News

POST TYPE

ARTICLE

နယ္စပ္ကခိုကိုးရာမဲ့တို႔၏အေမ
15-Jul-2018



ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္၏ ေဆးခန္းသည္ နယ္စပ္ကိုျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ေဆးလာကုသရေလာက္ေအာင္ လူသိမ်ားသည့္ ေဆးခန္းတစ္ခုျဖစ္သည္။ ကရင္ျပည္နယ္အတြင္း ေခတ္မီေဆးခန္းမ်ား မရွိေရာ့သလားဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ပင္ မက်န္းမာသူမ်ား၊ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရထားသူမ်ားသည္ ေျခက်င္တစ္မ်ိဳး၊ ထမ္းပိုး၍တစ္သြယ္ ေတာကိုျဖတ္၊ ေတာင္ကိုေက်ာ္ၿပီး ေဆးခန္းကို အေရာက္လာၾကသည္။ ထိုေဆးခန္းကို ကရင္လူမ်ိဳး ဆရာဝန္မတစ္ဦးသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ဆင္ေျခဖံုး ေတာေတာင္ထဲတြင္ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ကတည္းက ဖြင့္လွစ္ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ထိုေဆးခန္းကား မယ္ေတာ္ေဆးခန္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္နယ္စပ္ႏွင့္ဆိုလွ်င္ ေလးကီလိုမီတာခန္႔ ကြာေဝးသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈကာလအတြင္း အေရးနိမ့္ကာ ထြက္ေျပးလာေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေဆးဝါးကုသေပးရန္ ရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ စတင္ဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့ေသာ ေဆးခန္းေသးေသးေလးသာျဖစ္သည္။ ေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္ကိုယ္တိုင္သည္လည္း ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီးေနာက္ သူမ ေနထိုင္ရာ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕မွ ထြက္ေျပးလာခဲ့သူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူသည္ အျမန္ဆံုးထြက္ေျပးလာရေသာေၾကာင့္ မိဘမ်ားကို ႏႈတ္မဆက္ႏိုင္ခဲ့ဟုဆိုသည္။ နယ္စပ္သို႔ ထြက္ေျပးလာေသာ ဆရာဝန္မေလးသည္ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္သို႔ ခုနစ္ရက္ခရီးႏွင္လာခဲ့ၿပီးေနာက္ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား၊ အျခားကရင္လူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းမိသြားသည္။ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက သူသည္ မိမိေနရပ္သို႔ တစ္ႀကိမ္မွ် ျပန္မေရာက္ေတာ့ဟုဆိုသည္။

ယခုအခါ ေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္သည္ လူလတ္ပိုင္းအ႐ြယ္ျဖစ္ေနၿပီး စကားကိုလည္း ျငင္သာစြာ ေျပာဆိုတတ္သည္။ ေလသံက ႏြမ္းလ်ေနေသာ္လည္း သူ႔ဂုဏ္သတင္းေတြက နယ္စပ္ေဒသတစ္ေလွ်ာက္ ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားၾကားတြင္ ေမႊးပ်ံ႕ေနသည္။ သူ႔ကို ေဆး႐ံုမွဆရာဝန္ေလးေတြက “အေမ” ဟု ေခၚၾကသည္။ 

မယ္ေတာ္ေဆးခန္းကို ထူေထာင္စဥ္က ေဒါက္တာစင္သီယာသည္ နယ္စပ္သို႔ေရာက္လာေသာ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေဆးဝါးမ်ားကုသေပးရန္ျဖစ္သည္။ ထြက္ေျပးလာေသာ ေက်ာင္းသားေတြက မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ဝန္းက်င္တြင္ စု႐ံုးကာ ေနထိုင္ၾကသည္။ ထိုေက်ာင္းသား အမ်ားစုသည္ ငွက္ဖ်ားေဝဒနာမ်ား ခံစားေနၾကရၿပီး ေတာတြင္း၌ေနထိုင္သျဖင့္ ဒဏ္ရာေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရရွိေနၾကသည္။ ထိုစဥ္ကတည္းက ေဆးခန္းကေလးကို က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္သည့္ဌာနအေနႏွင့္ စတင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ အတြင္းလူနာ၊ အျပင္ လူနာမ်ား လက္ခံကုသေပးခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္း မိခင္ႏွင့္ ကေလးမ်ား ေစာင့္ေရွာက္သည့္ဌာနမ်ားကိုပါ ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ မ်က္စိကုဌာန၊ ကေလးအာဟာရႏွင့္ ကာကြယ္ေဆးထိုးေရး အစီအစဥ္မ်ား၊ မိသားစု စီမံကိန္းအႀကံေပးဌာနမ်ားဖြင့္လွစ္ထားခဲ့ၿပီး နယ္စပ္သို႔ေရာက္လာၾကေသာ ေ႐ႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားမ်ားအတြက္ပါ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ မ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ေပးခဲ့သည္။ ဝန္ထမ္းမ်ားအေနႏွင့္ ဆရာဝန္သံုးဦးႏွင့္ က်န္းမာေရးလုပ္သားေပါင္း ၆၀ ခန္႔ကိုထားရွိကာ အခမဲ့ကုသေပးလ်က္ရွိသည္။

မူလေဆးခန္းအေဆာက္အအံုမွ အနည္းငယ္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လိုက္လွ်င္ စႀကႍျဖင့္ ဆက္ထားသည့္ အိမ္သာေလးမ်ားကိုေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။ အိမ္သာေတြကက်ဥ္းၿပီး အနံ႔အသက္ေတြကလည္း ျပင္းလွသည္။ ကၽြန္မ ေမြးခန္းကို ျဖတ္သန္းခဲ့သည္။ ထိုအခန္းသည္ သီးျခားေဆာက္ထားၿပီး သံဆန္ခါမ်ားျဖင့္ ကာထားသည္။ ထိုအခန္းထဲတြင္ သံခုတင္ေလးလံုးရွိၿပီး ပလတ္စတစ္အခင္းေတြ ခင္းထားသည္။ ကုတင္တစ္လံုးႏွင့္တစ္လံုးကို မီတာအနည္းငယ္စီသာ ျခားထားသည္။ စားပြဲအေပၚႏွင့္ မ်က္ႏွာၾကက္သည္ သိပ္မကြာလွေအာင္ နိမ့္လြန္းလွသည္။ ေဆးခန္းတြင္ လူနာေတြ မ်ားျပားစြာ ေရာက္လာသည့္ၾကားမွ အတြင္းလူနာမ်ားကို ကုသရန္အတြက္ အေဆာက္အအံုမ်ားကို ေဆာက္လုပ္ၾကရျခင္းျဖစ္သည္။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္မွ ေဆးခန္းကို ပီျပင္စြာ ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ 

မယ္ေတာ္ေဆးခန္းသည္ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ားေပးသည့္အျပင္ နယ္စပ္တစ္ဝိုက္ရွိ အရပ္လက္သည္မ်ားကို ေခတ္မီနည္းစနစ္မ်ားျဖင့္ ေမြးေပးႏိုင္ရန္အတြက္လည္း သင္တန္းမ်ားေပးလ်က္ရွိသည္။ မိုဘိုင္းလ္ ေဆးကုသေရးအဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္ဆရာဝန္မ်ားအဖြဲ႔ကိုလည္း ဖြဲ႔စည္းေပးထားၿပီး ကရင္ျပည္နယ္အတြင္း ေျခလ်င္သြားကာ က်န္းမာေရးဝန္ေဆာင္မႈမ်ားကိုလည္း ေပးလ်က္ရွိသည္။ ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္ ဆရာဝန္မ်ားအဖြဲ႔သည္ အတည္တက်မရွိသည့္ ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားၾကားတြင္ လွည့္လည္သြားလာရင္း ေဆးဝါးမ်ား ကုသေပးလ်က္ရွိသည္။ ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္ ဆရာဝန္မ်ားအဖြဲ႔မွ ဆရာဝန္တစ္ဦး၏ အဆိုအရ သူတို႔အဖြဲ႔သည္ ထိုင္း ႏိုင္ငံေဆးခန္းသို႔ ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ၆၅၀ ကီလိုမီတာခန္႔ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီးၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ 

၁၉၉၈ ခုႏွစ္တြင္ မယ္ေတာ္ေဆးခန္း၌ အတြင္းလူနာႏွင့္ ျပင္ပလူနာေပါင္း ၁၉,၄၇၁ ဦးလာေရာက္ ကုသခဲ့ေၾကာင္းသိရသည္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ထက္ ၂၇ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္မ်ားျပားလာျခင္းျဖစ္သည္။ 

“အမ်ားစုက နယ္စပ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ၾကတာ။ ျမန္မာျပည္အတြင္းမွာ အစိုးရစစ္တပ္က နယ္ေျမေတြကို ပိုၿပီးသိမ္းပိုက္ ထိန္းခ်ဳပ္လာခဲ့ၾကတယ္။ နင္းမိုင္းျပႆနာေတြ အရမ္းမ်ားလာလိမ့္မယ္။ လူေတြအတြက္ ေသြးေတြလည္း အမ်ားႀကီးလိုလာလိမ့္မယ္” ဟုေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္ကဆိုသည္။ ေဆးခန္းအတြင္း ေသြးသြင္းကုသရျခင္းသည္ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္တြင္ ယခင္ႏွစ္မ်ားကထက္ ရာခိုင္ႏႈန္း ၃၀၀ ခန္႔ ပိုၿပီးမ်ားလာသည္။ ေဆးခန္းတြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနၾကေသာ ဝန္ထမ္းအမ်ားစုသည္ ေသြးလွဴ ဒါန္းၾကသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ 

ေဆးခန္းသို႔ေရာက္လာၾကသည့္ လူနာမ်ားသည္ အသက္႐ွဴလမ္းေၾကာင္းဆိုင္ရာျပႆနာမ်ား၊ ငွက္ဖ်ားႏွင့္ ေသြးအားနည္း ေရာဂါေဝဒနာခံစားေနရ သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ေဆးခန္းမွထုတ္ျပန္သည့္ ႏွစ္ပတ္လည္အစီရင္ခံစာမ်ားကို ဖတ္ၾကည့္လွ်င္ နယ္စပ္တစ္ေလွ်ာက္၌ ဒုကၡဆင္းရဲခံၿပီး အေျခအေနအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေနထိုင္ၾကသူမ်ားတြင္ အျခားက်န္းမာေရးဆိုင္ရာ ျပႆနာမ်ားလည္းရွိေနေၾကာင္းေတြ႔ရသည္။ ယင္းျပႆနာမ်ားမွာ ဘယ္ရီ-ဘယ္ရီဟု ေခၚသည့္ ေရာဂါမ်ား၊ တီဘီႏွင့္ လိင္ဆက္ဆံျခင္းမွ ရလာေသာ ဆိုင္ရာေရာဂါမ်ား (HIV အပါအဝင္)၊ ကိုယ္ဝန္ပ်က္က်ျခင္းမွျဖစ္လာေသာ ေရာဂါမ်ား၊ အာဟာရခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားလာသည့္ ေရာဂါမ်ားစသည္ျဖင့္ မ်ားစြာေသာ ျပႆနာမ်ားကိုလည္း ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းေပးေနရေသးသည္။ 

နယ္စပ္ေဒသမ်ားတြင္ ခိုကိုးရာမဲ့ လာေရာက္ေနထိုင္ၾကသူမ်ားအတြက္ ကေလးသူငယ္မ်ားအား အာဟာရျဖည့္တင္းေပးျခင္းကို ေဆးခန္းစတင္ခဲ့သည့္ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္လယ္ေလာက္ကတည္းက ေဆာင္႐ြက္ေပးေနခဲ့သည္။ ပ႐ိုဂရမ္စတင္ၿပီး ေျခာက္လအတြင္း ကေလးေပါင္း ၂၂၀၀ ေက်ာ္ကို လက္ခံၿပီး ကုသေပးခဲ့သည္။ ထိုကေလးမ်ားတြင္ ၆၀ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔သည္ အာဟာရခ်ိဳ႕တဲ့သည့္ဒဏ္ကို အလြန္အမင္း ခံစားေနၾကရေၾကာင္းေတြ႔ရသည္။ ကေလးမ်ား အာဟာရျဖည့္တင္းေရး ပ႐ိုဂရမ္တြင္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ခ်ိန္ျခင္း၊ တစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္ မွ်တသည့္ အစားအစာမ်ားကို ေကၽြးေမြးျခင္းမ်ားအား ျပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ အာဟာရ လြန္မင္းစြာ ခ်ိဳ႕တဲ့သည့္ ကေလးမ်ားကို အတြင္းလူနာေဆာင္တြင္ထားၿပီး တစ္ေန႔လွ်င္ အစားအစာ ေျခာက္ႀကိမ္ေကၽြးၿပီး ျပဳစုကုသေပးမႈမ်ား လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ 

ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္သည္ ေဆးခန္း၏ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူတစ္ဦးအေနႏွင့္ သတင္းထုတ္ျပန္ေျပာၾကားမႈမ်ား လုပ္ရသည္။ ထို႔ျပင္ ႏိုင္ငံျခားမွ ေရာက္လာေသာ ဧည့္သည္မ်ားကို မၾကာခဏ လက္ခံေတြ႔ဆံုခဲ့ရသည္။ ထိုဧည့္သည္မ်ားမွာ ကယ္ဆယ္ေရးဌာနတြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနၾကသူမ်ား၊ ခရစ္ယာန္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားသံတမန္မ်ားျဖစ္ၾကကာ ေငြႏွင့္ အျခားအေထာက္အပံ့ပစၥည္းမ်ား လာေရာက္လွဴဒါန္းၾကျခင္းျဖစ္သည္။

ေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္ကို ကမၻာ့က်န္းမာေရးႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔ႀကီးက ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ဇြန္လတြင္ Jonathan Mann Award ဆုကို ခ်ီးၿမႇင့္လိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ ႏိုင္ငံျခားဧည့္သည္ေတာ္မ်ား သည္ ေဆးခန္းသို႔ အေရာက္အေပါက္မ်ားလာၾကသည္။ အသက္ေလးဆယ္ခန္႔ရွိမည့္ ကရင္ဆရာဝန္မႀကီးသည္ လစာတစ္ျပားမွမယူဘဲ တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ေနၿပီး သူမမိသားစုႏွင့္အတူ ဆင္းရဲခ်ိဳ႕တဲ့စြာပင္ ေနထိုင္သူျဖစ္သည္။ ဂ်ိဳနာသန္မန္းဆုရရွိလိုက္သည့္အတြက္ သူ႔ကို အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂၅,၀၀၀ ခ်ီးျမႇင့္ျခင္းခံလိုက္ရသည္။ ႏိုင္ငံတကာမွ ဆုေပးရန္ ေ႐ြးခ်ယ္ထားသည့္ လူေပါင္း ၅၀ ထဲတြင္ သူက ယင္းဆုကို ရရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဂ်ိဳနာသန္မန္းဆုသည္ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္မွ ပါေမာကၡတစ္ဦးကေပးသည့္ ဆုျဖစ္သည္။ ထိုပါေမာကၡႀကီးကို ႏိုင္ငံတကာက ေအအိုင္ဒီအက္စ္သုေတသီအျဖစ္ သိထားၾကသည္။ သူသည္ လူ႔အခြင့္အေရးကိုေထာက္ခံအားေပးသူ တစ္ဦးလည္းျဖစ္ၿပီး ၁၉၉၈ ခုႏွစ္တြင္ ေလယာဥ္ပ်က္က်ၿပီး ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရသည္။ 

ကၽြန္မအျမင္မွာေတာ့ ေဒါက္တာသည္ လူေရွ႕သူေရွ႕ထြက္ရလွ်င္ သိပ္ၿပီးအဆင္မေျပဟုထင္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မႏွင့္အတူ တစ္နာရီေလာက္ထိုင္ၿပီး နယ္စပ္တြင္ ေရာက္ေနၾကေသာ ေ႐ႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္သူမ်ား ရင္ဆိုင္ေနၾကရသည့္ လူမႈေရးဆိုင္ရာ ျပႆနာမ်ားကို ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကသည္။ သူမေလသံကတိုးၿပီး ႏြမ္းလ်ေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ၏ မ်က္လံုးဝိုင္းႀကီးမ်ားက ကရင္အဖြဲ႔အစည္းအေပၚ အက်ိဳးျပဳရန္ မည္မွ်အထိ စိတ္အားထက္သန္ေနေၾကာင္းကို ျပဆိုေနသည္။ 

နယ္စပ္တြင္ ျမန္မာျပည္ဘက္မွ တရားမဝင္လာေရာက္ေနထိုင္ၾကသူမ်ားသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ရာ၌ လုပ္ခလစာနည္းပါးစြာ ခံစားၾကရသည္။ လယ္ယာ၊ စက္႐ံုႏွင့္ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္း ခြင္မ်ားတြင္ မိသားစုအားလံုး ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ၾကရသည္။ မူးယစ္ေဆးဝါး (အမ္ဖက္တမင္း စိတ္ႂကြေဆးမ်ား) ကို ထိုအလုပ္သမားမ်ားသည္ သံုးစြဲေလ့ ရွိၾကၿပီး၊ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲမႈက ထိုေ႐ႊ႕ေျပာင္းလုပ္သား မ်ားၾကားတြင္ အလြန္အမင္းပ်ံ႕ႏွံ႔ေနသည္။ အခ်ိဳ႕က ထိုေဆးဝါးမ်ားကို သံုးစြဲျခင္းျဖင့္ အလုပ္ခ်ိန္ကို ၾကာၾကာလုပ္ႏိုင္ၿပီး ပင္ပန္းမႈဒဏ္ကို ပိုၿပီးခံႏိုင္ရည္ရွိသည္ဟု ထင္ေနၾကသည္။ 

ထိုင္းအစိုးရသည္ နယ္စပ္ေဒသမ်ားရွိ တရားမဝင္ေနထိုင္သည့္ အလုပ္သမားမ်ား၏ စခန္းမ်ားကို ၿဖိဳခြင္းႏွိမ္နင္းေလ့ရွိသည္။ မဲေဆာက္လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးဌာန၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ျမန္မာျပည္မွ လာေသာ တရားမဝင္ အလုပ္သမားေပါင္း ၃၉,၀၀၀ ခန္႔ ကို ဖမ္းဆီးရမိေၾကာင္း သိရသည္။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္က စတင္ၿပီး ျမန္မာထိုင္းနယ္စပ္တစ္ေလွ်ာက္ရွိ ဒုကၡသည္စခန္းေလးခုကို စတင္ႏွိမ္နင္းခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလမွ ေမလအတြင္း လူေပါင္း ၁၅,၀၀၀ ကို ျပန္ပို႔ၿပီးျဖစ္သည္။

ေ႐ႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္ၾကသူမ်ားထဲတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွလာေသာ အမ်ိဳးသမီးေလးမ်ားဘဝက ပိုၿပီးဆိုး႐ြားလွသည္။ သူတို႔ဘဝမ်ားကို ျပည့္တန္ဆာ လုပ္ငန္းမ်ားျဖင့္ ရပ္တည္ေနၾကရသူေတြ အလြန္မ်ားသည္။ ကိုယ္ဝန္ရွိလာလွ်င္ အလုပ္မလုပ္ရမည္စိုးရိမ္ၿပီး မလံုၿခံဳသည့္ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်မႈမ်ားကို သူတို႔က်ဴးလြန္တတ္ေၾကာင္း ေဒါက္တာက ေျပာျပသည္။ ေဆးခန္းသို႔ ထိုကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်သူမ်ား မၾကာခဏ ေရာက္လာတတ္သျဖင့္ ကုသေပးေနရသည္။

“ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေတြ႔ေနက် အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးေတြက ဒီမွာ အၿမဲေတြ႔ေနရတယ္။ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စီးပြားေရးအဆင္မေျပမႈေတြေၾကာင့္ ႐ိုက္ခတ္လာတဲ့ဒဏ္ေတြေပါ့။ ျမန္မာမိသားစုေတြမွာက မိသားစုျပႆနာတက္လာၿပီ၊ စီးပြားေရး အဆင္မေျပေတာ့ဘူးဆိုရင္ မိန္းကေလးကို ေက်ာင္းထုတ္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ မိန္းကေလးက ေက်ာင္းထြက္ၿပီး သူ႔ထက္ငယ္သူေတြကို ျပန္ၿပီးရွာေကၽြးေပါ့။ ဒီေတာ့ သူတို႔လည္း သားေကာင္ဘဝကို က်ေရာက္ေတာ့တာပဲ” ဟု ေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္က ကၽြန္မကို ေျပာလိုက္သည္။

Ref : Whispers at the Pagoda, Potraits  of Modern Burma; Julie Sell