဏ္ရာရ၍ မည္ေ႐ြ႕မည္မွ် ေသဆံုးၾကသည္ကို သူမသိ။ မည္သူမွား၍ မည္သူမွန္သည္ကိုသူမသိ။

အဆိုပါသတင္းကို ဖတ္႐ႈရသည္ကလည္း သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို ဝယ္သလို ဆိုင္သို႔သြားဝယ္စရာမလို။ ခလုတ္တစ္ခ်က္ႏွိပ္လိုက္႐ံုမွ်ျဖင့္ သူတစ္ပါးတင္သမွ်သတင္းကို အကုန္ဖတ္၍ရသည္။ မွားသည္ မွန္သည္ စိစစ္ျခင္းမရွိ။ တင္သမွ်အမွန္ဟုယူဆလ်က္ ခလုတ္တစ္ခ်က္ႏွိပ္၍ ဆက္လက္ျဖန္႔ေဝလိုက္သည္။ မွားသည္ မွန္သည္ အပထား။ ထိုသတင္းသည္ စကၠန္႔ပိုင္း၊ မိနစ္ပိုင္းအတြင္း လူအေျမာက္အျမား ဖတ္လိုက္ၾကရသည္။ ထိုသူတို႔က ထပ္၍ ဆင့္ကာဆင့္ကာ မွ်ေဝၾကျခင္းအားျဖင့္ လူရာေပါင္းမ်ားစြာ၊ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာတို႔ ဖတ္႐ႈလိုက္ၾကရသည္။

သတင္းျမန္ႏွင့္သတင္းေႏွး သတင္းမွန္ႏွင့္သတင္းမွား 

အဆိုပါသတင္းက မွန္သည္ဆိုေသာ္ ကိစၥမရွိ။ သတင္းမွားဆိုပါက သက္ဆိုင္ရာကာယကံရွင္တို႔မွာ မ်ားစြာ ထိခိုက္နစ္နာရသည္။ ထိုကဲ့သို႔ Online Media မွ သတင္းတစ္ပုဒ္၊ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုသည္ ကမၻာပတ္၍ လွည့္လည္ေနစဥ္ ပံုႏွိပ္မီဒီယာမွ သတင္းသမားမွာ သတင္းမွန္ကန္မႈ ရွိ၊ မရွိ စိစစ္ေနရသည္။ သတင္းျဖစ္ပြားသည့္အခ်ိန္ႏွင့္ ေနရာ၊ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားရသည္၊ ဘယ္သူေတြ ပါဝင္ၾကသည္၊ ဘယ္သူက က်ဴးလြန္၍ ဘယ္သူကခံရသည္ သို႔မဟုတ္ မည္သူကမွား၍ မည္သူကမွန္သည္၊ အဘယ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားရသည္၊ မည္ကဲ့သို႔ျဖစ္ပြားသည္၊ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရရွိမႈ အနည္းအမ်ား၊ ေသဆံုးသူ ရွိ မရွိ စသည္စသည္ျဖင့္ အေသးစိတ္ ေမးရျမန္းရသည္။ ေနာက္ဆံုး သက္ဆိုင္ရာရဲတပ္ဖြဲ႔က မည္ကဲ့သို႔အေရးယူေဆာင္႐ြက္ထားသည္တို႔ကိုပါ ေဖာ္ျပရသည္။

ထိုမွ်ႏွင့္မၿပီးေသးပါ မိမိေရးသားေသာသတင္းကို သက္ဆိုင္ရာ အယ္ဒီတာတို႔ထံ အဆင့္ဆင့္တင္ျပရသည္။ သက္ဆိုင္ရာအယ္ဒီတာတို႔က အတည္ျပဳၿပီးေသာအခါ သတင္းစာတစ္ေစာင္၏ လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္အတိုင္း စာစီျခင္း၊ စာမ်က္ႏွာဖြဲ႔ျခင္း(Layout design)၊ စာမ်က္ႏွာကို အတည္ျပဳျခင္း၊ ပံုႏွိပ္ျခင္းစသည္တို႔ၿပီး၍ ျဖန္႔ခ်ိသည့္အခါမွသာလွ်င္ သတင္းစာ/ ဂ်ာနယ္ေရာင္းသူတို႔ထံမွတစ္ဆင့္ စာဖတ္သူ၏လက္ဝယ္သို႔ ေရာက္ရွိျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ Online Media ႏွင့္ ပံုႏွိပ္မီဒီယာတို႔ အမ်ားျပည္သူထံ သတင္းေရာက္ရွိမႈ အခ်ိန္ကာလမည္မွ်ကြာျခားေၾကာင္းကို သံုးသပ္ႏိုင္ပါသည္။ 

ဆိုရလွ်င္ ပံုႏွိပ္မီဒီယာတစ္ခုႏွင့္ Onine Media တစ္ခုတို႔၏ သတင္းျဖန္႔ေဝမႈ၊ ျပည္သူမ်ားအၾကား ပ်ံ႕ႏွံ႔ေရာက္ရွိမႈကို အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ပါက မည္သို႔မွ် ႏိႈင္းယွဥ္၍ မရႏိုင္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ပံုႏွိပ္မီဒီယာတို႔က ပို၍သာေသာအခ်က္မွာ သတင္းတိက်မွန္ကန္ျခင္း၊ တာဝန္ယူမႈ တာဝန္ခံမႈရွိျခင္း၊ ျဖစ္စဥ္အေသးစိတ္ သို႔မဟုတ္ ျဖစ္စဥ္၏ ေနာက္ေၾကာင္းရာဇဝင္ကိုပါ သိရွိႏိုင္ျခင္း စသည့္အားသာခ်က္မ်ားစြာ ရွိေပသည္။ အကယ္၍ သတင္းမွားယြင္းထုတ္ျပန္မိပါကလည္း တာဝန္ယူ၍ ေျဖရွင္းေပးျခင္း၊ ျပန္လည္ေတာင္းပန္ျခင္း စသည္ျဖင့္ ကာယကံရွင္တို႔စိတ္တိုင္းက်သည္အထိ ျပန္လည္ေဆာင္႐ြက္ေပးပါသည္။ လူမႈကြန္ရက္၏မွားယြင္းမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ကား ျပန္လည္ေတာင္းပန္မည္ေဝးစြ မည္သူမည္ဝါဟူ၍ မသိသည္ကမ်ားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပည္သူမ်ားအေနႏွင့္ သတင္းျမန္ဆန္မႈတစ္ခုတည္းကိုပင္ သဘာက်ႏွစ္သက္လက္ခံမည္လား၊ သတင္းတိက်မႈအျပင္ တာဝန္ခံမႈ၊ တာဝန္ယူမႈရွိေသာ ပံုႏွိပ္မီဒီယာကိုပင္ အားကိုးအားထာျပဳမည္လားဆိုသည္ကေတာ့ ဆံုးျဖတ္ၾကရမည္ျဖစ္ပါသည္။

ပံုႏွိပ္မီဒီယာတို႔၏ အသက္ရွည္ရွင္သန္ရပ္တည္ေရး

ႏိုင္ငံတကာတြင္လည္း အင္တာနက္စတင္ေပၚေပါက္လာၿပီး Online Media မ်ား လူသံုးမ်ားလာသည့္အခ်ိန္မွစ၍ ပံုႏွိပ္မီဒီယာမ်ား ေရာင္းအားက်ဆင္းလာက ေစာင္ေရေလွ်ာ့ခ်ထုတ္ေဝျခင္း၊ အယ္ဒီတာႏွင့္သတင္း ေထာက္ဦးေရမ်ား ေလွ်ာ့ခ်ျခင္း စသည့္နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ က်ားကန္ထားၾကရာမွသည္ အခ်ိဳ႕ေသာသတင္းစာႀကီးမ်ားမွာ ထုတ္ေဝမႈ လံုးဝရပ္ဆိုင္းသည္အထိ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္လည္း ပုဂၢလိက သတင္းစာမ်ား စတင္ထုတ္ေဝခြင့္ရသည့္အခ်ိန္မွစတင္၍ စာေစာင္ ၄၆ ေစာင္ကို ခြင့္ျပဳေပးခဲ့ၿပီး လက္ရွိတြင္ ပုဂၢလိက သတင္းစာ ၇ ေစာင္အပါအဝင္ လည္ပတ္ေနသည့္ စာေစာင္ ၂၆ ေစာင္သာ ရွိေတာ့ေၾကာင္း ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဌာနက ဧၿပီလတြင္ ထုတ္ျပန္ထားသည္။

ထိုကဲ့သို႔ ပုဂၢလိကသတင္းစာမ်ား ရပ္တည္ရန္ခက္ခဲလာၿပီး စိုးရိမ္စရာေကာင္းသည့္အေျခအေနတြင္ “ယိုင္နဲ႔ေနေသာ ပုဂၢလိက ပံုႏွိပ္မီဒီယာ” ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ စကားဝိုင္းတစ္ခုကို UMFCCI တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ အဆိုပါေဆြးေႏြးပြဲတြင္ လက္ရွိထုတ္ေဝေနေသာ ပုဂၢလိကသတင္းစာမ်ားမွ တာဝန္ရွိသူမ်ား တက္ေရာက္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကရာ သံုးသပ္ခ်က္မ်ားအေနျဖင့္ အစိုးရက သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို က်ပ္ ၅၀ ျဖင့္ ျဖန္႔ခ်ိေနၿပီး လက္ဝါးႀကီးအုပ္ေနသည့္အခ်က္၊ မီဒီယာသမားမ်ားကိုယ္တိုင္ စြမ္းေဆာင္ရည္ႏွင့္ အရည္အခ်င္းလိုအပ္ၿပီး ေခတ္ႏွင့္ေလ်ာ္ညီေသာ ျပည္သူလူထု သိခ်င္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ား ေရွ႕ကေဆာင္ေခၚသြားႏိုင္ရန္ လိုအပ္သည့္အခ်က္၊ အစိုးရ၏မူဝါဒအျပင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရးႏွင့္ လႊတ္ေတာ္တြင္းရွိေနသူမ်ား၏ မီဒီယာအေပၚ သေဘာထားလိုအပ္သည္ဆိုသည့္အခ်က္ စသည္တို႔ကို သံုးသပ္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။

ထို႔အျပင္ ပံုႏွိပ္မီဒီယာမ်ား ဆက္လက္ရွင္သန္ရန္အတြက္ အခြန္ကိစၥေလွ်ာ့ေပါ့ရန္၊ ကုန္သြယ္ခြန္ေလွ်ာ့ခ်ေပးရန္၊ စကၠဴတင္သြင္းေနသည့္ ဆိပ္ကမ္းခြန္၊ ပံုႏွိပ္စက္အခြန္ စသည္တို႔ကို ဒီမိုကေရစီစံႏႈန္းမ်ားႏွင့္အညီ အဆင့္လိုက္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္အတြက္ ဝိုင္းဝန္းကူညီေဆာင္႐ြက္ေပးရန္ လိုအပ္ေၾကာင္းႏွင့္ ထိုသို႔ျဖစ္လာရန္အတြက္ မီဒီယာႏွင့္ အစိုးရ၊ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဌာန၊ လႊတ္ေတာ္တို႔ ေလးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း ေဆြးေႏြးသံုးသပ္ၾကပါသည္။

အစိုးရကို ဆြဲမခ်မည့္မီဒီယာ

အထက္ေဖာ္ျပပါ သံုးသပ္ခ်က္မ်ားအနက္ အစိုးရအပါအဝင္ မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္အေနႏွင့္ မီဒီယာမ်ားအေပၚသေဘာထားမွာ အထူးအေရးႀကီးေၾကာင္း ေျပာလိုပါသည္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ပုဂၢလိကသတင္းစာမ်ားသည္ ႏိုင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ ျပည္သူတို႔၏လူေနမႈဘဝျမင့္မားေရးအတြက္ လိုအပ္ေသာအႀကံဉာဏ္မ်ားေပးျခင္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရးႏွင့္ ဥပေဒျပဳေရးအဖြဲ႔တို႔၏ အဖြဲ႔လိုက္ႏွင့္ တစ္ဦးခ်င္း၏ အားနည္းခ်က္မ်ားကို ေထာက္ျပျခင္း၊ ေဝဖန္ျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္ေနသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေထာက္ျပေဝဖန္သည္တို႔ကို မိမိတို႔အား သိကၡာခ်သည္၊ အသေရဖ်က္သည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆေနပါက အမွားႀကီးမွားၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။

ဤေဆာင္းပါးအစပိုင္းတြင္ ေရးသားခဲ့သည့္အတိုင္း ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာမ်ား၏ ခ်ီးက်ဴးျခင္း၊ အမႊမ္းတင္ျခင္း စသည္တို႔အေပၚ၌ သာယာေနမည္ဆိုပါက ထိုအစိုးရတို႔၏ သြားရာလမ္းေၾကာင္းအတိုင္းပင္ လိုက္ပါသြားဖို႔ရာသာ ရွိပါသည္။ ပုဂၢလိကသတင္းစာဆိုသည္ကား အစိုးရတစ္ရပ္ကို ျပဳတ္က်ေအာင္ဆြဲခ်မည္မဟုတ္ဘဲ အစိုးရတစ္ရပ္ တည္တံ့ေအာင္၊ ေရရွည္ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ေကာင္းေသာအႀကံဉာဏ္မ်ား၊ ေဝဖန္အႀကံျပဳခ်က္မ်ား ျပဳလုပ္ေပးေနမည္သာျဖစ္ပါသည္။

ယေန႔ပုဂၢလိကသတင္းစာမ်ားတြင္ ေဝဖန္ေရး၊ သံုးသပ္ေရး စသည့္အႀကံျပဳခ်က္မ်ားကို ေရးသားေနသူမ်ားသည္ စီးပြားေရးပညာရွင္မ်ား၊ ဥပေဒပညာရွင္မ်ား၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပညာရွင္မ်ား၊ တရားစီရင္ေရးဆိုင္ရာ ပညာရွင္မ်ားအျပင္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး စသည့္နယ္ပယ္အသီးသီးမွ အေတြ႔အႀကံဳရွိသူ အမ်ားအျပားပါဝင္ၾကသည္ျဖစ္ရာ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာေ႐ႊအိုးႀကီးႏွင့္ အလားသဏၭာန္တူသည္ျဖစ္၍ ထိုေ႐ႊအိုးႀကီး တည္တံ့ခိုင္ၿမဲရန္၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ပံုႏွိပ္မီဒီယာေလာက ရွင္သန္ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ရန္ႏွင့္ ေရရွည္တည္တံ့ရန္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးျခင္းသည္ အစိုးရတစ္ရပ္အေနျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုပါလွ်င္ မီဒီယာမ်ား ေရရွည္ရပ္တည္ရွင္သန္ေရးအတြက္ မီဒီယာသမားမ်ား ကိုယ္တိုင္က ေခတ္ႏွင့္အညီလိုက္ပါႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ဖို႔လိုအပ္မည္ျဖစ္သကဲ့သို႔ အစိုးရကလည္း မိမိကို အားမနာတမ္း ေဝဖန္ေထာက္ျပေရးသားမည့္ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းကို ခ်ီးျမႇင့္ေျမႇာက္စားရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ထက္ ပိုမိုအေရးႀကီးသည္ကား မိမိတို႔ ေရးသားထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ိမည့္ သတင္းစာမ်ားကို ဖတ္႐ႈမည့္ စာဖတ္သူျပည္သူမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ စာဖတ္သူျပည္သူမ်ားကလည္း ျမန္ဆန္ေသာ လူမႈမီဒီယာမ်ားကို ဖတ္႐ႈၾကသည့္နည္းတူ တိက်ေသာ၊ တာဝန္ယူမႈရွိေသာ၊ ဗဟုသုတ၊ အသိပညာေပးႏွင့္ ေဝဖန္သံုးသပ္ေရးေဆာင္းပါးမ်ား ပါဝင္ေသာ ပံုႏွိပ္မီဒီယာမ်ားကို အားေပးဖတ္႐ႈၾကျခင္းျဖင့္ မိမိတို႔၏ သတင္းသိရွိမႈ၊ အသိပညာဗဟုသုတစြမ္းရည္တို႔ကို ျမႇင့္ၾကရန္ လိုအပ္ပါေၾကာင္း ေရးသားလိုက္ရပါသည္။

သိန္းထက္ေအာင္