News

POST TYPE

ABOUT US

ပုရိသကင္းမဲ့႐ြာ
31-Dec-2017


ဂ်ိန္းကိုစစ္သားမ်ားက မုဒိမ္းက်င့္ခဲ့စဥ္က သူမသည္ ခင္ပြန္းသည္ပိုင္ဆိုင္ေသာ ဆိတ္အုပ္ကိုေက်ာင္းရင္း ထင္းေကာက္ၿပီး ျပန္လာခ်ိန္ျဖစ္သည္။ “ကၽြန္မရွက္လြန္းလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာျပႏိုင္ဘူး။ သူတို႔က ဆိုးဆိုးဝါးဝါးေတြ လုပ္ၾကတယ္”ဟု ဂ်ိန္းကေျပာျပေနစဥ္ သူမ၏ မ်က္ဝန္းထဲတြင္ နာက်င္မႈမ်ား အထင္းသားေပၚေနသည္။ ၃၈ ႏွစ္အ႐ြယ္ ဂ်ိန္းသည္ ထိုထက္ပိုၿပီး အိုစာေနသည္ဟု ထင္ရသည္။ ေျမႀကီးေပၚတြင္ ဆြဲလွဲခံရစဥ္က ရရွိခဲ့ေသာ ဒဏ္ရာမ်ား၏ အနာ႐ြတ္မ်ားက ခုထိေတာင္ရွိေသးသည္။ “ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေယာကၡမကို ကၽြန္မခံစားေနရတာကို ေျပာျပလိုက္တယ္။ ေဆးၿမီးတိုေတြနဲ႔ကုေပးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေယာကၡမက ေယာက်ာ္းကို မုဒိမ္းမႈအေၾကာင္းေျပာလိုက္တယ္။ ေယာက်ာ္းက ႀကိမ္လံုးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ႐ိုက္လိုက္တာဆိုတာ။ ကၽြန္မလည္း ကေလးကိုလက္ဆြဲၿပီး ဒီ႐ြာကိုထြက္လာခဲ့တယ္”ဟု ဂ်ိန္းက ဆိုသည္။ 

ဂ်ိန္းသည္ ယခုအခါ အူမိုဂ်ာ႐ြာတြင္ ေနထိုင္လ်က္ရွိသည္။ အဆိုပါ႐ြာသည္ ကင္ညာႏိုင္ငံ ဆမ္ဘူ႐ူေဒသတြင္ရွိၿပီး ဆူးခၽြန္ၿခံစည္း႐ိုးမ်ား ကာထားသည္။  ေန႔လယ္ေန႔ခင္းဆိုလွ်င္ ကေလးမ်ား အိပ္ေနၾကသည္။ ဆိတ္မ်ား၊ ၾကက္မ်ားေမြးထားသည္။ ခရီးသြားဧည့္သည္မ်ားကို ေရာင္းခ်ရန္ ရန္ပံုေငြပစၥည္းမ်ားကို ျပဳလုပ္ေနၾကသည္။ လက္မႈပစၥည္းမ်ားကို သြက္လက္စြာ ျပဳလုပ္ေနၾကၿပီး တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ေပ်ာ္႐ႊင္ရယ္ေမာစြာ ေနထိုင္လ်က္ရွိၾကသည္။ ေတးသီခ်င္းသံမ်ားကလည္း တေၾကာ္ေၾကာ္ႏွင့္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ထိုျမင္ကြင္းမွာ ဆမ္ဘူ႐ူေဒသ႐ြာမ်ား၏ ျမင္ေနက် ျမင္ကြင္းျဖစ္ပါသည္။ တစ္ခုေတာ့ရွိသည္။ အူမိုဂ်ာ႐ြာတြင္ မည္သည့္ေယာက်ာ္းမွ မရွိျခင္းျဖစ္ပါသည္။ တကယ့္ကို ပုရိသကင္းမဲ့႐ြာျဖစ္သည္။ ႐ြာသည္ အပူပိုင္းေဒသ ေျခာက္သေယာင္းေနေသာ္လည္း အလွဆင္ထားေသာ ေရာင္စံုလက္ဝတ္ ပစၥည္းမ်ားေၾကာင့္ သက္တံ့လမ္းမသဖြယ္ လွပေနပါသည္။

အဆိုပါ႐ြာေလးကို ၁၉၉၀ ခုႏွစ္က အမ်ိဳးသမီး ၁၅ ဦးက တည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။ ကင္ညာေဒသခံ ၿဗိတိသွ်စစ္သားမ်ား၏ မုဒိမ္းက်င့္ျခင္းကို ခံခဲ့ရေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက တည္ေထာင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယဥ္ေက်းမႈ စံႏႈန္းမ်ားအရ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားျဖစ္ေနသည့္ ကေလးသူငယ္အ႐ြယ္ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးျခင္း၊ အမ်ိဳးသမီးအဂၤါျဖတ္ေတာက္ျခင္း ဓေလ့ကို ႀကံဳခဲ့ရျခင္း၊ အိမ္အတြင္း အႏိုင္က်င့္ႏွိပ္စက္ခံရျခင္း စသည္တို႔ကို ႀကံဳခဲ့ရသူမ်ားစြာ ထို႐ြာတြင္ လာေရာက္ခိုလံႈၾကရင္း ႐ြာကတျဖည္းျဖည္း လူမ်ားလာသည္။ ႐ြာကိုတည္ေထာင္ခဲ့သူမွာ ရီဘက္ကာလိုလိုဆိုလီ ျဖစ္သည္။ ေယာက်ာ္းအုပ္စုတစ္စု၏ ဝိုင္းဝန္း႐ိုက္ႏွက္သည့္ဒဏ္ကို ခံခဲ့ရၿပီး ေဆး႐ံုဆင္းၿပီးေနာက္တြင္ အဆိုပါ အမ်ိဳးသမီး သီးသန္႔ရပ္႐ြာကို တည္ေထာင္ရန္ အေတြးရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ႐ိုက္ႏွက္ခံရျခင္း အေၾကာင္းကိုလည္း ၾကည့္ဦး။ ေက်း႐ြာအစည္းအေဝးပြဲတြင္ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးကိစၥကိုထ၍ ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ေဒသေလး၏ ယဥ္ေက်းမႈသည္ အၿမဲတမ္း ဖခင္ႀကီးစိုးသည့္ ေနရာျဖစ္သည္။ ေက်း႐ြာစုေဝးပြဲဆိုလွ်င္ အမ်ိဳးသားမ်ားက တစ္ဝိုင္းအလယ္တြင္ထိုင္ၿပီး အျပင္ဝိုင္းမွ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ရံေပးရသည္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ၎တို႔ကို အေမးမခံရမခ်င္း ဘာမွထၿပီးေျပာခြင့္မရွိ။ 

ယခုေတာ့ အူမိုဂ်ာ႐ြာ ရွိလာေလၿပီ။ အမ်ိဳးသမီး  ၄၇ ဦးေနထိုင္ၿပီး ကေလးအေယာက္ ၂၀၀ ရွိသည္။ ေၾကာက္လန္႔စြာ ေနထိုင္ရျခင္းကင္းၿပီး စီးပြားလုပ္ငန္းလုပ္ႏိုင္ကာ ကေလးမ်ားကိုလည္း လြတ္လပ္စြာ ပ်ိဳးေထာင္ႏိုင္သည္။ ႐ြာမွ တစ္ကီလိုမီတာေလာက္ သြားလိုက္လွ်င္ ဆာဖာရီခရီးသြား ဧည့္သည္မ်ားနားေနရာကို ေရာက္သည္။ ထိုေနရာတြင္ ေဈးေရာင္းႏိုင္သည္။  ႐ြာသို႔ အလည္လာၾကသူမ်ားကိုလည္း ဝင္ေၾကးေကာက္ကာ ေဒသအကအလွမ်ား ေဖ်ာ္ေျဖသည္။ ေဈးသိပ္မႀကီးေပ။ ႐ြာလုပ္ လက္မႈပစၥည္းမ်ားကို အားေပးႏိုင္သည္။ ထို႐ြာကို တည္ေထာင္ခဲ့သည္မွာ ၂၅ ႏွစ္ရွိေခ်ၿပီ။ ႐ြာမွာေနခဲ့သည့္ ကေလးအခ်ိဳ႕ပင္ ျပည္ပသို႔ ေက်ာင္းသြားတက္ျခင္းမ်ား ရွိေနၿပီ။ အျခား႐ြာမ်ားမွ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကိုလည္း အႀကံေပးျခင္း၊ သင္ၾကားျပသျခင္းမ်ား လုပ္ေပးၿပီး ခိုလံႈလိုသူမ်ား ကိုလက္ခံေပးေနဆဲျဖစ္ပါသည္။

ငယ္႐ြယ္ေသးသည့္ သမီးငယ္မ်ားကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပးျခင္းျဖင့္ ထိုကေလးငယ္မေလးမ်ား၏ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈကို အလြန္အမင္း ထိခိုက္ပါသည္။ မိခင္မ်ားျဖစ္လာလွ်င္လည္း ၎တို႔ကေလးမ်ားကို ေကာင္းမြန္စြာ ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္စြမ္း မရွိၾကေသးေပ။ ေနာက္ဆက္တြဲ လူမႈျပႆနာမ်ားစြာ ဆက္ျဖစ္လာၾကသည္။ ႐ြာက တည္ေထာင္ထားေသာ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းက မိန္းကေလးငယ္မ်ားကို ပညာေပးသည္။ မိဘမ်ားကိုလည္း ပညာေပးသည္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို အမႈအခင္းမ်ားလုပ္ၿပီး ျပႆနာလာရွာၾကလွ်င္လည္း ႐ြာကစုေပါင္း ေျဖရွင္းေပးၾကပါသည္။

မဖြံ႔ၿဖိဳးဘဲ ေနာက္က်က်န္ေနသည့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ အခန္းက႑ကို ေနာက္ပို႔ထားၾကသည့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမ်ား ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ရပ္႐ြာတစ္ခုျဖစ္ေစ၊  ႏိုင္ငံတစ္ခုျဖစ္ေစ အမ်ိဳးသမီးအေရအတြက္သည္ အမ်ိဳးသားအေရအတြက္ႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္းရွိတတ္သည္။ ေဒသ၏ ကံၾကမၼာကို အမ်ိဳးသားမ်ားကသာ ဆံုးျဖတ္အေကာင္အထည္ ေဖာ္ၾကသည္ရွိေသာ္ လူတစ္ရာလုပ္ရမည့္အလုပ္ကို လူငါးဆယ္ျဖင့္လုပ္သည့္ သေဘာသက္ေရာက္ေနသည္။ ျမန္သင့္သေလာက္ မျမန္၊ ထိေရာက္သင့္သေလာက္ မထိေရာက္ေတာ့ေပ။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ေနရာေပး၊ ေလးစားသင့္ေၾကာင္းကို လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ရပ္လံုး သိရွိေစျခင္းငွာ အူမိုဂ်ာ႐ြာက လုပ္ျပေနသည္။ သူတို႔၏ ေႂကြးေၾကာ္လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ကမၻာကပင္ အသိအမွတ္ျပဳရပါသည္။

သန္႔ဇင္စိုး

  • VIA